โยบและเพื่อนทั้ง 3 ตกในต้นไม้แห่งความรู้ดีและชั่ว เขาจึงสรุปว่าเขาตกใน ความอนิจจัง ว่างเปล่า (โยบ15:31) พวกเขาจึงไร้ความหวัง (14:15;7:6;14:19) แต่เราอยู่ในยุคพันธสัญญาใหม่ได้เปิดเผยแก่เราทั้งหลายว่าเรามีความหวังที่แท้จริงเราหลุดพ้นจากความอนิจจังว่างเปล่าแล้ว
1. ความหวังของเราเป็นความหวังที่สง่าราศี (กซ.1:27)
2. ความหวังของเราเป็นความหวังที่มีชีวิต (1ปต.1:3)
3. ความหวังของเป็นความหวังที่ยิ่งใหญ่ (อฟ.1:18)
4. ความหวังของเราเป็นความหวังที่มีชีวิตนิรันดร์ (ตต.3:7)
5. ความหวังของเราเป็นความหวังที่ดีงานดีเลิศ (2ธซ.2:16)
6. ความหวังของเราเป็นความหวังที่เป็นสุขก็คือความหวังที่เต็มด้วยพระพร (ตต.2:13)
7. ความหวังของเป็นความหวังที่ประเสริฐกว่า (ฮร.7:19)
8. ความหวังของเราเป็นความหวังที่แน่นอน (2กธ.1:7)
9. ความหวังของเราไม่ใช่เป็นความหวังที่อยู่ฝ่ายโลกแต่เป็นความหวังที่อยู่ฝ่ายสวรรค์ (กซ.1:5)
10. สรุปความหวังของเราคือ (ฟป.3:20-21)
ฟป.3:20 เพราะว่าความเป็นพลเมืองของเรานั้น อยู่ในสวรรค์ทั้งหลาย เราร้อนรนคคอยท่าองค์พระผู้ช่วย ที่จะ[เสด็จมา]จากที่นั่น คือองค์พระเยซูคริสต์เจ้า
ฟป.3:21พระองค์จะทรงเปลี่ยน รูปลักษณะกายอันต่ำต้อยของเรา ให้ถอดแบบ เหมือน กายอันงสง่าราศีของพระองค์ ตามการดำเนินการที่พระองค์ ทรงใช้ปราบสิ่งสารพัด ให้สยบอยู่ใต้พระองค์.
วันนี้เราจึงต้องยึดพระคริสต์เป็นศูนย์กลาง พระกายเป็นเส้นทาง กรุงเยรูซาเล็มใหม่เป็นเป้าหมาย เอเมน.