ข้อควรสังเกตเกี่ยวกับการพูดภาษาแปลกๆ

1. การพูดภาษาแปลกแปลกในความจริงแล้วก็คือพูดเป็นภาษาท้องถิ่น ซึ่งบันทึกใน กจ.2:4 ในวันเพนเทคอส เราสามารถเห็นตัวอย่างการพูดภาษาแปลกๆ ในพันธสัญญาเดิมก็คือลาของบีละอามได้พูดเป็นภาษาคน (อฤธ.22:28-30) จึงไม่ใช่ เป็นการรัวลิ้นซึ่งไม่รู้ว่าเป็นภาษาอะไร

2. เมื่อพระวิญญาณเต็มล้นไม่ใช่ต้องพูดภาษาท้องถิ่น(ภาษาแปลกแปลก)เสมอและไม่ใช่ต้องรับการวางมือเสมออย่างเช่นข้อพระคัมภีร์มากมายที่พระวิญญาณเต็มล้นแต่ไม่พูดภาษาท้องถิ่นต่างๆ เช่น ลก.1:15, 41, 67; กจ.4:1, 8, 31; 6:3; 7:55-56; 8:17; 9:17-18; 11:24; 13:52

3. การพูดภาษาต่างๆ ซึ่งเป็นของประทานไม่ใช่ทุกคนล้วนต้องพูดภาษาต่างๆ (1กธ.12:30)

4. การวางมือบนผู้เชื่อไม่ใช่เป็นเงื่อนไขในการพูดภาษาต่างๆ ตัวอย่างเช่นชาวสะมาเรียได้รับการวางมือแต่ไม่พูดภาษาต่างๆ (กจ.8:17) ตัวอย่างของเซาโล ได้รับการวางมือแต่ไม่พูดภาษาต่างๆ (กจ.9:17-18)

5. บางคนอ้างว่าเขาพูดภาษาทูตสวรรค์ (1กธ.13:1) นั่นเป็นสภาพการณ์ที่ผิดปกติของชาวโกรินโธ ในเมื่อพระเจ้าต้องการตรัสกับมนุษย์ก็ต้องพูดภาษามนุษย์ที่เราเข้าใจได้