การตายของพระคริสต์ได้สิ้นสุดสิ่งใดในจักรวาลบ้าง

ข้อพระคัมภีร์ต่อไปนี้เปิดเผยถึง หลักการของกางเขนที่ได้กระทำให้ สิ่งทรงสร้างเก่าทั้งปวงสิ้นสุดลง:

1. ชีวิตของทูตสวรรค์ โกโลซาย 1:20

2. ชีวิตของมนุษย์ ฆะลาเตีย 2:20

3. ซาตาน เฮ็บราย 2:14; โยฮัน 12:31

4. อาณาจักรของซาตาน โกโลซาย 2:15; โยฮัน 12:31

5. ความบาปแห่งนิสัย 2 โกรินโธ5:21; โรม 8:3

6. ความบาปแห่งการประพฤติ 1 เปโตร2:24; ยะซายา 52:6

7. ฝ่ายโลก ฆะลาเตีย6:14; โยฮัน 12:31

8. ความตาย เฮ็บราย 2:14

9. เนื้อหนัง ฆะลาเตีย5:24 10 คนเก่า โรม 6:6

11. ตัวเอง ฆะลาเตีย2:20

12. สรรพสิ่ง หรือสิ่งทรงสร้าง โกโลซาย1:20 13 กฎเกณท์ในกฎบัญญัติ อฟ2:15

เรามาพิจารณาดูกางเขน. ตอนแรกพระคริสต์ทรงสวมมนุษย์ ที่ครอบคลุมสรรพสิ่งทั้งปวง ในสิ่งทรงสร้างเก่า จากนั้นก็ทรงนำมนุษย์ผู้นี้ไปสู่กางเขน. ที่กางเขนนั้น มนุษย์ที่ครอบคลุมสรรพสิ่งนี้ ได้ถูกตรึงตาย. กรณีนี้ก็หมายความว่า สรรพสิ่งล้วนได้ถูกสิ้นสุดแล้ว. นี่ก็คือหลักการของกางเขน. โดยอาศัยการตายเช่นนี้ พระคริสต์ทรงนำมนุษย์ไปสู่กางเขน และทรงทำให้สรรพสิ่งได้สิ้นสุดลง. ผู้ที่ถูกตรึงไว้ที่กางเขนนั้น ไม่ได้มีแต่พระคริสต์เท่านั้น แต่มนุษย์, ฝ่ายโลก, ซาตานและอาณาจักรของมัน, ความบาปแห่งนิสัย, ความบาปแห่งการประพฤติ, คนเก่า ฯลฯ ก็ล้วนถูกตรึงบนกางเขนด้วย. ทุกสิ่งที่อยู่ในสิ่งทรงสร้างเก่า ล้วนถูกทำให้สิ้นสุด โดยกางเขนของพระคริสต์. เราต้องมีประสบการณ์ ต่อการตายที่ครอบคลุมสรรพสิ่งนี้.