การงานบรรณกิจของห้องสมุดกิตติคุณแห่งประเทศไทย
หากท่านต้องการมีส่วนในการงานบรรณกิจของห้องสมุดกิตติคุณแห่งประเทศไทย
ท่านสามารถมอบถวายทรัพย์โดยโอนเงินเข้าบัญชีของห้องสมุด:
ธนาคารกสิกรไทย สาขาพาราไดซ์ พาร์ค
ชื่อบัญชี: นายปิยะ ตั้งเสรีมั่นคง และ
นางสุมิตรา อดุลประวิตรชัย และ
นางสาวทานาธิบดี ชูมณี
เลขที่บัญชี: 218-3-99941-1

รบกวนส่งสลิปการโอนมาที่ Line ID: @gospelbookroom

สารบัญ

ตอนที่ 1 คำนำ

การเปิดเผยอันศักดิ์สิทธิ์ในพระคัมภีร์นั้นเป็นสิ่งที่ก้าวหน้าไปเรื่อยๆ โดยได้เปิดเผยและพัฒนาต่อๆ กันไปจากหนังสือเล่มหนึ่งไปสู่อีกเล่มหนึ่ง และจากบทหนึ่งไปสู่อีกบทหนึ่ง. หนังสือทั้ง 66 เล่มของพระคัมภีร์ต้องใช้ระยะเวลาประมาณ 1,600 ปี จึงเขียนสำเร็จได้. ระหว่างช่วงเวลาอันยาวนานนี้ พระเจ้าไม่ได้ตรัสทุกอย่างออกมาในครั้งเดียว ณ เวลาใดเวลาหนึ่ง. ทว่าพระองค์ตรัสแก่พลไพร่ของพระองค์อย่างก้าวหน้าไปทีละขั้น ตรัสครั้งแล้วครั้งเล่า เป็นระยะเวลาอันยาวนาน.
ใน กซ.1:25 เปาโลกล่าวว่าเขาได้เป็นผู้ปฏิบัติตามแผนการบริหารของพระเจ้า “เพื่อจะกล่าวพระคำของพระเจ้าให้สำเร็จครบถ้วน.” ในสมัยของเปาโล การเปิดเผยของพระเจ้าในพระคัมภีร์ยังไม่สำเร็จครบถ้วน. ดังนั้นเปาโลจึงจำเป็นต้องรับภาระที่จะกล่าวและเขียนพระคำของพระเจ้าให้สำเร็จครบถ้วน. ทว่าหนังสือที่เป็นการสำเร็จครบถ้วนแห่งการเปิดเผยอันศักดิ์สิทธิ์ในพระคัมภีร์กลับเป็นหนังสือวิวรณ์ซึ่งเป็นบทประพันธ์ของโยฮัน. เนื่องจากการเปิดเผยนั้นสำเร็จครบถ้วนแล้ว เราจึงได้รับคำเตือนว่าอย่าได้เพิ่มเติมหรือตัดออกไปซึ่งพระคำที่พระเจ้าทรงเปิดเผยเอาไว้ (วว.22:18–19). บัดนี้ในเมื่อการเปิดเผยที่ก้าวหน้าไปเรื่อยๆ ของพระเจ้าในพระคัมภีร์ได้สำเร็จครบถ้วนแล้ว จึงไม่อนุญาตให้ใครเพิ่มข้อความอะไรเข้าไปอีก. วันนี้สิ่งที่เราต้องกระทำคือ การอ่าน, ศึกษา, และค้นคว้าพระคัมภีร์อย่างก้าวหน้าไปเรื่อยๆ จากหนังสือเล่มหนึ่งไปสู่อีกเล่มหนึ่ง.

I. การเปรียบเทียบ

หลังจากที่เราได้อ่านบทเรียนชีวิตหนังสือเยเนซิศจบแล้ว บัดนี้เราก็มาถึงหนังสือเอ็กโซโด. ถ้าว่าตามประวัติศาสตร์แล้ว เอ็กโซโดย่อมสืบต่อจากเยเนซิศ. ทว่าเมื่อดูตามประสบการณ์แล้ว เอ็กโซโดไม่ใช่การสืบต่อจากเยเนซิศ. ตามประสบการณ์ฝ่ายวิญญาณนั้น สิ่งที่ได้บรรยายไว้ในเอ็กโซโดไม่ได้สืบต่อจากประสบการณ์ของอับราฮาม, ยิศฮาค, และยาโคบ ตามที่ได้บันทึกไว้ในเยเนซิศ. ตอนที่เราศึกษาเยเนซิศนั้น เราได้ชี้ให้เห็นแล้วว่า ประสบการณ์ของอับราฮาม, ยิศฮาค, และยาโคบ คือสามส่วนที่อยู่ในประสบการณ์ของคนผู้หนึ่ง ซึ่งก็คือผู้เชื่อคนหนึ่งนั่นเอง: ประสบการณ์แห่งการถูกเรียกและมีชีวิตเป็นอยู่ในการสามัคคีธรรมกับพระเจ้าโดยความเชื่อ (อับราฮาม), ประสบการณ์แห่งการรับสุขมรดก (ยิศฮาค), และประสบการณ์แห่งการเปลี่ยนแปลง (ยาโคบ). ในเยเนซิศ เรามีรูปภาพอันชัดเจนที่แสดงถึงสามส่วนสำคัญที่อยู่ในประสบการณ์ฝ่ายวิญญาณของผู้เชื่อคนหนึ่ง. เนื่องจากพันธสัญญาเดิมได้นำเสนอรูปภาพเกี่ยวกับประสบการณ์ฝ่ายวิญญาณไว้อย่างมีชีวิตชีวาและละเอียดเช่นนี้ พันธสัญญาเดิมจึงเป็นสิ่งที่ล้ำค่าต่อข้าพเจ้ามาก.
ประสบการณ์ฝ่ายวิญญาณไม่เพียงแต่มีหลายส่วนเท่านั้น ทว่ายังมีหลายด้านและหลายแง่มุมที่แตกต่างกันอีกด้วย. ภาพบรรยายถึงประสบการณ์ของเราในเยเนซิศครอบคลุมเพียงด้านเดียวและเส้นทางเดียวเท่านั้น. ในเอ็กโซโด เราจะเห็นอีกด้านหนึ่งและเส้นทางอีกสายหนึ่ง. บทบันทึกเกี่ยวกับประสบการณ์ที่ถูกนำเสนอไว้ในเยเนซิศนั้น แม้จะเลอเลิศแต่ก็ยังไม่ครบถ้วน. ถ้าจะให้ครบถ้วน เราก็ต้องมีอีกด้านหนึ่ง ซึ่งเป็นด้านที่เราจะพบได้ในเอ็กโซโด.

1. รูปภาพแห่งการไถ่

เมื่อเปรียบเทียบเอ็กโซโดกับเยเนซิศ เราจะเห็นว่า เอ็กโซโดได้นำเสนอถึงด้านหรือเส้นทางแห่งประสบการณ์ฝ่ายวิญญาณซึ่งไม่อาจพบได้ในเยเนซิศ. ตัวอย่างเช่น ในเยเนซิศไม่มีรูปภาพแห่งการไถ่ที่ชัดเจน. บนตัวของอับราฮาม เราได้เห็นการทรงเรียกของพระเจ้า แต่ไม่มีบันทึกเกี่ยวกับการไถ่ของอับราฮามเลย. อับราฮามเป็นตัวอย่างของผู้ที่ถูกเรียกตามแบบฉบับ. พระเจ้าทรงเรียกเขาให้ออกจากเคเซ็ด ออกจากแผ่นดินบาเบลอันเป็นดินแดนแห่งการกบฏและการกราบไหว้รูปเคารพ. ขณะที่อับราฮามยังใช้ชีวิตอยู่ในบาเบล พระเจ้าแห่งสง่าราศีทรงมาปรากฏต่อเขาและทรงเรียกเขา (กจ.7:2-3). แต่ในที่นั่นกลับไม่มีถ้อยคำที่ชัดเจนเกี่ยวกับการไถ่. รูปภาพที่เราได้เห็นจากประสบการณ์ทั้งหมดของยิศฮาคคือรูปภาพแห่งการรับสุขมรดกที่อุดมสมบูรณ์ ไม่ใช่รูปภาพแห่งการไถ่. ในบทบันทึกเกี่ยวกับประสบการณ์ของยาโคบก็ไม่มีรูปภาพแห่งการไถ่เช่นกัน. แม้ว่าสุดท้ายยาโคบจะถูกเปลี่ยนแปลงกลายเป็นอิสราเอล เป็นเจ้าชายของพระเจ้า แต่ก็ไม่มีการบันทึกถึงประสบการณ์ในเรื่องการไถ่ของยาโคบเลย. ถ้าเช่นนั้น อับราฮาม, ยิศฮาค, และยาโคบได้รับการไถ่ ณ ที่ใด? ทั้งสามได้รับการไถ่ในเอ็กโซโด. ในหนังสือเล่มนี้ เรามีรูปภาพที่ชัดเจนและสมบูรณ์เกี่ยวกับการไถ่ของพระเจ้า.
มีอะไรที่เป็นรูปภาพแห่งการไถ่ได้ชัดเจนไปกว่าภาพของเทศกาลปัศคา? แม้แต่ในพันธสัญญาใหม่ เราก็ไม่พบรูปภาพใดที่จะละเอียดไปกว่านี้. เทศกาลปัศคาเป็นรูปภาพที่งดงามแห่งการไถ่ของเรา. ในรูปภาพนี้ยังมีสิ่งที่บ่งชี้ถึงกางเขนด้วย. ข้าพเจ้าเคยอ่านบทความที่บรรยายว่าชาวยิวฆ่าแกะปัศคาด้วยวิธีใด. ตามบทความนี้ เขาจะเอาไม้สองท่อนมาประกอบเป็นรูปกางเขน จากนั้นก็มัดขาหลังสองข้างของแกะติดกับส่วนล่างของกางเขน และกางขาหน้าอีกสองขาแล้วมัดไว้คนละข้างของกางเขน. เขาจะฆ่าแกะและให้เลือดไหลออกจนหมด. ดังนั้นเราจึงเห็นกางเขนได้ในรูปภาพของเทศกาลปัศคา. นอกจากนี้ เมื่อเราใคร่ครวญถึงรูปภาพของเทศกาลปัศคา เราก็จะเกิดภาพลักษณ์ที่มีชีวิตชีวาต่อฤทธิ์เดชแห่งพระโลหิตพระเมษโปดกของพระเจ้า. ใน อซด.12:13 กล่าวว่า “เลือดบนบ้านที่เจ้าทั้งหลายอยู่นั้นจะเป็นเครื่องหมายสำหรับเจ้า เมื่อเราเห็นเลือดนั้น เราจะเว้นข้ามเจ้าไป จะไม่มีภัยพิบัติเกิดแก่เจ้าขณะที่เราโจมตีแผ่นดินอียิปต์.” รูปภาพที่เลอเลิศเช่นนี้อยู่ในเอ็กโซโด ไม่ได้อยู่ในเยเนซิศ.

2. องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงดูแลพลไพร่ที่ได้รับการไถ่ของพระองค์

ความแตกต่างอีกประการหนึ่งที่เห็นได้จากการเปรียบเทียบระหว่างเยเนซิศกับเอ็กโซโดก็คือเรื่องของการดูแลที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงมีต่อพลไพร่ของพระองค์. หลังจากที่อับราฮามถูกเรียก เขาก็ตั้งต้นติดตามองค์พระผู้เป็นเจ้า. แม้จะไม่รู้ว่าตนเองจะไปที่ใด อับราฮามก็รับสุขการสถิตอยู่ขององค์พระผู้เป็นเจ้าเป็นแผนที่อันมีชีวิตของเขา. เขาเดินทางตามการสถิตอยู่ขององค์พระผู้เป็นเจ้า. แม้การเดินทางของอับราฮามจากเคเซ็ดไปยังแผ่นดินคะนาอันจะมีระยะทางยาวไกล แต่หนังสือเยเนซิศก็ไม่ได้บอกเราว่า องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงค้ำจุนหรือดูแลเขาอย่างไร. จริงอยู่ที่เรารู้ว่า โดยทั่วไปแล้ว องค์พระผู้เป็นเจ้าย่อมทรงหล่อเลี้ยงทุกสิ่งที่อับราฮามต้องการ แต่ในเยเนซิศก็ไม่มีตัวอย่างที่เฉพาะเจาะจงซึ่งแสดงถึงการที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงดูแลอับราฮามโดยตรงเหมือนอย่างที่เอ็กโซโดได้แสดงถึงการที่พระองค์ทรงดูแลพลไพร่ของพระองค์. เอ็กโซโดได้บันทึกถึงการดูแลซึ่งองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงมีต่อพลไพร่ที่ได้รับการไถ่จากพระองค์ไว้อย่างละเอียดและชัดเจนตั้งแต่แรก. เมื่อพวกเขาขาดแคลนอาหาร พระองค์ทรงหล่อเลี้ยงเขาด้วยมานา. เวลาที่พวกเขาไม่มีน้ำดื่ม พระองค์ก็ประทานน้ำที่มีชีวิตจากศิลาที่แยกออกให้เขา. ในเอ็กโซโด เราไม่เพียงเห็นการนำพาของพระเจ้า แต่ยังเห็นรูปภาพที่มีชีวิตชีวาซึ่งบรรยายว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงดูแลความต้องการในแต่ละวันของพลไพร่ที่ได้รับการไถ่จากพระองค์อย่างไรด้วย. ในเรื่องนี้ เอ็กโซโดจะบันทึกไว้ละเอียดและเป็นแก่นสารมากกว่าเยเนซิศ. แม้แต่ในพันธสัญญาใหม่ เราก็ไม่พบรูปภาพเกี่ยวกับการหล่อเลี้ยงแห่งชีวิตฝ่ายวิญญาณเช่นนี้. สิ่งนี้น่าจะทำให้เราเกิดภาพลักษณ์ต่อความหมายและความสำคัญของหนังสือเอ็กโซโด.

3. การนำพาขององค์พระผู้เป็นเจ้า

ถ้าเราทำการเปรียบเทียบต่อไปให้มากขึ้น เราก็จะเกิดภาพลักษณ์ที่หนักแน่นขึ้น. แม้องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงนำพาอับราฮามด้วยการสถิตอยู่ของพระองค์ ทว่าการนำพาขององค์พระผู้เป็นเจ้าในเยเนซิศก็ค่อนข้างที่จะคลุมเครือและเป็นนามธรรม ขณะที่การนำพาในเอ็กโซโดนั้นเป็นรูปธรรมและเป็นแก่นสารมากกว่า เพราะว่าในเอ็กโซโด องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงนำพาพลไพร่ของพระองค์ด้วยเสาซึ่งเป็นสิ่งที่แข็งแรงและเป็นแก่นสาร. เรารู้แล้วว่า การสถิตขององค์พระผู้เป็นเจ้าในเวลากลางวันเป็นเสาเมฆ และในเวลากลางคืนก็เป็นเสาไฟ. เนื่องจากการนำพาขององค์พระผู้เป็นเจ้ามีแก่นสารที่ประจักษ์แก่ตาเช่นนี้ พลไพร่ทั้งปวงจึงสามารถรับรู้ได้.

4. การเปิดเผยและการก่อสร้างที่ประทับของพระเจ้า

ในเยเนซิศบทที่ 18 พระเจ้าเสด็จมาเยี่ยมเยียนอับราฮาม ร่วมรับประทานอาหารกับเขา และทรงอยู่กับอับราฮามนานถึงครึ่งค่อนวัน. ทว่าในเยเนซิศกลับไม่มีการเปิดเผยอย่างชัดเจนเกี่ยวกับพลับพลาอันเป็นที่ประทับของพระเจ้า. ขณะที่เอ็กโซโดไม่เพียงมีการเปิดเผยถึงรูปแบบของที่ประทับของพระเจ้าเท่านั้น แต่ยังมีการบันทึกถึงที่ประทับของพระเจ้าเมื่อมีการก่อสร้างจริงไว้อย่างละเอียดและเที่ยงแท้อีกด้วย. ในเยเนซิศ พระเจ้าทรงปรากฏต่อพลไพร่ที่พระองค์ทรงเลือกสรรครั้งแล้วครั้งเล่า แต่พระองค์กลับไม่มีที่ประทับอยู่ท่ามกลางพวกเขาอย่างเป็นแก่นสาร. ขณะที่หนังสือเอ็กโซโดบันทึกทั้งการเปิดเผยและการก่อสร้างพลับพลาอันเป็นที่ประทับของพระเจ้าบนโลกไว้อย่างครบถ้วนสมบูรณ์.

5. ประสบการณ์ของปัจเจกชนและประสบการณ์ของกลุ่มชน

ความแตกต่างระหว่างประสบการณ์ของปัจเจกชนและประสบการณ์ของกลุ่มชนก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่ได้จากการเปรียบเทียบระหว่างเยเนซิศกับเอ็กโซโด. ประสบการณ์ที่อยู่ในเยเนซิศเป็นประสบการณ์ของปัจเจกชนเป็นสำคัญ แต่ประสบการณ์ที่อยู่ในเอ็กโซโดเป็นประสบการณ์ของกลุ่มชน. ยกตัวอย่างเช่น อับราฮามได้รับการทรงเรียกในฐานะที่เป็นปัจเจกชนคนหนึ่ง. แม้แต่สิ่งที่องค์พระผู้เป็นเจ้าได้รับจากการเปลี่ยนแปลงยาโคบให้เป็นอิสราเอลก็เป็นเรื่องของปัจเจกชน. ยาโคบมีบุตรชาย 12 คน ทว่านอกจากโยเซฟแล้ว คนอื่นล้วนต่ำกว่ามาตรฐานทั้งสิ้น. แต่ประสบการณ์ทั้งหมดที่บรรยายไว้ในเอ็กโซโดล้วนเป็นประสบการณ์ของกลุ่มชนทั้งสิ้น. การไถ่, การนำพา, การเปิดเผย, และการก่อสร้าง ล้วนเป็นเรื่องของกลุ่มชนทั้งนั้น.
ในประสบการณ์ฝ่ายวิญญาณของเรานั้นมีอยู่สองด้านคือ ด้านของปัจเจกชนและด้านของกลุ่มชน. แน่นอนว่าด้านของปัจเจกชนย่อมเป็นพื้นฐาน ในขณะที่ด้านของกลุ่มชนจะอุดมสมบูรณ์กว่า, สูงส่งกว่า, และยิ่งใหญ่กว่า. การสำเร็จสุดยอดและการสำเร็จลุล่วงแห่งประสบการณ์ของเราในฐานะที่เป็นผู้เชื่อนั้นไม่ใช่เรื่องของปัจเจกชน แต่เป็นของกลุ่มชน. ในเยเนซิศมีประสบการณ์ของปัจเจกชนซึ่งเป็นพื้นฐาน แต่ในเอ็กโซโดมีประสบการณ์แห่งกลุ่มชนที่สุดยอด.
ลองพิจารณาดูการใช้ชื่อ “อิสราเอล” ในหนังสือสองเล่มนี้เป็นตัวอย่าง. หนังสือเยเนซิศสรุปจบลงด้วยอิสราเอลที่เป็นปัจเจกชน แต่หนังสือเอ็กโซโดสรุปจบลงด้วยอิสราเอลที่เป็นกลุ่มชน. ใน อซด.14:30 กล่าวว่า “ด้วยเหตุนี้ ในวันนั้นพระยะโฮวาทรงช่วยชาวอิสราเอลให้รอดจากเงื้อมมือของชาวอียิปต์ ชาวอิสราเอลเห็นศพชาวอียิปต์อยู่ที่ชายทะเล.” คำว่า “อิสราเอล” ในข้อนี้ถูกใช้ในความหมายของกลุ่มชนเพื่อชี้ถึงชาวอิสราเอลทั้งหมด. แต่ชื่อ “อิสราเอล” ในเยเนซิศถูกใช้ในความหมายของบุคคลซึ่งเป็นปัจเจกชนเพื่อชี้ถึงยาโคบผู้ได้รับการเปลี่ยนแปลง (ยนซ.35:10, 21). อิสราเอลในเยเนซิศคือบุคคลที่เป็นปัจเจกชนคนหนึ่ง ขณะที่อิสราเอลในเอ็กโซโดคือพลไพร่ที่เป็นกลุ่มชน. อิสราเอลที่เป็นปัจเจกชนในตอนท้ายของเยเนซิศอาจเปรียบได้กับเมล็ดพันธุ์ที่เพิ่งแตกหน่อเล็กๆ ส่วนอิสราเอลที่เป็นกลุ่มชนในตอนท้ายของเอ็กโซโดนั้นเหมือนกับต้นไม้ที่งอกงามเต็มที่ซึ่งได้ผลิดอกออกผล. อิสราเอลที่เป็นกลุ่มชนซึ่งประกอบด้วยลูกหลานของอิสราเอลที่เป็นปัจเจกชน ก็คือการเพิ่มพูนและการขยายใหญ่ขึ้นของอิสราเอลที่เป็นปัจเจกชน. อิสราเอลที่อยู่ในเอ็กโซโดบทที่ 40 ไม่ได้จำกัดอยู่บนตัวบุคคลผู้เดียว แต่เป็นอิสราเอลที่ได้ขยายใหญ่ขึ้นเป็นกายจริงแห่งกลุ่มชนซึ่งประกอบด้วยลูกหลานของอิสราเอลที่เป็นปัจเจกชน. เราต้องมองเห็นเรื่องนี้ เพราะนี่เป็นสิ่งที่สำคัญอย่างยิ่งยวด.
กรอกคำที่ต้องการจะค้นหา