การงานบรรณกิจของห้องสมุดกิตติคุณแห่งประเทศไทย
หากท่านต้องการมีส่วนในการงานบรรณกิจของห้องสมุดกิตติคุณแห่งประเทศไทย
ท่านสามารถมอบถวายทรัพย์โดยโอนเงินเข้าบัญชีของห้องสมุด:
ธนาคารกสิกรไทย สาขาพาราไดซ์ พาร์ค
ชื่อบัญชี: นายปิยะ ตั้งเสรีมั่นคง และ
นางสุมิตรา อดุลประวิตรชัย และ
นางสาวทานาธิบดี ชูมณี
เลขที่บัญชี: 218-3-99941-1

รบกวนส่งสลิปการโอนมาที่ Line ID: @gospelbookroom

สารบัญ

ตอนที่ 1 เยเนซิศ - เค้าโครงสำคัญและแนวคิดศูนย์กลาง

สรรเสริญองค์พระผู้เป็นเจ้าสำหรับพระคัมภีร์! สรรเสริญพระองค์สำหรับชีวิต ซึ่งก็คือชีวิตอันศักดิ์สิทธิ์หรือชีวิตนิรันดร์ ซึ่งครอบคลุมอยู่ในหนังสือเล่มนี้! สรรเสริญพระองค์ที่พระองค์ทรงประทานโอกาสให้เราเข้าสู่บทเรียนชีวิตแห่งพระคำอันศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์พร้อมกันเป็นจำนวนมากเช่นนี้! หากเป็นน้ำพระทัยของพระองค์ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คือวันที่ 6 เมษายน 1974 เราจะเริ่มเข้าสู่บทเรียนชีวิตของพระคัมภีร์ไปทีละเล่มๆ อย่างต่อเนื่องในทุกสุดสัปดาห์. ขอให้องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงสถิตอยู่กับเราอย่างใกล้ชิด และประทานการชโลมอันอุดมสมบูรณ์ของพระองค์แก่เราตลอดระยะเวลาที่เราศึกษาบทเรียนเหล่านี้.

หนังสือที่มหัศจรรย์

พระคัมภีร์เป็นหนังสือที่อัศจรรย์. หนังสือเล่มนี้เป็น “ยอดแห่งหนังสือทั้งหลาย”! พระคัมภีร์เล่มนี้ใช้เวลาเขียนถึง 1,600 ปีจึงจะสำเร็จสมบูรณ์. โมเซผู้เผยพระวจนะที่ยิ่งใหญ่ของพระเจ้าเป็นผู้เริ่มเขียน และจบลงโดยอัครทูตโยฮัน. เมื่อพระคัมภีร์เขียนเสร็จสมบูรณ์แล้ว 300 ปีก็ได้รับการรับรองโดยคณะกรรมการซึ่งมาประชุมกันที่เมืองคาร์เทจ ทวีปแอฟริกาเหนือ ในปี ค.ศ.397. แต่หลังจากนั้นไม่นาน พระคัมภีร์ก็ถูกปิดกั้นโดยพวกโรมันคาทอลิกเป็นเวลาเกือบ 1,000 ปีนับตั้งแต่ศตวรรษที่ 6 จนถึงศตวรรษที่ 15. ประวัติศาสตร์จึงขนานนามช่วงเวลาดังกล่าวว่า ยุคมืด. สาเหตุที่สังคมของมนุษย์ในสมัยนั้นมืดมนก็เป็นเพราะพระคัมภีร์ซึ่งมีแสงสว่างอันศักดิ์สิทธิ์ทั้งปวงได้ถูกปิดกั้นไว้จากมนุษยชาติ.
จากนั้นในยุคปฏิรูป พระเจ้าทรงใช้ มาร์ติน ลูเธอร์ มาทำให้พระคัมภีร์เล่มนี้เปิดออกต่อสาธารณชน. ในช่วงเวลาเดียวกันนั้นเองก็ได้มีการคิดค้นเทคนิคการพิมพ์อักษร จึงทำให้พระคัมภีร์ถูกจัดพิมพ์ขึ้นอย่างแพร่หลาย. ในเวลานั้นถึงแม้ว่าพระคัมภีร์จะถูกเปิดออกแล้ว ทว่าก็ยังไม่มีการอธิบายออกมาสักเท่าไร. แต่ขอบพระคุณพระเจ้าที่ตลอดห้าศตวรรษที่ผ่านมานี้ พระองค์ทรงอธิบายพระคำของพระองค์ครั้งแล้วครั้งเล่าผ่านทางอาจารย์ที่ยิ่งใหญ่หลายท่าน. บัดนี้เราทั้งหลายก็ยืนอยู่บนบ่าของคนเหล่านั้นด้วยความซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง. ขอบพระคุณพระองค์ที่วันนี้พระคัมภีร์ได้ถูกอธิบายแก่เราแล้ว เราจึงสามารถเข้าสู่บทเรียนชีวิตที่อุดมสมบูรณ์แห่งพระคำอันมีชีวิตนี้ได้.

ลมปราณของพระเจ้า

พระคัมภีร์คืออะไร? คำว่า “พระคัมภีร์” ในภาษาเดิมนั้นแปลว่า “หนังสือนั้น (The Book)”. แล้วหนังสือเล่มนี้คืออะไรกันแน่? พระคัมภีร์กล่าวว่า “พระคัมภีร์ทุกตอนล้วนเป็นลมปราณที่พระเจ้าได้ระบายออก” (2ตธ.3:16). พระคัมภีร์เป็นลมปราณของพระเจ้า. พระคัมภีร์ไม่ได้เป็นเพียงพระคำหรือพระดำริของพระเจ้าเท่านั้น แต่เป็นลมปราณที่พระเจ้าได้ระบายออก. เมื่อเราหายใจออก สิ่งที่ออกมาก็คือลมปราณ และลมปราณนี้ออกมาจากสิ่งที่เราเป็น. ดังนั้นพระคัมภีร์ซึ่งเป็นลมปราณของพระเจ้าก็จะต้องออกมาจากสิ่งที่พระเจ้าทรงเป็นเช่นเดียวกัน. พระคัมภีร์ครอบคลุมไว้ซึ่งองค์ประกอบของพระเจ้าเอง. ทุกสิ่งที่พระเจ้าทรงเป็นก็ล้วนครอบคลุมอยู่ในหนังสืออันศักดิ์สิทธิ์เล่มนี้ทั้งสิ้น. พระเจ้าทรงเป็นความสว่าง, ชีวิต, ความรัก, ฤทธิ์เดช, ปัญญา, และยังทรงเป็นสิ่งอื่นๆ อีกมากมาย. สิ่งต่างๆ ที่พระเจ้าทรงเป็นเหล่านี้ล้วนถูกระบายออกและบรรจุไว้ในพระคัมภีร์ทั้งสิ้น. เมื่อไรก็ตามที่เรามาอ่านหนังสือเล่มนี้ด้วยใจและวิญญาณที่เปิดออก เมื่อนั้นเราก็จะสัมผัสถึงบางสิ่งที่ศักดิ์สิทธิ์ได้ในทันที. สิ่งที่ว่านี้ไม่ได้เป็นเพียงแนวคิด, ทัศนคติ, ความรู้, ถ้อยคำ, หรือประโยคเท่านั้น แต่เป็นสิ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้นอีก คือเราจะได้สัมผัสกับตัวของพระเจ้าเอง.

วิญญาณและชีวิต

องค์พระเยซูเจ้าตรัสว่า ถ้อยคำที่พระองค์ตรัสก็เป็นวิญญาณและเป็นชีวิต (ยฮ.6:63). เราเคยคิดบ้างหรือไม่ว่า พระคัมภีร์ซึ่งเป็นพระคำของพระเจ้านั้นเป็นวิญญาณ? พระคัมภีร์ไม่ใช่ถ้อยคำที่พิมพ์ด้วยหมึกสีดำบนกระดาษสีขาว แต่เป็นสิ่งที่สูงส่ง, ลึกซึ้ง, บริบูรณ์, และอุดมสมบูรณ์กว่านั้นอีกมาก คือเป็นวิญญาณและชีวิต. พระคัมภีร์ยังบอกเราอีกว่า พระวิญญาณนั้นก็คือตัวของพระเจ้านั่นเอง (ยฮ.4:24) และชีวิตก็คือพระคริสต์ (ยฮ.14:6). ข้าพเจ้าไม่ได้กล่าวว่าพระคัมภีร์ก็คือตัวของพระเจ้าเอง แต่ถ้ากล่าวตามที่องค์พระเยซูเจ้าได้ตรัสไว้นั้นเป็นดังนี้คือ พระคำในพระคัมภีร์เป็นวิญญาณ, และวิญญาณนั้นก็คือตัวของพระเจ้าเอง ซึ่งก็คือองค์พระผู้เป็นเจ้าซึ่งเป็นชีวิตต่อเรา. เมื่อเรามาสัมผัสกับพระคำ ถ้าเรามีฐานะที่ถูกต้อง ตลอดจนได้เปิดใจและวิญญาณของเราออก เราย่อมจะได้สัมผัสกับพระเจ้าและได้รับชีวิตอย่างแน่นอน.
ถ้าเราจะมาถึงเบื้องหน้าพระคำอันศักดิ์สิทธิ์ เราก็ต้องใช้แทบทุกส่วนในตัวเรา. เราต้องมาด้วยใจที่แสวงหาพระเจ้า, ความคิดที่มีสติสัมปชัญญะ, และมีวิญญาณที่เปิดออก. ถ้าเราเปิดวิญญาณของเราออกต่อพระเจ้าและต่อพระคำของพระองค์ เราก็จะสัมผัสกับพระเจ้าที่อยู่เบื้องหลังหน้ากระดาษเหล่านั้นได้. เมื่อเราอ่านพระคัมภีร์ ไม่ใช่แค่อ่านด้วยดวงตา, เข้าใจด้วยความคิด, หรือแสวงหาด้วยใจเท่านั้น แต่เราต้องได้สัมผัสพระเจ้าในวิญญาณของเราด้วย. ถ้าเราใช้ทั้งตัวเรามาอ่านเช่นนี้ เราจะไม่เพียงได้รับการเปิดเผยเท่านั้น แต่องค์ประกอบอันศักดิ์สิทธิ์บางประการที่ได้เปิดเผยและถ่ายทอดไว้ในพระคำของพระองค์ก็จะถูกถ่ายเทเข้าสู่ภายในวิญญาณของเราอีกด้วย. ดังนั้น อฟ.6:17–18 จึงกล่าวว่า “จงรับเอา...พระคำของพระเจ้าโดยการอธิษฐานและการวิงวอนทุกอย่าง....” เราไม่เพียงต้องรับพระคำในพระคัมภีร์โดยการอ่านและค้นคว้าเท่านั้น และยังต้องรับ “โดยการอธิษฐานทุกอย่าง” อีกด้วย. เราควรอ่านและค้นคว้าพระคัมภีร์ด้วยการอธิษฐานให้มาก นั่นคือเราต้องฝึกฝนวิญญาณของเรามาสัมผัสองค์พระผู้เป็นเจ้าโดยการอธิษฐานร่วมกับการอ่านพระคำอันศักดิ์สิทธิ์.

การเปิดเผยหลักในพระคัมภีร์

ในพระคัมภีร์ได้เปิดเผยถึงชีวิตเป็นหลัก. ชีวิตคือศูนย์กลางของพระคัมภีร์ทั้งเล่ม. แต่ชีวิตนั้น คืออะไร? หรือชีวิต คือผู้ใด? คำตอบก็อยู่ในพระคำขององค์พระเยซูเจ้านั่นเอง. พระองค์ตรัสว่า “เราเป็นชีวิต” และ “เรามาเพื่อท่านจะได้ชีวิต”. พระคัมภีร์เปิดเผยถึงพระคริสต์ผู้เป็นชีวิต. ทุกครั้งที่เรามายังพระคัมภีร์ เราก็ต้องตระหนักว่าเรากำลังมาสัมผัสกับพระคริสต์ผู้เป็นชีวิตของเรา.
พระคัมภีร์ทั้งเล่มเป็นหนังสือแห่งชีวิต และชีวิตนี้ก็คือตัวตนที่ศักดิ์สิทธิ์และมีชีวิตของพระคริสต์เยซูผู้เป็นส่วนของเรานั่นเอง. เมื่อเรามายังพระคัมภีร์ เราต้องมาสัมผัสกับพระองค์. เราอย่าได้ไปซ้ำรอยประวัติศาสตร์อันน่าเวทนาของชาวยิวที่ได้ค้นคว้าพระคัมภีร์เพราะเขาคิดว่าในพระคัมภีร์นั้นมีชีวิต แต่กลับไม่ได้มาหาองค์พระเยซูเจ้า (ยฮ.5:39–40). เราไม่ควรมาสัมผัสพระคัมภีร์โดยไม่ได้สัมผัสองค์พระผู้เป็นเจ้า. ทุกครั้งที่เราเปิดพระคัมภีร์ เราต้องกล่าวว่า “องค์พระเยซูเจ้า พระองค์จะต้องสถิตอยู่ที่นี่ด้วย. นี่ไม่ใช่แค่หนังสือเล่มหนึ่งเท่านั้น แต่เป็นการเปิดเผยของพระองค์. ข้าพเจ้าไม่อยากอ่านหนังสือเล่มนี้โดยไม่ได้สัมผัสกับพระองค์. ข้าพเจ้าไม่อยากได้ยินอะไรจากหนังสือเล่มนี้โดยไม่ได้ยินพระสุรเสียงของพระองค์. ข้าพเจ้าไม่อยากอ่านหนังสือเล่มนี้โดยไม่ได้เห็นพระองค์. ข้าพเจ้าอยากเห็นพระพักตร์ของพระองค์. ข้าพเจ้าอยากเห็นสิ่งที่พระองค์ทรงเป็นจากหน้าหนังสือเหล่านี้. โอ พระเยซู ขอพระองค์ทรงส่องสว่างแก่พระคำของพระองค์และชโลมทุกบรรทัดในพระคัมภีร์เพื่อข้าพเจ้าจะได้สัมผัสพระองค์.” เราจะต้องมีวิญญาณเช่นนี้ในการจะสัมผัสพระคำที่มีชีวิต.
หลังจากที่มนุษย์ถูกสร้างขึ้น มนุษย์ก็ถูกวางไว้เบื้องหน้าต้นไม้สองต้นในสวนเอเดน คือต้นไม้แห่งชีวิตและต้นไม้แห่งความรู้. ถ้ามนุษย์ได้กินต้นไม้แห่งชีวิต เขาก็จะได้รับชีวิตอันศักดิ์สิทธิ์ของพระเจ้าที่มีต้นไม้แห่งชีวิตเป็นเครื่องบ่งชี้. แต่มนุษย์กลับถูกล่อลวงไปกินต้นไม้แห่งความรู้ซึ่งชี้ถึงแหล่งกำเนิดอย่างอื่นที่ไม่ใช่พระเจ้า ซึ่งก็คือซาตาน ผลลัพธ์ก็คือความตาย. เมื่อเรามาสัมผัสพระคัมภีร์ก็มีหลักการอย่างเดียวกัน. เราอาจรับพระคัมภีร์เป็นหนังสือแห่งชีวิตโดยการสัมผัสกับพระคำด้วยวิญญาณของเรา คือโดยการอธิษฐานต่อองค์พระผู้เป็นเจ้าให้เราได้ต้อนรับพระองค์เป็นชีวิตโดยพระคำของพระองค์. ไม่เช่นนั้นเราก็อาจทำให้พระคัมภีร์เป็นหนังสือแห่งความรู้โดยการสัมผัสกับพระคำโดยใช้ความคิดของเราเพียงอย่างเดียวเพื่อจะมาแสวงหาความรู้ตามตัวอักษร. สิ่งนี้จะนำความตายมาให้แก่เรา ไม่ใช่ชีวิต. ใน 2กธ.3:6 ได้เตือนเราว่า “ตัวอักษรนั้นประหารให้ตาย แต่พระวิญญาณนั้นให้มีชีวิต”. เราไม่ควรทำให้พระคัมภีร์เป็นเพียงหนังสือแห่งตัวอักษรที่ประหารเราให้ตาย. เราต้องรับพระคัมภีร์โดยการติดต่อพระวิญญาณองค์พระผู้เป็นเจ้าเพื่อพระคำจะได้เป็นวิญญาณและเป็นชีวิตต่อเรา.

การใช้งานอื่นๆ ของพระคัมภีร์

นอกจากนี้ยังมีข้อพระคัมภีร์บางข้อที่บอกให้เรารู้ว่าพระคัมภีร์ยังมีการใช้งานในด้านอื่นๆ อีกมากมาย. พระคัมภีร์ทำให้เรามีปัญญาจนถึงความรอด (2ตธ.3:15). พระคัมภีร์มีการใช้งานในการแพร่พันธุ์อย่างเมล็ดพันธุ์ ซึ่งทำให้เราได้บังเกิดใหม่โดยพระคำที่อยู่ในพระคัมภีร์ (1ปต.1:23). เมื่อเราได้บังเกิดใหม่แล้ว พระคำในพระคัมภีร์ยังเป็นน้ำนมและอาหารของเราเพื่อให้เราได้รับการบำรุงเลี้ยงจนเติบโตในองค์พระผู้เป็นเจ้า (1ปต.2:2; มธ.4:4). ดังนั้นเราจึงต้องกินพระคำ (ยรม.15:16) ซึ่งก็คือต้องรับพระคำเข้าสู่ภายในเราโดยการฝึกฝนวิญญาณของเรามาสัมผัสพระคำนี้.
ยิ่งกว่านั้นพระคัมภีร์ยังให้คำสอนที่ดีที่สุดแก่เราเพื่อให้คนของพระเจ้าได้เป็นผู้ครบถ้วนสมบูรณ์ (รม.15:4; 2ตธ.3:16–17). ถ้าเราเป็นคนขององค์พระผู้เป็นเจ้าและปรารถนาจะเป็นผู้ครบถ้วนสมบูรณ์ เราย่อมสามารถเป็นเช่นนั้นได้โดยพระคำอันศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์.

พันธสัญญาเดิม

ในพระคัมภีร์มีสองพันธสัญญาคือ พันธสัญญาเดิมและพันธสัญญาใหม่. พันธสัญญาเดิมประกอบด้วยคำพยากรณ์เกี่ยวกับพระคริสต์เป็นสำคัญ โดยได้ใช้คำพูดที่ชัดแจ้ง, เงา, แบบ เล็ง, และรูปภาพต่างๆ มาทำนายถึงพระคริสต์ผู้จะเสด็จมานั้น.
องค์พระเยซูเจ้าทรงบอกเราถึงสองครั้งในลูกาบทที่ 24 ว่าพันธสัญญาเดิมนั้นเขียนถึงพระองค์ (ข้อ 24, 44). พันธสัญญาเดิมอาจแบ่งเป็นส่วนสำคัญสามส่วนคือ โมเซ (ซึ่งหมายถึงกฎบัญญัติ), ผู้เผยพระวจนะ, และบทเพลง. องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่า ทุกส่วนในพันธสัญญาเดิมล้วนมีบางสิ่งที่เขียนถึงพระองค์. ใน ยฮ.5:39 องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่าพระคัมภีร์พันธสัญญาเดิมนั้นเป็นพยานถึงพระองค์. ส่วนใน ฮร.10:7 พระองค์ยังตรัสว่า “ในม้วนหนังสือ (ก็คือในพันธสัญญาเดิม) ก็ได้เขียนถึงเรื่องราวของข้าพเจ้าไว้แล้ว.” ดังนั้นโดยหลักแล้ว พันธสัญญาเดิมก็คือบทบันทึกถึงคำพยากรณ์เกี่ยวกับพระคริสต์ผู้เป็นทุกสิ่งต่อพลไพร่ของพระเจ้า.

เยเนซิศ

เมื่อถึงตอนนี้เราก็สามารถเริ่มบทเรียนชีวิตเยเนซิศกันได้แล้ว. ชื่อเดิมของหนังสือเล่มนี้คือ “เมื่อเดิมนั้น”. เซ็บทัวจินท์ซึ่งก็คือพันธสัญญาเดิมฉบับภาษากรีกโบราณได้นำคำว่าเยเนซิศมาใช้ โดยเป็นคำศัพท์ภาษาละตินที่หมายถึงการให้กำเนิดหรือต้นกำเนิด. เยเนซิศได้ให้กำเนิดทุกสิ่ง และเป็นต้นกำเนิดของทุกสิ่ง. เยเนซิศเป็นหนังสือที่ครอบคลุมไว้ซึ่งเมล็ดพันธุ์แห่งหลักความจริงอันศักดิ์สิทธิ์ทุกประการ. หลักความจริงอันศักดิ์สิทธิ์ทุกอย่างที่อยู่ในพระคัมภีร์ทั้งเล่มล้วนถูกหว่านไว้ในหนังสือเล่มนี้.

I. เค้าโครงสำคัญ

หนังสือทุกเล่มในพระคัมภีร์ล้วนมีเค้าโครงสำคัญ. เค้าโครงสำคัญของหนังสือเยเนซิศก็คือ พระเจ้าทรงเนรมิตสร้าง, ซาตานทำให้เสื่อมเสีย, มนุษย์ตกต่ำ, และพระยะโฮวาทรงสัญญาว่าจะช่วยให้รอด.
โปรดอย่าลืมข้อความสี่ประการนี้เป็นอันขาด.
กรอกคำที่ต้องการจะค้นหา