ให้ความรักข้าไม่รับดลใจ
ให้การงานหารับรางวัลไม่
ให้ความเพียรข้าไม่รับการแยแส
ให้ความทุกข์ข้าไม่รับการเหลียวแล
รู้แต่รินเหล้าหาดื่มเหล้าไม่
หักขนมปังไม่ให้เหลือไว้
เทออกชีวิตให้คนรับพรมากมาย
ทิ้งความสุขสงบให้คนสุขสบาย
ไร้ผู้เห็นใจ ไร้ผู้แลดู
ไร้ผู้เล้าโลม ไร้ผู้ยกชู
ยอมอยู่อ้างว้าง ยอมอยู่เดียวดาย
ยอมถูกรังแกหากล่าวโทษไม่
ยินดีหลั่งน้ำตาเลือด
เป็นค่ามงกุฏรุ่งเรือง
ยินดีรับความเสียหาย
เพื่อเป็นอยู่อย่างแขกเมือง
เพราะเมื่อยามพระองค์ทรงอยู่ที่นี่
พระองค์ก็ทรงเป็นอยู่เช่นนี้
ยินยอมทนรับความเสียหายนานา
เพื่อให้คนรอบข้างท่านสุขปรีดา
ข้าไม่รู้ว่าทางเบื้องหน้าไกลเพียงไร
หนทางสายนี้มุ่งหน้าไปหาย้อนกลับไม่
ดังนั้น ข้าขอฝึกอย่าง
ความครบสมบูรณ์พระองค์
ทรงถูกทรยศแต่ไม่เคยกล่าวบ่น
วิงวอนพระองค์ในความทุกข์ยากทวี
ทรงเช็ดน้ำตาที่ซ่อนเร้นของข้านี้
ฝึกเรียนรู้ถึงพระองค์ทรงเล้าโลมใจ
มีชีวิตอยู่เพื่อให้ผู้คนพอใจ
