เมื่อข้าพินิศไม้กางเขนนั้น
ที่พระเยซูทรงสิ้นชีวัน
ไม่อาจอดกลั้นลืมสิ้นตัวข้า
เหยียดหยามกาลก่อนเย่อหยิ่งนานา
ขอโปรดห้ามข้า โอ้อวดสิ่งใด
อวดเพียงกางเขนพระคริสต์ทรงชัย
สิ่งของว่างเปล่า ข้าเคยชอบใจ
ขอละไว้หมดเพื่อพระผู้ไถ่
เมื่อดูพระเศียร พระบาท พระหัตถ์
โลหิตหลั่งไหล ความทุกข์ ความรัก
ไม่มีรักใดโศกเศร้านักหนา
หญ้าหนามสานเป็นมงกุฎโสภา
น้ำ พระโลหิตไหลทั่วพระกาย
ดั่งเสื้อสีแดงพระองค์สวมใส่
เหตุนี้ข้าขอตัดขาดโลกา
โลกนี้ได้ตายสำหรับตัวข้า
แม้ได้สมบัติทั้งโลกมากมาย
ถวายพระองค์ ข้ายังอับอาย
ความรักพระองค์อัศ-จรรย์ยิ่งใหญ่
ควรได้ทุกสิ่ง ชีพข้า กายใจ
When we survey the wondrous cross
On which the Lord of glory died,
Our richest gain we count but loss,
And pour contempt on all our pride.
Our God, forbid that we should boast,
Save in the death of Christ, our Lord;
All the vain things that charm us most,
Wed sacrifice them to His blood.
There from His head, His hands, His feet,
Sorrow and love flowed mingled down;
Did eer such love and sorrow meet,
Or thorns compose so rich a crown?
His dying crimson, from His head
Spreads oer His body on the tree;
To all the world then am I dead,
And all the world is dead to me.
Were the whole realm of nature ours,
That were an offering far too small;
Love that transcends our highest powrs,
Demands our heart, our life, our all.
1
我每靜念那十字架，
並主如何在上受熬，
我就不禁渾忘身家，
鄙視從前所有倨傲。
2
願主禁我別有所誇，
除了基督的十字架；
前所珍愛虛空榮華，
今為祂血情願丟下。
3
看從祂頭！祂腳！祂手！
憂情、慈愛和血而流！
那有愛憂如此相遘？
荊棘編成如此冕旒？
4
看祂全身滿被水血，
如同穿上朱紅衣飾！
因此，我與世界斷絕，
世界向我也像已死。
5
假若宇宙都歸我手，
盡以奉主仍覺可羞；
愛既如此奇妙、深厚，
當得我心、我命－所有。
