เข้าสู่ท่านผู้ทรงรัก

ข้าเสาะหาทั่วทุกแห่งหนทั้งภูผาเขาสูง

หวังจะรู้ความหมายแท้ของชีวิต

แต่ครั้งแล้วครั้งเล่าข้าล้วนได้รับความผิดหวัง

และรู้ว่าโลกก็เป็นเช่นนี้แหละ

จวบถึงวันหนึ่งท่านทรงเสด็จพบข้ากลางทาง

ทรงเปิดพระทรวงแห่งความรักท่าน

ข้าจึงถูกดึงดูดเข้าสู่ท่านผู้ทรงน่ารัก

และได้รับความหมายแท้แห่งชีวิต

ข้าได้เห็นพระพักตร์ราศีแห่งการฟื้นคืนชีพ

ข้าจึงรู้ท่านเคยสวมมงกุฎหนาม

พระหัตถ์อันทรงด้วยความรักเป็นที่เลื่อมใสข้า

เพราะรอยตะปูยังคงแจ่มประจักษ์

บัดนี้เราอยู่ที่นี่รับสุขท่านผู้ทรงรัก

ยิ่งนานวันยิ่งสัมผัสท่านแน่แท้

ดั่งน้ำไหลเสียงกังวานหลั่งสู่มหาสมุทร

ข้าสลายอยู่ในท่านมิรู้ตัว

Over hill, over valley, we searched, but in vain,

For the meaning of our human life;

We were just disappointed again and again,

Till we felt there was nothing to find.

But then one day You came, meeting us in the way,

And Your loving embrace did surround;

We were fully drawn into Your sweet, loving self;

The true meaning of life we had found.

As we gaze, Your bright face risen glory displays,

But we know it was once topped with thorns;

To Your hands sweet and gracious we’ll cling all our days,

In which nail prints are still clearly borne.

We’re enjoying You here, Lord most loving and dear,

Daily sensing more reality;

As the water from rivers returns to the sea,

We are lost, more and more, Lord, in Thee.

我們曾遍尋各處的山嶺高崗，

盼望得知人生的真相，

但是一次一次我們換得失望，n\知道世事不過是這樣。

直到一天你來途中遇見我們，

將你可愛的胸懷敞露，

我們就被吸引歸入甜美的你，

得著人生的真諦實意。

我們看見你那復活裡的榮臉，

知道你曾戴荊棘冠冕；

你那可親的手是我所依所傾，

因手上釘痕依然顯明。

我們現今在此享受可愛的你，

日復一日更覺你實際，

猶如潺潺流水歸回無垠大海，

不知不覺失去在你裡。