เขาคอยท่าเมืองแห่งหนึ่ง
แต่พักในพลับพลา
ผู้เดินทางฝ่ายสวรรค์
ได้บากบั่นมุ่งหน้า
ทรงมีสัญญาล้ำเลิศ
เบื้องหน้าแสนปรีดา
มิน่าเขาไม่เสาะหา
ราศีบนโลกา
เมือง เมือง เมืองวิไล
ที่พักพระเจ้า
มนุษย์ ยะรูซาเล็มใหม่
เขาคอยท่าเมืองแห่งหนึ่ง
เป็นที่พักพระเจ้า
เขาไม่มีทั้งไม่เสาะหา
บ้านบนโลกเรา
เพราะพระเจ้าตรัสว่า
บ้านฝ่ายสวรรค์ยืนยง
เป็นที่สุขสันต์ของ
ผู้ไม่เบี่ยงจากทางตรง
(รับ)เขาคอยท่าเมืองแห่งหนึ่ง
แม้พบทุกข์มากมาย
เต็มด้วยยากลำเค็ญ
สูญเสียและเสียงถอนใจ
แต่เมื่อคิดถึงเมืองนั้น
เปล่งเสียงร้องเพลงชัย
เพราะทางนั้นแม้ลำบาก
คงไม่ยาวเกินไป
(รับ)เขาคอยท่าเมืองแห่งหนึ่ง
เราร่วมรอด้วยกัน
เฝ้าหวังอยู่ในเมืองนั้น
เป็นคู่หมายนิรันดร์
รับสุขสิ่งทรงตระเตรียม
เหตุนี้จึงยินดี
ร่วมอาศัยในพลับพลา
เป็นแขกเมืองโลกนี้
(รับ)He looked for a city and lived in a tent,
A pilgrim to glory right onward he went;
God’s promise his solace, so royal his birth,
No wonder he sought not the glories of earth.
City! O city fair!
God’s dwelling with man to eternity is there.
He looked for a city, his God should prepare;
No mansion on earth, could he covet or share,
For had not God told him, that royal abode
Awaited His pilgrims on ending the road.
He looked for a city; if sometimes he sighed
To be trudging the road, all earth’s glory denied,
The thought of that city changed sighing to song,
For the road might be rough, but it could not be long.
He looked for a city, his goal, Lord, we share
And know that bright city, which Thou dost prepare
Is ever our portion, since willing to be
Just pilgrims with Jesus, our roof a tent tree.
1
他等候一座城，
卻住在帳棚，
這天城的旅客，
一直奔前程；
他有美好證據，
前途實堪誇，
難怪他不尋求
地上的榮華。
（副）
城！城！榮美城！
神與人的住處，
新耶路撒冷！
2
他等候一座城，
他神的住處，
他沒有，
也不求地上的房屋；
因神豈非說過，
屬天的家鄉，
是那不離正道旅客
所安享。
3
他等候一座城，
雖然有時因跋涉苦，
喪失多，有歎息聲音，
但一想到那城，
就引聲歌唱，
因為路雖崎嶇，
必定不會長。
4
他等候一座城，
我們今亦然：
望能在你城中，
同你永為伴，
享受你的豫備；
因此也願意
以帳棚為寄廬，
同你客此地。
