ที่เบธาเนีย พระองค์ทรงละจากเราไป
ส่วนลึกใจข้า อ้างว้างไร้สิ่งแทนได้
ริมฝั่งลำธารข้านำพิณแขวนใต้ต้นไทร
พระองค์ไม่อยู่ ข้าจะดีดสีอย่างไร
ยามราตรีกาล เวลาเงียบสงบเดียวดาย
ในยามนั้น ข้าสิ้นอดทนไร้ความสุขใจ
ไม่อาจอดกลั้นนึกถึงพระองค์อยู่แสนไกล
คิดถึงวันเสด็จกลับที่ทรงสัญญาไว้
ทรงไร้บ้านพัก ข้าระลึกเมื่อเห็นรางหญ้า
กางเขนทุกข์หนักให้ข้าสิ้นปรารถนา
พระองค์กลับมา ข้าคิดฝันถึงบ้านเมืองฟ้า
พระองค์ทรงเป็นเป้าหมายที่ข้าเสาะหา
หากไม่ทรงอยู่ ความยินดีขาดรสชาติไป
บทเพลงกวีจืดจางขาดความหวานชื่นใจ
หากไม่ทรงอยู่ วันคืนข้าคล้ายกับสูญหาย
พระองค์ขอโปรดรีบเสด็จมาทรงอย่าสาย
แม้อยู่ที่นี่ ข้าได้รับสุขทรงอยู่ใกล้
แต่ส่วนลึกข้า ยังคงไร้ความอิ่มใจ
แม้มีแสงส่องทั้งความรักเล้าโลมมากมาย
ยังไม่อิ่มหนำ ข้าไม่รู้เพราะเหตุไร
ในความอิ่มใจ ข้ายังคงรู้สึกเดียวดาย
เวลายินดี ข้ายังอดถอนใจไม่ได้
ยามอิ่มใจสุดก็ยังไม่สมดังฝันใฝ่
เพราะข้ายังไม่ได้เห็นพระพักตร์องค์ทรงชัย
ผู้พเนจรไม่คิดถึงบ้านได้อย่างไร
เชลยจะไม่ระลึกบ้านเกิดหรือไร
คนรักจากไป หัวใจจะไม่สลายหรือ
บุตรยามจากไกลจะไม่คิดถึงบ้านหรือ
พระองค์ ใจข้าที่กระหายพบพระพักตรา
ไม่อาจเปรียบปรานความรักสัมพันธ์ในโลกา
บัดนี้ข้าไม่อาจเห็นพระราศีสง่า
หรือว่าต้องคร่ำครวญว่าพระองค์จะกลับมา
ไยพระองค์ลืมพระสัญญาที่ทรงให้ข้า
จะมารับข้าไปอยู่เคียงพระกายา
วันแล้ววันเล่า ปีหนึ่งผ่านไปปีหนึ่งมา
ข้ารอคอยท่า พระองค์ยังไม่กลับมา
โปรดทรงระลึก ข้ารอคอยจนแสนอ่อนล้า
แต่ร่องรอยนั้นยังห่างไกลดังเดิมทุกครา
ช้านานเพียงใด ยังต้องคอยอีกกี่เวลา
จึงจะสำเร็จพระคำสัญญามารับข้า
ตะวันขึ้นลง ยุคหนึ่งผ่านไปยุคหนึ่งมา
เหล่าวิสุทธิ์ชน เป็นอยู่ ล่วงหลับ คอยท่า
คนแล้วคนเล่า เขาเหล่านั้นค่อยๆ ร้างลา
ครั้งแล้ว ครั้งเล่า เราเฝ้าคอยทรงกลับมา
เหตุใดพระองค์ยังไม่มีร่องรอยปรากฏ
เบื้องบนปิดมิดเรามองดูเหมือนดูกระจก
เราอยู่ที่นี่ รอคอยแล้วยังรอคอยอีก
โอ พระองค์เจ้า หรือข้ายังรอคอยไม่พอ
เมื่อหวนคิดถึงข้าได้รอคอยนานเท่าใด
ไม่อาจอดกลั้น คร่ำครวญ น้ำตาหลั่งไหล
ทรงอย่าล่าช้า ขอทรงฟังข้าอธิษฐาน
บัดนี้กลับมา รับข้าพบพระองค์ท่าน
พระองค์เชิญมา นี่คือเสียง คริสตจักรทูลขอ
พระองค์เชิญมา ฟังสุชนเร่งเร้าเฝ้ารอ
เชิญเถิด นี่คือเสียงสะท้อนหลายยุคสมัย
พระองค์ ขอโปรดสดับฟังวันนี้ได้ไหม
Since long ago at Bethany we parted,
Within my heart there is a ceaseless void;
How can I take my harp down from the willow?
How can my songs without Thee be enjoyed?
And when at night I’m keeping lonely vigil –
Grown numb alike to sorrow and to cheer –
Then I recall the promise of Thy coming,
But sigh: O Lord, why, why Thou dost not yet appear?
Thy manger wakes the thought: I too am homeless;
Thy cross strips earthly pleasures from my soul;
Thy coming bids me seek a better country,
For Thou Thyself art now my final goal.
Since Thou art gone my joy has lost its flavor,
My song the sweetness I would fain convey.
Since Thou art gone the sense of void o’erwhelms me.
Oh, how I long that Thou wilt come and not delay.
Though even now I know Thy loving presence,
Yet in my heart there’s still a sense of lack.
Enlightening and tenderest sustaining
Can no more satisfy: I want Thee back.
Despite Thy peace within, I still feel lonely;
Despite Thy joy there still remains a sigh;
When I feel most content, the silent yearning
To see Thee face to face becomes an uttered cry.
What exile cannot but desire his homeland
And long his people once again to greet?
What soul on alien soil forgets his kindred?
What parted lovers never yearn to meet?
O Lord, how can these earthly loves and pleasure
With all the joy of Thy return compare?
Then, if I cannot here behold Thy countenance,
What can I do but sigh till Thou, my Lord, appear?
Could’st Thou, O Lord, forget Thy word of promise
Soon to return and take me unto Thee?
Yet day by day and year by year I’ve waited
And still I wait, and no return I see!
Remember, Lord, the years I have been waiting
While Thy dear footsteps linger far away.
How long? How long? Oh! must I wait still longer
Till Thou shalt come again in glorious array?
From generation unto generation
Thy saints have come and gone, but have not seen
Thy glorious promise pass into fulfilment.
How long, how very long the time has been!
Why cannot we, dear Lord, discern Thy footsteps?
Why are the heavens still so closely sealed?
Oh! must our waiting be prolonged still further
Before Thou in Thy matchless splendor art revealed?
Lord, I recall the many years I’ve waited
For Thy return – yet, Lord, not I alone,
But Thy dear saints through many generations –
Beseeching Thee to come back for Thine own.
To countless tears and countless fervent pleadings,
By Thine appearing haste to make reply.
Oh, may Thou come, the echo of the ages,
Come, come and answer now this mighty corp’rate cry!
1
自伯大尼
你與我們分手後，
我心有個真空無可補滿，
我坐河濱，
將琴掛在柳枝頭，
你不在此，
我怎有心鼓彈？
當我深夜孤獨
安靜的時候，
（此時我無忍受，
我也無享受，）
不禁歎息，
我想著你是多遠，
我想著你
應許已久的歸旋。
2
你的馬槽
使我生無家之想，
你的苦架使我無所欲喜，
你的再來
使我懷未見之鄉，
你的自己
成我追求目的。
你不在此，
喜樂已減牠滋味，
詩歌也缺
牠所應有的甜美；
你不在此，
終日我若有所失，
主阿，我要你來，
我不要你遲。
3
雖我在此
也能享受你同在，
但我深處依然有個缺憾；
雖然有你光照，
也有你撫愛，
有個甚麼我不知仍不滿！
平安裏面，
我卻仍感覺孤單，
喜樂時候，
我仍不免有吁歎，
最是足意中間，
也有不足意，
就是我還不能
當面看見你。
4
亡人怎不想見
生長的鄉邑？
俘虜怎不想見故國故人？
情人分離，
怎不一心羈兩地？
兒女遠遊，
怎不思家思親？
主阿，
我想看見你面的心意，
還非這些
人間情形可比擬；
現今在此，
我無法見你丰采，
是否只好歎息
等到你回來！
5
主你能否忘記
你曾經應許，你要回來，
接我與你同在？
但一天天
又一年年的過去，
我仍等候，
你卻仍未回來！
求你記念，
我已等得好疲倦，
而你蹤跡
好像當初一樣遠！
多久？多久？
還有多久的時候，
纔應驗應許
來把我提走？
6
日出日落，
一世過去又一代，
你的聖徒生活、
等候、安睡，
一位一位，
他們已逐漸離開，
一次一次，
我們望你快回。
我主，
為何你仍沒有顯動靜，
天仍閉住，
我們觀看仍對鏡，
我們在此
依然等候再等候，
哎呀，
是否我們等候還不彀？
7
當我回想，
我已等候多長久，
不禁歎息，
低頭獨自流淚，
求你別再遲延
不聽我要求，
現今就來接我與你相會；
來罷，我主，
這是召會的求呼！
來罷，我主，
請聽聖徒的催促！
來罷，
歷世歷代累積的共鳴，
我主，
能否求你今天一起聽！
