ขอทรงสดับบทเพลงของเรา
แม้เสียงอ่อนแรงทั้งแผ่วเบา
ขอบอกเล่าพระคุณอันล้ำเลิศ
ทรงเป็นพระผู้ช่วยประเสริฐ
เพราะทรงสละราศี อุดม
ผู้เชื่อได้พระพร สุขสม
ทรงยอมยากจนเพื่อวิสุทธิ์ชน
รับสุขราศีอันเหลือล้น
สวรรค์มีสิ่งใดทรงเบื่อหน่าย
โลกมีสิ่งใดให้อาลัย
ให้ทรงละทิ้งเมืองฟ้าลงมา
ทนทุกข์ เดียวดาย มรณา
อยู่บนสวรรค์ ทรงแสนราศี
ช่างเปล่าเปลี่ยวยามอยู่โลกนี้
ทรงล่วงรู้ทางนี้ทุกข์หนักหนา
แต่ทรงยินยอมเพราะรักข้า
ยามข้านึกถึงคุณงามความดี
มิอาจกลั้นอับอาย เปรมปรีดิ์
เปรมปรีดิ์เพราะพระองค์รักมากมาย
อับอายเพราะตอบแทนไม่ได้
แต่เราหวังวันนั้นมาเร็วพลัน
หลุดพ้นทุกสิ่งที่กีดกัน
วันนั้นเราจะเข้าในราศี
จะปรนนิบัติตามหน้าที่
บัดนี้เราอยู่ที่นี่คอยท่า
ความหวังนี้หนุนใจนักหนา
โปรดเราเป็นอยู่เพื่อพระองค์ท่าน
จวบชุมนุมเบื้องพักตร์วันนั้น
Lord, accept our feeble song!
Powr and praise to Thee belong;
We would all Thy grace record,
Holy, gracious, loving Lord!
Rich in glory, Thou didst stoop,
Thence is all Thy peoples hope;
Thou wast poor, that we might be
Rich in glory, Lord, with Thee.
Wherefore Thou high heaven didst spurn?
Wherefore Thou to earth didst turn?
Why leave heavn to come to earth
Lonely, scorned, een suffering death?
Thou in heavn the glorious One!
Thou on earth the outcast Man!
Though this suffering Thou didst know,
Love would come to bear our woe.
When we think of love like this,
Joy and shame our hearts possess;
Joy, that Thou couldst pity thus;
Shame, for such returns from us.
Yet we hope the day to see
When from every hindrance free,
When to Thee, in glory, brought,
We shall serve Thee as we ought.
Now, O Lord, we wait for Thee,
Wait the blessed hope to see.
May we ever for Thee live,
Till Thy saints Thou dost receive.
1
主，接納我們的詩歌，
雖然聲音頂柔弱；
我們述說你的恩篤，
因你是我們救主。
2
因你捨去榮耀、豐富，
你的信徒纔得福；
你變貧窮，叫你信徒
因你享榮耀、豐富。
3
天上有何使你心厭？
世界有何使你羨？
因而你就離天臨世，
孤單、淒涼直到死？
4
你在天上何等榮耀！
你在世上何蕭條！
你早已知此行艱難，
只因愛我竟甘願。
5
當我想到你的良善，
就不禁又喜又慚！
喜，因你能這樣愛好；
慚，因我這樣還報。
6
但我們望那日快到，
脫盡所有的阻撓；
那時我們進榮耀裡，
要照本分服事你。
7
現今我們等在這裡，
因這盼望受策勵；
主，使我們活著為你，
直到你前同聚集。
