จำได้ดาวิดปฏิญาณ
ข้าจะไม่เข้าสู่พลับพลา
ไม่ขึ้นสู่บนเตียงนอน
ไม่อาจง่วงเหงานอนตาหลับ
จนกว่าพระยะโฮวาของข้า
ได้พบที่พักสงบ
พระเจ้าทรงฤทธิ์ หวังคอยมีบ้าน
เพื่อชนของท่านอาศัย
พวกเราตาบอดนักหนา
ห่วงใยแต่เรื่องราวของตน
ให้พระวิหารอ้างว้าง
พระองค์ทรงต้องมีหนทาง
พวกเรายินดีตรากตรำขึ้นเขา
หาไม้มาสร้างวิหาร
ไม่กล่าวอีกว่า “คอยถึงพรุ่งนี้”
ก่อสร้างต้องฉวยวันนี้
พระองค์กาลนี้ ที่นี่
ดลใจมนุษย์มาก่อสร้าง
เหมือนดังวันของดาวิด
ตอบคำเรียกร้องท่านโดยดี
ร่วมจิตร่วมใจ ประสานด้วยกัน
ร่วมรับมอบหมายงามเลิศ
สิ่งที่เราชอบ คือพระทัยท่าน
พระองค์ เรามาก่อสร้าง
พระองค์เพื่อคริสตจักรท่าน
ให้เราลืมกินและลืมนอน
เพื่อก่อสร้างมอบทุกสิ่ง
ใจเดียวตระเตรียมที่พักท่าน
ประตูเมืองผีไม่อาจมีชัย
คริสตจักรที่ได้ก่อขึ้น
เวลาใกล้แล้ว ก่อสร้างพวกเรา
เพื่อท่านกลับมาเร็วไว
Recall how David swore,
“I’ll not come into my house,
Nor go up to my bed,
Give slumber to mine eyelids,
Until I find a place for Thee,
A place, O Lord, for Thee.”
Our mighty God desires a home
Where all His own may come.
How blinded we have been,
Shut in with what concerns us;
While God’s house lieth waste—
Lord, break through, overturn us;
We’ll go up to the mountain,
Bring wood and build the house;
We’ll never say, “Another day!”
It’s time! We’ll come and build!
O Lord, against these days,
Inspire some for Your building,
Just as in David’s day—
A remnant who are willing
To come and work in Your house,
Oh, what a blessed charge!
Your heart’s desire, is our desire—
We come, O Lord, to build.
Within those whom You’d call
Put such a restless caring
For building to give all—
These times are for preparing;
The gates of hell cannot prevail
Against the builded Church!
The hours are few, the builders too—
Lord, build, O build in us!
記得大衛起誓：
『我不進我的帳幕，
不上我的床榻，
不容我打盹閉目，
直等到我為耶和華，
尋得安息之處。』
全能的神
巴望有家使屬祂者可住。
我們何等眼瞎，
只顧自己的事務，
任憑神殿荒涼─
哦主，你必須有路！
我們情願上山取木，
為建你殿勞碌；
絕不再說：
『且等明日，』
建造當趁今日！
哦主，此時此境，
激動人起來建造，
正如大衛之日，
自動答應你呼召。
同心合意，配搭一起，
受此託付，多好！
我們所喜，是你心意，
主，我們來建造。
主，為著你召會，
叫我們廢寢忘食，
為建造獻一切─
專心豫備你居所！
陰間的門不能勝過
已建成的召會。
時候不多，建造我們，
讓你能早歸回！
（重複最後兩行）
