ยามข้าพบทดสอบทุกข์นานา
เดินผ่านแดนหญ้าหนามแห่งหมาป่า
ข้ามีความคิดหวานชื่นขึ้นมา
คือพระองค์คิดถึงข้า
พระองค์ทรงคิดถึงข้า
พระองค์ทรงคิดถึงข้า
ข้ากลัวสิ่งใด ทรงอยู่ข้างกาย
ทรงคิดถึงข้ามากมาย
ความทุกข์บีบคั้น กระวนกระวาย
ทำให้ความคิดมืดมนทุกครา
แต่ยามทุกข์ยาก ข้ายังจำได้
พระองค์ทรงคิดถึงข้า
(รับ)เหตุนี้ไม่ว่าเมฆครึ้มเพียงใด
ไม่ว่าเป็นสุขหรือว่าเศร้าใจ
ข้าพึงพอใจเพราะข้ารู้ว่า
พระองค์ยังคิดถึงข้า
(รับ)Amid the trials that I meet,
Amid the thorns that piece my feet,
One thought remains supremely sweet –
Thou thinkest, Lord, of me!
Thou thinkest, Lord, of me!
Thou thinkest, Lord, of me!
What need I fear when Thou art near,
And thinkest, Lord, of me!
The cares of life come thronging fast,
Upon my soul their shadows cast;
Their gloom reminds my heart at last
Thou thinkest, Lord, of me!
Let shadows come, let shadows go,
Let life be bright, or dark with woe,
I am content, for this I know
Thou thinkest, Lord, of me!
1
當我遇見試煉災殃，
經過荊棘豺狼之疆，
我有一個甘美思想，
就是主懷念我。
（副）
主，你正懷念我！
主，你正懷念我！
我怕甚麼？
有你親近，
並且還懷念我！
2
今生憂慮、苦難、折磨，
使我心思都變昏黑，
但是苦境使我記得：
主，你正懷念我！
3
所以，無論愁雲多少，
無論安樂，或是苦惱，
我已滿足，因我知道：
主還是懷念我。
