บัดนี้เราใคร่ครวญคิดเรื่ององุ่นชั่วชีวิต
ตลอดทางนั้นไม่ง่ายสภาพหาได้สบาย
จำเริญไม่เหมือนดอกไม้ในป่า
ออกดอกทั่วทุกแห่งอิสระ
เติบโตคดเคี้ยวไปมา
เติบใหญ่รูปพรรณนานา
ตรงข้ามองุ่นผลิดอก
เล็กน้อยไม่งามเพริศแพร้ว
มนุษย์เกือบแยกไม่ออก
องุ่นเคยมีดอกแล้ว
เบิกบานเป็นอยู่ยังไม่ครบวัน
เร่งรีบบังเกิดมีผลฉับพลัน
ไม่อาจเบ่งบานดอกใหญ่
ไม่อาจอวดความงามได้
แขนงพันอยู่บนร้าน
ไม่อาจโตตามชอบใจ
หากแตกกิ่งก้านเลื้อยไป
จะถูกมัดกับร้านไว้
เถานั้นดูดซับอาหารจากดิน
ได้รับหล่อเลี้ยงเช่นนี้ทั้งสิ้น
หาเลือกสรรตามชอบไม่
ไม่ย่อท้อเพราะทุกข์ใจ
ฤดูฝนเริ่มผลิใบ
เสื้อเขียวแผ่นดินสวมใส่
ชีวิตสมบูรณ์มากมาย
จำเริญงอกงามเติบใหญ่
จวบจนแตกหน่อกิ่งอ่อนมากมาย
ลมพัดไปมา กวัดแกว่งไหวไหว
ภายใต้ฟ้าเขียวสดใส
ลิ้มความหอมหวนมิวาย
เจ้าของสวนกับคนงาน
จะไม่ละเลยเถานั้น
นำใบมีดมาตัดลิด
ตัดสิ้นเย่อหยิ่งในจิต
ไม่คิดเสียดายความอ่อนนุ่มนวล
ลิดลงลึกจนเที่ยงตรงครบถ้วน
ส่วนเกินแม้งามจับใจ
ล้วนต้องแตกหักสลาย
ยามเถานั้นสูญเสียกิ่ง
ไม่สงสารตนทุกสิ่ง
แต่กลับนำตนมอบไว้
ในหัตถ์ที่กระทำให้
กลายเป็นว่างเปล่าสะอาดอย่างดี
โดยถากตัดลิดทุกสิ่งที่มี
เถานั้นไม่ไร้ค่าไป
ล้วนเพื่อเกิดผลมากมาย
กิ่งหลั่งน้ำเลี้ยงออกมา
กลายเป็นธาตุไม้แกร่งกล้า
รวมที่เหลือทั้งหมดนั้น
ต่างบังเกิดผลนับพัน
แสงแดดแผดเผาจนเหี่ยวแห้งไป
ใบไม้ตกหล่นกระจัดกระจาย
เพื่อให้ผลสุกงอมได้
จวบวันนั้นเก็บเกี่ยวไป
เพราะแบกภาระเกินแรง
จึงย้อยลงทุกแขนง
เนื่องจากมานะนานวัน
ทนตรากตรำทุกประการ
บัดนี้ผลนั้นสุกงอมงามตา
ความชื่นชมเล้าโลมจึงตามมา
แต่มาถึงวันเก็บเกี่ยว
ความชื่นชมน้อยนิดเดียว
มีมือมาเก็บเด็ดไป
เท้ามาเหยียบย่ำมากมาย
คลังทรัพย์องุ่นทั้งหลาย
อยู่ในเครื่องหีบใบใหญ่
จวบจนเป็นเหล้าแดงสมบูรณ์ดี
ไหลบ่าดุจแม่น้ำชลธี
หลั่งไหลวันคืนไม่วาย
แผ่นดินเปี่ยมความชื่นใจ
แต่รูปร่างองุ่นนั้น
ถูกลอกออกน่าสงสาร
ได้มอบทุกสิ่งที่มี
ยังต้องเข้าสู่ราตรี
ไม่มีผู้ใดจะชดเชยให้
แทนชื่นชมจากเหล้าองุ่นได้
ซ้ำยังตัดโค่นเถานั้น
จนเกลี้ยงเกลาไร้กิ่งก้าน
เมื่อฤดูหนาวมาพลัน
เหล้านั้นให้ความหอมหวาน
ปวงชนที่ทนความหนาว
ภายใต้วิตกโศกเศร้า
แต่ว่าองุ่นกลับอยู่ภายนอก
โดดเดี่ยวพบน้ำแข็ง หิมะ หมอก
แข็งกล้าอดทนทุกอย่าง
สงสัยทุกสิ่งไม่สร่าง
จวบจนหน้าหนาวผ่านไป
เถานั้นเตรียมเกิดผลใหม่
แตกหน่องอกกิ่งออกมา
ผลิใบเขียวสดอีกครา
ไม่เพราะอดีตบดคั้นมากมาย
จึงบ่นกล่าวโทษไม่ยอมในใจ
ไม่เพราะสูญเสียมากมาย
การถวายลดน้อยไป
เถานั้นสูดรับทุกอย่าง
อากาศฟ้าสูงกระจ่าง
ไม่แปดเปื้อนด้วยมลทิน
อารมณ์ฝ่ายโลกทั้งสิ้น
ยังคงยิ้มแย้มมุ่งเสียสละ
น้อมรับตัดลิดแห่งรักอีกครา
ดุจไม่เคยประสบการณ์
สูญเสียความทุกข์ บีบคั้น
จากกิ่งก้านองุ่นเถา
หลั่งเลือด หลั่งน้ำ หลั่งเหล้า
จริงหรือเพราะละทุกสิ่ง
เถานั้นจึงยากจนยิ่ง
คนเมาบนโลกผู้เร่ร่อนไป
ดื่มกินอย่างเบิกบานสำราญใจ
จริงหรือเพราะสุขสบาย
เขายิ่งมั่งมีมากมาย
หลักการชีวิตคิดจาก
เสียมากไม่ใช่ได้มาก
ไม่ใช่ดื่มเหล้าเพียงไร
แต่คือเทออกเท่าใด
เพราะว่าฤทธาความรักยิ่งใหญ่
นั่นคือความรักเสียสละให้
ใครทนทุกข์ยิ่งยากแค้น
มีให้ผู้อื่นหมื่นแสน
ผู้ใดเข้มงวดต่อตน
พระเจ้าเลือกได้ง่ายดาย
ผู้ใดโหดร้ายต่อตน
เช็ดน้ำตาผู้อื่นง่าย
ใครไม่ช่ำชองสูญเสียถูกถาง
ผู้นั้นเป็นเพียงฉาบฉิ่งเสียงดัง
ใครอาจช่วยตนเองได้
ผู้นั้นไม่มีสุขใจ
Let us contemplate the grape vine,
From its life now let us learn,
How its growth is fraught with suff’ring,
Midst environment so stern;
How unlike the untamed flowers
Growing in the wilderness
In a maze of wild confusion,
Making patterns numberless.
But the blossoms of the grape vine
Without glory are and small;
Though they do have some expression,
They are hardly seen withal.
But a day since they have flowered
Into fruit the blooms have grown;
Never may they wave corollas
With luxuriant beauty shown.
To a post the vine is fastened;
Thus it cannot freely grow;
When its branches are extended,
To the trellis tied they go.
To the stony soil committed,
Drawing thence its food supply;
It can never choose its own way,
Or from difficulty fly.
Oh, how beautiful its verdure,
Which in spring spread o’er the field.
From life’s energy and fulness
Growth abundant doth it yield.
Till it’s full of tender branches
Twining freely everywhere,
Stretching ’gainst the sky’s deep azure
Tasting sweetly of the air.
But the master of the vineyard
Not in lenience doth abide,
But with knife and pruning scissors
Then would strip it of its pride.
Caring not the vine is tender,
But with deep, precision stroke
All the pretty, excess branches
From the vine are neatly broke.
In this time of loss and ruin,
Dare the vine self-pity show?
Nay, it gives itself more fully
To the one who wounds it so,
To the hand that strips its branches,
Till of beauty destitute,
That its life may not be wasted,
But preserved for bearing fruit.
Into hard wood slowly hardens
Every stump of bleeding shoot,
Each remaining branch becoming
Clusters of abundant fruit.
Then, beneath the scorching sunshine,
Leaves are dried and from it drop;
Thus the fruit more richly ripens
Till the harvest of the crop.
Bowed beneath its fruitful burden,
Loaded branches are brought low –
Labor of its growth thru suff’ring
Many a purposed, cutting blow.
Now its fruit is fully ripened,
Comforted the vine would be;
But the harvest soon is coming,
And its days of comfort flee.
Hands will pick and feet will trample
All the riches of the vine,
Till from out the reddened wine-press
Flows a river full of wine.
All the day its flow continues,
Bloody-red, without alloy,
Gushing freely, richly, sweetly,
Filling all the earth with joy.
In appearance now the grape vine
Barren is and pitiful;
Having given all, it enters
Into night inscrutable.
No one offers to repay it
For the cheering wine that’s drunk,
But ’tis stripped and cut e’en further
To a bare and branchless trunk.
Yet its wine throughout the winter
Warmth and sweetness ever bears
Unto those in coldness shiv’ring,
Pressed with sorrow, pain, and cares.
Yet without, alone, the grape vine
Midst the ice and snow doth stand,
Steadfastly its lot enduring,
Though ’tis hard to understand.
Winter o’er, the vine prepareth
Fruit again itself to bear;
Budding forth and growing branches,
Beauteous green again to wear;
Never murmuring or complaining
For the winter’s sore abuse,
Or for all its loss desiring
Its fresh off’ring to reduce.
Breathing air, untainted, heavenly,
As it lifts its arms on high,
Earth’s impure, defiled affections
Ne’er the vine may occupy.
Facing sacrifice, yet smiling,
And while love doth prune once more,
Strokes it bears as if it never
Suffered loss and pain before.
From the branches of the grape vine
Sap and blood and wine doth flow.
Does the vine, for all it suffered,
Lost, and yielded, poorer grow?
Drunkards of the earth and wanderers,
From it drink and merry make,
From their pleasure and enjoyment
Do they richer thereby wake?
Not by gain our life is measured,
But by what we’ve lost ’tis scored;
’Tis not how much wine is drunken,
But how much has been outpoured.
For the strength of love e’er standeth
In the sacrifice we bear;
He who has the greatest suff’ring
Ever has the most to share.
He who treats himself severely
Is the best for God to gain;
He who hurts himself most dearly
Most can comfort those in pain.
He who suffering never beareth
Is but empty “sounding brass”;
He who self-like never spareth
Has the joys which all surpass.
1
我們現在默思
葡萄一生的事：
其路並不容易，
其境也不安逸；
生長不像野地野花，
隨地隨意自由吐華；
生成曲徑迷堂，
生成款式百樣。
2
反之，葡萄開花，
非常渺小無華；
人幾不能辨省，
牠竟也曾有英；
花尚未曾開得一日，
即已迅速結為果實，
不得成為驕葩，
自感豐姿可誇。
3
牠是拴在樁上，
不能隨意生長；
牠如伸肢展臂，
也是架上被繫；
牠就如此從了礫土，
吸取牠的養生食物；
不能自由揀選，
不能遇難思遷。
4
是的，綠衣秀美，
春地披上明媚；
因著生命豐裕，
自然生長有餘；
直至滿身嫩枝細苗，
開始四向飄浮盤繞；
在於青藍空中，
嘗其甘美無窮。
5
但是園主、園工，
對牠並不放鬆；
帶來刈剪、修刀，
要剝牠的驕傲；
毫不顧惜牠的細嫩，
將牠割得又深又準，
所有多餘美穗，
盡都斷折破碎。
6
在牠損失期間，
牠並不敢自憐，
乃是反將自己，
更為完全徹底
交付給那剝奪所有，
使牠成為虛空的手；
牠不浪費生活，
一切都為結果。
7
那些流血的枝，
漸變堅硬木質；
那些存留的穗，
也漸結果纍纍；
太陽又來迫牠枯乾，
牠葉開始敗落四散，
使牠果子盛紫，
直至收成之日。
8
牠因負重過甚，
以致無枝不沉；
這是長期努力，
受盡琢磨來的；
現今果實已經全美，
自然牠可欣喜自慰；
但是收成就到，
欣慰日子何少！
9
有手要來摘下，
有腳要來踐踏，
葡萄所有寶藏，
在於酒醡之上，
直到豐富、血紅的酒，
浩蕩有如長江大流，
終日湧溢不息，
喜樂充滿大地。
10
但是葡萄形狀，
乃是剝光淒涼：
已經給了一切，
又將進入黑夜，
卻無誰人向牠償還
牠所給人酣醉之歡，
反而將牠再砍，
使成無枝禿榦。
11
然而全冬之間，
牠酒卻賜甘甜，
給那寒冷之中，
憂鬱愁苦之眾；
但是葡萄卻在外面，
孤獨經歷雪地冰天，
堅定忍受一切，
一切可疑、難解！
12
直到寒冬已過，
牠又豫備結果，
重新萌芽生枝，
再來放綠成姿；
不因已往所受磨難，
心中有了埋怨不甘；
不因所失無限，
而欲減少奉獻。
13
牠的所有呼吸，
盡是高天清氣，
並不半點沾染
不潔屬地情感；
面向犧牲，依然含笑，
再來接受愛的剝削，
有如從未遇過
損失、痛苦、折磨。
14
葡萄從牠肢枝，
流酒、流血、流汁，
是否因已捨盡，
牠就變為更貧？
世上醉人、人間浪者，
從牠暢飲，因牠作樂，
是否因了享福，
他們就變更富？
15
估量生命原則，
以失不是以得；
不視酒飲幾多，
乃視酒傾幾何；
因為愛的最大能力，
乃是在於愛的捨棄，
誰苦受得最深，
最有，可以給人。
16
誰待自己最苛，
最易為神選擇；
誰傷自己最狠，
最能擦人淚痕；
誰不熟練損失、剝奪，
誰就僅是響鈸、鳴鑼；
誰能拯救自己，
誰就不能樂極。
