ท่านเกิดเดินทางแคบกางเขนอย่างโดดเดี่ยว
เฆ็ธเซมาเน เป็นที่ไว้อำลา
ฝูงแกะกระจาย ผู้เลี้ยงย่างก้าวยาก
ความมืดครอบงำ ไฟถ่านถูกมองข้าม
ถูกผลักด้วยมือของมนุษย์
ถูกเหยียดหยามด้วยปากของเขา
พระพักตร์ท่านแข็งนิ่งดุจดั่งศิลา
ข้ารักท่านแต่ไม่กล้ายอมรับ
เหตุใดท่านเดินทางแคบกางเขนผู้เดียว?
คำที่กล่าวไว้ ถูกรังเกียจแช่งสาป!
ไร้เสียงคร่ำครวญ การกดขี่ผลาญฤทธิ์
พระบุตรที่รัก กลับถูกปฏิเสธ!
ข้าอดหลั่งน้ำตาไม่ได้
เมื่อท่านหันกลับมาเหลียวมอง
ข้าเคยพูดว่าจะร่วมทุกข์กับท่าน
ความรักของข้าไม่มั่นคงนัก
สุดท้ายท่านเดินทางแคบกางเขนเดียวดาย
โฆละโฆธา มวลบาปล้วนแบกไว้
มือที่ถูกตรึง ได้จองจำข้าไว้
ไม่อาจหลุดพ้น ทรวงอกที่ถูกแทง
ความรักดั้งเดิมไม่เคยลืม
ใจที่ติดตามกลับจืดจาง
ท่านรักข้า สละชีวิตเพื่อข้า
แล้วข้าสละสิ่งใดเพื่อท่าน
ข้าเดินทางแคบกางเขนร่วมกันกับท่าน
ตัดขาดจากโลก ตัวตนยอมถูกฝัง
เจ้ารักเราไหม? ใช่แล้วข้ารักท่าน!
ไม่พึ่งสิ่งอื่น ติดตามรอยพระบาท
ไปเถิด! สินบนฝ่ายโลกา!
ไปเถิด! ความสุขที่จอมปลอม!
ทางแคบกางเขนอันโบราณสายนี้
คนรักพระองค์จะร่วมเดินด้วย
You walked alone, the cross’s narrow way;
Gethsemane—there we went our ways.
The Shepherd, lone, sheepless, staggers on,
In dark and cold, embers nearly gone.
Though men’s hands seized forcibly,
Men spat, cursed, despising Thee,
Your face was set firm as flint—and yet,
Why could I not Your name confess?
Why walk alone the cross’s narrow way?
Your words of grace, men with curse repay.
Instead of sighs, mockery they make;
Why did Your God His dear Son forsake?
Falling tears I cannot stay;
You turned, sadly looked my way.
Although I said I would die with You,
How faithless is my love for You!
Alone, You took the cross’s narrow way;
On Calv’ry’s mount, bore my sins away.
By piercéd hands, am I yet constrained?
By wounded side’s strong embrace contained?
That first love, I can’t forget;
But that foll’wing heart, I left.
In love, You gave up Your life for Me;
What have I given up for Thee?
With You I take the cross’s narrow way,
The world forsake, soul-life in the grave.
“Do you love Me?” “Yes, Lord, I love You!”
Nothing I heed, but Your footsteps true.
Go away, all earthly bribes!
Away, blessings false besides!
That long-ago cross’s narrow way,
Your lovers all should walk today.
你竟獨行這條十架窄路，
客西馬尼，別後成殊途。
羊羣逃散，牧人獨蹣跚，
幽暗掌權，炭火添冷淡。
在人手中被推擠，
在人口中被唾棄，
你面如堅石肅然佇立；
主，愛你卻不敢認你。
你何獨行這條十架窄路？
前說恩言，今被人厭詛！
歎息聲滅，欺凌卻暴烈，
神的愛子，何竟遭天絕！
我無法停止淚彈，
當你憂傷回首看，
想起曾說與你同苦難；
主，我的愛何等不堪。
你終獨行這條十架窄路，
各各他山，罪愆獨背負。
釘痕的手，困我似囚牢？
無力脫開，槍扎的懷抱？
起初的愛未忘記，
跟隨的心卻離棄，
你愛我，竟為我捨性命；
主，我愛你卻捨何情？
與你同行這條十架窄路，
斷絕世界，今生葬泥土。
“你愛我嗎？“是的我愛你！
不再別依，隨你腳蹤起。
去罷！屬地的賄賂！
去罷！虛假的祝福！
這條古老的十架窄路，
主，愛你的人當同赴。
