กลับคืนสู่องค์พระผู้เป็นเจ้า

พระองค์ ที่รักของข้า

วันนี้กลับสู่พระทรวง!

สิ่งอื่นนอกเหนือองค์ท่าน

ไม่อาจรบกวนใจข้า

ท่านเคยใช้รักเรียกข้า

ข้าเคยรับดึงดูดท่าน!

ทางป่ากันดารเงียบเหงา

สัญญาแห่งรักมั่นคง

ข้ายอมถวายกายา

เพราะเหตุความรักยิ่งใหญ่

รักท่านมิเคยจางหาย

ประทับพระทัยสืบไป

วัยหนุ่มอรุณเบิกฟ้า

เบื้องหน้าสดใสกว้างไกล

ไฟแท่นมิอาจดับสิ้น

จนถึงฟ้าแจ้งแรงกล้า

รูปเคารพแย่งใจคน

ให้หลงงมงายล้มไป

ใจไร้เดียงสาเหไป

ห่างเหินไม่ทันรู้ตัว

เพียงความรักในวัยหนุ่ม

ยังคงร้องเรียกมิวาย

อาจรักษาใจข้าไหม

เป็นที่ดินเปล่าสืบไป

แม้ข้าลังเลสงสัย

แต่ท่านนำพาสืบไป

มอบสวนองุ่นแก่ข้า

ให้ข้าเมามายลืมตน

สะท้อนหุบเขาอาโคร์

ยืนบนประตูความหวัง

สีหน้าเมตตาปรากฏ

พบหน้ายอดชายอีกครา

แม้เดิมตรากตรำท่วมกาย

รู้เพียงทำงานเพื่อท่าน

บัดนี้เป็นสามีข้า

หมั้นหมายข้าด้วยความรัก

ละทิ้งอ่างที่แตกร้าว

กลับสู่แหล่งน้ำชีวี

รับสุขงานเลี้ยงแห่งรัก

ดื่มด่ำพระคุณลึกล้ำ

บัดนี้ ข้าเป็นของท่าน

ผูกพันสองใจเป็นหนึ่ง

ข้าหวังมิใช่ตัวข้า

แต่สนิทท่านสืบไป

เราสองไร้สิ่งขวางกั้น

สัมพันธ์แห่งรักลึกซึ้ง

ข้ายอมสลายในท่าน

ไม่แยกจากกันนิรันดร์

Lord, dearest to my heart, I to Thine arms return;

All things from Thee apart can nevermore disturb.

When first in love Thou called, my heart to Thee was drawn;

On silent paths we trod, love’s covenant, our bond.

I consecrated, then, by mighty love constrained;

This Thou would’st ne’er forget; ’twas in Thine heart engraved.

At dawn of youthful days, what lay ahead shined bright;

The altar should have blazed till day of radiant light.

Man’s hearts do idols snare, befuddle, captivate;

They steal them unaware, beguiling them astray.

But love of youth, I found, called ceaselessly, always;

How could I let heart’s ground uncultivated stay?

Though timid, slow my stride, Thou tender yet dost guide,

My vineyard dost provide, enrapture me with wine.

Here I respond to Thee, in Achor’s Vale, hope’s door;

Thy face unveiled I see, my long-lost Love’s restored.

I labored long and hard; as “Master” knowing Thee;

Now Thou my “Husband” art; in love I’m trothed to Thee.

Dry cisterns I forsake, life’s Fount again embrace;

Love’s feast with joy partake, immersed in depths of grace.

Dear Lord, I’m wholly Thine: our hearts are twined today;

I’d live, yet “No more I,” be one with Thee for aye.

One space for Thee and me, so loving, intimate,

I’d disappear in Thee, fore’er inseparate.

恩主我心至愛，今我歸你懷抱！

你外任何事物，不能將我攪擾。

你曾以愛呼召，我曾被你吸引；

曠野道路默默，愛情結盟緊緊。

我願奉獻自己，全因你的大愛；

此情主未遺忘，時刻銘記心懷。

幼年曙光黎明，前途一片燦爛，

壇火原不該滅，直至天光爛漫。

偶像奪取人心，叫人醉倒傾迷，

無知的心受拐，不覺偷被牽離。

只是幼年恩愛，仍然呼召不已，

能否保持此心，永為未耕之地？

雖我羞步遲疑，你仍誘導依依，

賜我葡萄果園，使我陶醉忘己；

應聲亞割幽谷，踏上指望之門，

憐愛臉光披露，重獲久別良人。

前雖汗勞一身，僅知工作主人，

今你成我丈夫，以愛聘娶委身。

棄絕破裂池子，歸依活水泉源，

享受愛情筵宴，沈溺恩典深淵。

恩主今我屬你，與我心心相繫，

只望不再我活，永遠與你合一，

你我只一空間，密切個人情深，

我願消失你裡，直至永世不分。