ให้ความรักข้าไร้ผู้ดลใจ

ให้ความรักข้าไม่รับดลใจ

ให้การงานข้าหารับรางวัลไม่

ให้ความเพียรข้าไม่รับการแยแส

ให้ความทุกข์ข้าไม่รับการเหลียวแล

รู้แต่รินเหล้า หาดื่มเหล้าไม่

หักขนมปัง ไม่ให้เหลือไว้

เทออกชีวิตให้คนรับพรมากมาย

ทิ้งความสุขสงบให้คนสุขสบาย

ไร้ผู้เห็นใจ ไร้ผู้แลดู

ไร้ผู้เล้าโลม ไร้ผู้ยกชู

ยามอยู่อ้างว้าง ยอมอยู่เดี่ยวดาย

ยอมถูกรังแก หากล่าวโทษไม่

ยินดีหลั่งน้ำตา เลือดเป็นค่ามงกุฏรุ่งเรือง

ยินดีรับความเสียหายเพื่อเป็นอยู่อย่างแขกเมือง

เพราะเมื่อยามพระองค์ทรงอยู่ที่นี่

พระองค์ก็ทรงเป็นอยู่เช่นนี้

ยินยอมทนรับความเสียหายนานา

เพื่อให้คนรอบข้างท่านสุขปรีดา

ข้าไม่รู้ว่าทางเบื้องหน้าห่างไกลเพียงใด

หนทางสายนี้มุ่งหน้าไปหาย้อนกลับไม่

ดังนั้นข้าขอฝึกอย่างความครบสมบูรณ์พระองค์

ทรงถูกทรยศแต่ไม่เคยกล่าวบ่น

วิงวอนพระองค์ในความทุกข์ยากทวี

ทรงเช็ดน้ำตาที่ซ่อนเร้นของข้านี้

ฝึกเรียนรู้ถึงพระองค์ทรงเล้าโลมใจ

มีชีวิตอยู่เพื่อให้ผู้คนพอใจ

Let me love and not be requited.

Let me serve and not be rewarded.

Let me labor and not be remembered.

Let me suffer and not be regarded.

Let me pour wine, while I drink not.

Let me break bread, while I keep not,

Pour my life out that others be blessèd,

Be in suff’ring that they be contented.

None to pity me or care for me,

None to praise me or to console me.

I would rather be desolate, wretched,

Lonely, friendless, and wrongly treated.

With my blood and tears pay the price to gain the crown,

Suffer loss that I might a pilgrim’s life live out,

For, Lord, this is how You lived Your life

when You walked on this earthly sphere,

Gladly bore all loss that those who drew near

Could be freed from all suffering and fear.

I know not how far the future lies ahead.

On this path of no retreating I am led.

So, Lord, let me now learn from Your perfect pattern,

Suff’ring wrong, no resentment in return.

May You in this difficult, tedious day,

All my tears shed in secret wipe away;

Learning You are my only solacement,

And let my life for others’ joy be spent.

讓我愛而不受感戴，

讓我事而不受賞賜；

讓我盡力而不被人記，

讓我受苦而不被人睹。

只知傾酒不知飲酒，

只想擘餅不想留餅；

倒出生命來使人得幸福，

捨棄安寧來使人得舒服。

不受體恤，不受眷顧；

不受推崇，不受安撫；

寧可淒涼，寧可孤苦；

寧可無告，寧可被負。

願意以血淚作為冠冕的代價，

願意受虧損來度旅客的生涯；

因為當你活在這裡時，

你也是如此過日子。

欣然忍受一切的損失，

好使近你的人得安適。

我今不知前途究有多遠，

這條道路一去就不再還原；

所以讓我學習你那樣的完全，

時常被人辜負心不生怨。

求你在這慘淡時期之內，

擦乾我一切暗中的眼淚；

學習知道你是我的安慰，

並求別人喜悅以度此歲。