ทรงเป็นพระเจ้า

แสนทุกข์แสนระทม ไร้ที่พึ่งพักสงบ

จิตใจชอกช้ำดั่งคลื่นทับถม

แต่ว่าในส่วนลึกเสียงแผ่วแผ่วได้กระซิบ

เจ้ารู้จริงแล้วหรือยัง “ท่านเป็นเจ้า!”

ทดลองได้มาถึง ดั่งดอกไม้ในความฝัน

ทั้งสวยงามเพริศพราวและสดใส

รอยยิ้มที่ยั่วยวน เรียกข้ากลับไปยังโลก

แต่ส่วนลึกมีเสียงบอก “ท่านเป็นเจ้า!”

ทั้งกายจิตป่นปี้ ไม่เหลืออีกแม้นสิ่งเดียว

ทั้งเงาแห่งความมืด ยิ่งปกคลุม

ข้าได้เหยียดมือออก แต่ไม่พบสิ่งที่พึ่ง

ในส่วนลึก ลุกพุ่งขึ้น “ท่านเป็นเจ้า!”

มานะทั้งกล้าหาญ ลอยตามลมพัดหายไป

หญ้าหนามท่านทรงให้เหลือจะทน

ขอถามผู้เป็นเจ้า ทรงทิ้งข้าไปแล้วหรือ

แต่ท่านบอกด้วยเสียงรัก “ท่านเป็นเจ้า!”

อับอายเต็มหัวอก น้ำตาไหลเข้าหารัก

ผู้เป็นโปรดเอ็นดูข้านานปี

ดื้อดึงทั้งเหลวทราม ไม่สำแดงพระราศี

แผลพระหัตถ์เป็นพยาน “ท่านเป็นเจ้า!”

四周滿艱辛，

無一處可安息，

我心似乎消化如水；

但是在深處

有微聲輕輕訴，

你是否真知道

『祂是主』？

哦我心，當肅穆！

祂是主，祂是主，

祂是主！

試探常臨及，

如花在夢中現，

花容既美麗又鮮艷，

生姿的微笑，

招我回世界中，

深處卻有聲說：

『祂是主！』

全人已破碎，

無一處是完整，

但是黑影籠罩愈深；

雙手盡伸出，

卻不見何依傾，

在深處卻湧出：

『祂是主！』

雄心和壯志，

皆已隨風而去，

祂所給苦刺似過重；

輕聲問我主，

是否已被你棄，

卻聽祂愛中說：

『我是主！』

心頭滿羞慚，

淚眼向心所愛─

多年來祂一再賞賚，

頑梗又不貞，

似不能顯祂榮，

釘痕手卻見證：

『祂是主！』