ยามข้าอาศัยความคิดตัวตน
รู้สึกตัวว่าเข้มแข็งเหลือล้น
แต่กลับไม่รู้ตัวข้าลำพัง
ไม่มีกำลัง
ยามข้าดำเนินชีพบนโลกา
ไม่รู้ตนเองบกพร่องนักหนา
รู้เพียงตัวเองมานะอย่างไร
เพื่อมุ่งหน้าไป
ยามข้าอยู่ในความมืดเหลือเกิน
คงไม่รู้ว่าตัวข้าผิวเผิน
คิดว่าตนไร้ขอบเขตเพียงใด
ไม่ต้องถ่อมใจ
เมื่อข้ามาถึงเบื้องพักตร์องค์ท่าน
แสงส่องทะลุม่านที่ปิดกั้น
จึงเห็นสิ่งที่ไม่เคยกระจ่าง
เปิดโปงทุกอย่าง
ต่อเบื้องพักตร์ได้แต่สลดใจ
ทุกสิ่งหดหู่ ทุกอย่างสลาย
ความหยิ่งทะนงกลายเป็นอ่อนแอ
เผยออกแน่แท้
ไม่มีโอ้อวด ทะนงหมดไป
ไม่มีที่พึ่งซึ่งให้อาศัย
เหลือเพียงอับอาย ได้แต่เสียใจ
ทูลได้อย่างไร
โชคดี โลหิตยกบาปข้าไป
ชีวิตพระองค์ช่วยพ้นโทษภัย
แต่ข้ามลทินหนักหนาจริงจริง
น่าอายอย่างยิ่ง
ความเย่อหยิ่งล้วนโง่เขลาเหลือล้น
ได้เห็น แท้จริง ไม่ต้องถ่อมตน
อวดอ้างถือตัวเพราะเหตุไม่พ้น
จิตใจมืดมน
นิ่งข้าก็ผิด ดิ้นยิ่งผิดใหญ่
ไม่พูดไม่ได้ พูดก็เกินไป
ล้วนแต่พ่ายแพ้ มีแต่อ่อนแอ
ไม่เหมาะเป็นแน่
ข้าจะวิงวอน ไม่มีความเชื่อ
เสาะหาอย่างไร อยากพึ่งทุกเมื่อ
ไม่รู้เริ่มต้นใหม่อย่างไรดี
ขอโปรดปรานี
When I am in the natural man,
How very strong I feel I am,
I do not know, I cannot scan
How weak I am.
When in the world I have my life,
I cannot sense my failure rife,
But boasting in my earnest strife,
I forward press.
When I within the darkness dwell,
My shallow state I cannot tell,
I only think how I excel,
And proudly dream.
But when at last I come to Thee,
Thy searching light uncovers me,
I see what I could never see
My self exposed.
I wither neath Thy piercing ray,
And all my strength dissolves away,
My self-esteem in dust I lay,
And lowly bow.
How blind and foolish is the pride
With which my soul was fortified;
From my dark heart, self-satisfied,
It issued forth.
Theres not a thing that pride can claim,
Theres not a member but is lame,
Theres only deep regret and shame,
How can I pray?
Thy blood from judgment saveth me,
Thy life from wrath delivers me,
How filthy yet in poverty
I really am.
I want to pray, but faith have not,
I fain would seek Thee as Thou art.
Oh, canst Thou eer renew my heart,
Have mercy, Lord!
1
當我憑著自己思想，
我覺自己很是剛強，
不知自己卻是怎樣
沒有力量。
2
當我生活世人中間，
我就不覺自己虧欠，
只覺自己如何奮勉，
如何上前。
3
當我住在黑暗裡面，
我就不知自己膚淺，
以為自己何等無限，
不必虛謙。
4
當我來到你的面前，
亮光刺破遮蔽幕簾，
我就看見前所未見，
完全露現。
5
在你面前我只萎縮，
一切萎縮、一切消沒，
所有驕傲都變軟弱，
都變赤裸。
6
沒有可驕，沒有可傲，
沒有可倚，沒有可靠，
只有自慚，只有自懊，
能否禱告？
7
幸有你血免我定罪，
你的生命免我銷毀，
但我真是何等污穢、
何等慚愧。
8
所有驕傲都是愚昧，
看見實在何必謙卑，
所有自恃都是因為
心中墨黑。
9
靜我也錯，動我也錯，
不說不安，說又太過，
都是失敗、都是軟弱、
都是不妥。
10
我要禱告，沒有信心；
我要倚靠，如何求尋？
不知如何方能重新…
主阿，憐憫！
