ขอพระองค์ผูกมัดข้า
ข้าจึงเสรีนักหนา
โปรดบังคับข้าจำนนทุกครา
ข้าจึงได้ชัยชนะ
ยามข้าพึ่งตนเป็นใหญ่
ข้าก็พบภัยปราชัย
ยามหัตถ์พระองค์กักขังข้าไว้
มือข้าแรงเพิ่มมากมาย
ยามไม่ถวายใจข้า
จึงอ่อนแอไร้ปัญญา
ข้าทำไม่ได้ในสิ่งประสงค์
ล้วนเลื่อนลอยไม่มั่นคง
หากนายไม่ล่ามโซ่ไว้
ไม่อาจเสรีมุ่งไป
ขอให้ความรักบังคับดุจทาส
เพื่อได้รับฤทธิ์อำนาจ
ชีวิตข้ายังไม่ตาย
ชั่วชีวิตล้วนหลงหาย
ชนะน้อย แพ้มาก ไร้ฤทธา
เนื้อหนังคร่ำครวญทุกครา
หากข้าไม่ผ่านการตาย
เป็นอยู่ลำบากเข็ญใจ
ขอโปรดช่วยข้าหลุดพ้นตัวตน
จึงได้พระองค์เปี่ยมล้น
รู้จักพระองค์บัดนี้
ทั้งรู้จักตัวตนดี
ตั้งแต่นี้ไม่ประสงค์พึ่งพา
กำลังธรรมชาติข้า
ขอพระวิญญาณนิรันดร์
ตรึงชีวิตข้าหมดพลัน
ประหารเนื้อหนังโดยฤทธิ์พระองค์
ทรงใหญ่ขึ้น ข้าเล็กลง
Make me a captive, Lord,
And then I shall be free;
Force me to render up my sword,
And I shall conqror be.
I sink in lifes alarms
When by myself I stand,
Imprison me within Thy arms,
And strong shall be my hand.
My heart is weak and poor
Until it master find:
It has not spring of action sure,
It varies with the wind;
It cannot freely move
Till Thou hast wrought its chain;
Enslave it with Thy matchless love,
And deathless it shall reign.
My power is faint and low
Till I have learned to serve:
It wants the needed fire to glow,
It wants the breeze to nerve;
It cannot drive the world
Until itself be driven;
Its flag can only be unfurled
When Thou shalt breathe from heaven.
My will is not my own
Till Thou hast made it Thine;
If it would reach the monarchs throne
It must its crown resign;
It only stands unbent
Amid the clashing strife,
When on Thy bosom it has leant,
And found in Thee its life.
1
求主把我捆綁，
我纔得著釋放；
願主迫我向主繳械，
我纔得勝奏捷；
當我倚靠自己，
我就失敗危亟；
當主膀臂將我監禁，
我手就更有勁。
2
我心未交主時，
真是軟弱愚癡，
自己所願自己不行，
萬事漂流無定；
主若未加鎖鍊，
就難自由進前，
求主慈愛將牠奴隸，
牠纔會得能力。
3
我的生命未死，
終身總是喪失：
勝少敗多，實無能力，
時為肉體歎息。
我若沒有死過，
我就難以活著，
求主使我脫離自己，
纔會完全得你。
4
我今認識了你，
也略知道自己，
所以今後真不願意
再藉天然能力。
求主永遠的靈，
使我生命全釘，
使我治死肉體行為，
主興盛，我衰微。
