ต้นไม้ที่ขาดพระพรพระเจ้า
ไร้ความสุขสันต์เหี่ยวแห้งอับเฉา
เป็นสิ่งกีดขวางใช้ไม่ได้การ
ข้าถูกเผยในโรงงานองค์ท่าน
แต่ข้าขอวอน ทรงอย่าละทิ้งข้า
ทรงใช้พระหัตถ์หยิบข้าขึ้นอีกครา
ดั่งหญิงเก็บป่านที่ยังไม่ผ่า
ช่างหยิบเทียนยังไม่ปั้นขึ้นมา
ช่างเหล็กใช้เหล็กที่ยังดิบอยู่
ทำเป็นเครื่องใช้ให้ชนเชิดชู
ขอพระหัตถ์ทรงหยิบข้าขึ้นเช่นกัน
ทรงอย่าทิ้งข้าเพราะความรักองค์ท่าน
จิตใจดื้อดึง แข็งดังศิลา
แม้มีแร่ทองยากเผยคุณค่า
ใจธรรมชาติใช้การไม่ได้
เหมือนหินอ่อนไม่ได้สลักลาย
เหตุนี้ขอวอน อย่าละทิ้งข้าไป
พระหัตถ์จัดการให้ข้าแตกสลาย
ดั่งดินระเบิดทำลายก้อนหิน
เหมือนฆ้อนทุบหินแตกออกหมดสิ้น
หินโม่บดข้าวกลายเป็นแป้งไป
ผลไม้สุกเปลือกแตกกินได้
ใช้พระหัตถ์ทุบข้าแตกหักเช่นกัน
ความรักพระองค์อย่าทิ้งข้านิรันดร์
แม้จะแตกหักยังใช้ไม่ได้
เศษเปลือกยังต้องทิ้งในเตาไฟ
ถูกบดละเอียดยังไม่สามารถ
หล่อเลี้ยงประชาใกล้แดนพินาศ
เหตุนี้ขอวอนอย่าทรงละทิ้งข้า
เพื่อราชกิจทรงแกะสลักข้า
เหมือนกับทองแท่งผ่านแม่แบบนั้น
กลายเป็นเครื่องใช้นานารูปพรรณ
เหมือนแป้งสาลีผ่านการนวดปั้น
คลุกน้ำ ปิ้งไฟกลายเป็นอาหาร
ขอทรงใช้ไฟอบเผาข้าเช่นกัน
ความรักพระองค์อย่าทิ้งข้านิรันดร์
O God, unblessing and unblest,
A withered plant, but not at rest,
A useless cumberer Im found
Upon Thy field, Thy purchased ground;
And yet I pray Do not forsake me,
But in Thy hand, O Savior, take me.
As women take unbroken flax,
As molders take unshapen wax,
As smith, the iron, rough and cold,
A useful instrument to mold,
So in Thy skillful hands, O take me,
And never let Thy love forsake me.
Like rock uncrushed, the stubborn will,
Though bearing gold is barren still;
Like marble in the quarry rough,
The natural heart is useless stuff;
And so, I pray Do not forsake me,
But with Thy hand, O Savior, break me.
As mortars crush the hardest rock,
As hammers break the stony block,
As millstones bruise the finest wheat,
As nuts are broken for their meat,
So with Thy mighty hand, O break me,
And never let Thy love forsake me.
Though crushed and broken, yet Im nought
But fragments to the furnace brought;
Though bruised, I have no worth to feed
The multitudes that die in need;
And so, I pray Do not forsake me,
But meet for service, Savior, make me.
As into useful forms the ore
From molten scraps the molders pour;
As fire doth make the bruisèd wheat,
When mixed and molded, fit to eat;
So, fit for use by fire, O make me,
And never let Thy love forsake me.
1
哦神，一棵沒有祝福、
枯乾而無安息的樹，
一個無用的障礙物，
在你工場我被顯出。
但我求主：
『勿將我廢棄，
要用你手將我來拿起。
2
好像婦取未劈之麻，
塑者取未成形之蠟，
鐵匠取那粗生之鐵，
作成用具，蒙人喜悅；
照樣，你手要將我拿起，
勿讓你愛將我來廢棄。』
3
頑固意志，如石未碎，
雖含金質難顯寶貴；
天然之心，無用廢物，
像大理石尚未刻出；
因此求主：
『不要廢棄我，
要在你手將我來攻破。
4
好像炸藥攻破堅石，
好像鐵鎚打碎石子，
好像磨石壓碎麥子，
也像乾果破殼供食；
照樣，用你聖手破碎我，
永遠勿讓你愛廢棄我。』
5
雖已破碎，仍不中用，
碎渣還須放到爐中；
雖已壓碎，我仍不能
將那將亡群眾供應；
因此求主：
『不要廢棄我，
為你事工要將我製作。
6
好像金塊經過模製，
就成各種有用樣式；
也像麥粉經過泡製，
水調火烤，可供人食；
照樣用火將我來製作，
永遠勿讓你愛廢棄我。』
