ยามข้าได้พรอาจให้ออกไป
ข้าน่าสังเวชรู้ดีมากมาย
ข้าทำเกินกว่าหน้าที่มอบหมาย
ตนเองรู้สึกตนเองจำได้
คิดว่าเป็นอยู่เบื้องพักตร์ทุกยาม
แต่แอบชื่นชมตนอยู่ทางธรรม
ชีวิตข้าถูกทดสอบมากมาย
มนุษย์สามัญไม่อาจทนได้
แม้คนไม่รู้ความทุกข์ข้านั้น
แต่ข้ารู้ดี ตนอดทนนาน
คิดว่าได้ทิ้งตัวตนมืดมน
แต่ไม่ลืมประสบการณ์ของตน
ข้ารู้ได้รับพระคุณมากมาย
มนุษย์ทั่วหล้าเปรียบปานไม่ได้
ในตัวของข้า ภายในดวงใจ
อาจพบการงานพระเจ้ายิ่งใหญ่
พระราชกิจในข้ามากหลาย
ข้าล้วนทราบดีชื่นชมอย่างไร
ข้ารู้ทุกสิ่งที่สำเร็จมา
ข้ารู้ความดีนานาของข้า
เกิดความภูมิใจ หารู้ตัวไม่
ศูนย์กลางพระเจ้าเปลี่ยนเป็นข้าไป
มานาค้างคืนในมือของข้า
สูญเสียเน่าไป ถูกทิ้งไร้ค่า
ยามมิตรสหายเล้าโลมหนุนใจ
ให้ความเห็นใจในเหตุทุกข์ภัย
ความเย่อหยิ่งข้าไม่ปิดซ่อนไว้
ความอดทนข้าสลายทันใด
ข้าก็ปราชัยเหมือนคนทั้งหลาย
สาบแช่งชะตา เผยรากภายใน
เรื่องพระเจ้านั้นเพียงหูได้ยิน
ข้าอาจบอกเล่าบรรยายทั้งสิ้น
แต่ว่าตัวตนชั่วร้ายของข้า
ไม่เปลี่ยนใหม่โดยพระองค์สักครา
คงความเย่อหยิ่งใช้ของประทาน
ข้ากลับยกตนเพราะพระคุณนั้น
บัดนี้ข้าเห็นพระองค์ด้วยตา
พระองค์วิสุทธิ์เผยมลทินข้า
แสงพระองค์ให้ข้าล้มลงไป
ราศีพระองค์ให้ข้ากลับใจ
เสียใจตัวข้าเป็นเพราะเหตุใด
ตนเองจึงหลงมัวเมามากมาย
สุดแสนอับอาย ขายหน้าเพียงไร
นำพระคุณมาตกแต่งตัวกาย
ใช้ราชกิจยกตนเป็นใหญ่
ทุกเจตนาล้วนแต่ชั่วร้าย
ความปราชัยข้าใช้การไม่ได้
ชัยชนะข้ายิ่งน่าละอาย
ช่างน่าอับอายในความเย่อหยิ่ง
ตาบอดมืดมิด โง่เขลาทุกสิ่ง
เห็นความมลทินสะอาดสดใส
เห็นเนื้อหนังเป็นสิ่งงามวิไล
ถือตัวชอบธรรม ข้าโง่เพียงไร
ฉ้อโกงราศีเอาใส่ตัวไว้
พระองค์ล่วงรู้ข้านั้นชั่วร้าย
แต่ว่าตัวข้าไม่รู้สิ่งใด
คิดว่าตนเองเชื่อถือพึ่งได้
หารู้ไม่ว่าช่างน่าอับอาย
พระองค์ข้าวอนช่วยข้าได้ไหม
วันนี้ช่วยปลดโซ่ตรวนทั้งหลาย
โอพระองค์เจ้า ใจข้ามุ่งหมาย
มีผงคลีให้ข้านอนลงไป
บนตัวของข้ามีเถ้าโปรยมา
ให้ข้าเสียใจในความต่ำช้า
ข้านั้นอับอาย ละอายมิวาย
ที่ข้ามีใจเสื่อมเสียชั่วร้าย
วาจาของข้าหาเที่ยงตรงไม่
ชีวิตของข้าตื้นเขินปานใด
เจตนาข้าล้วนแต่มลทิน
ทุกสิ่งของข้าล้วนน่าชังสิ้น
บัดนี้ข้าชังตัวตนข้านั้น
ความหวังข้าอยู่ในพระองค์ท่าน
1
當我蒙恩能彀施恩，
可憐！我竟自己知道！
我是如何超越本分，
自己覺得、自己記牢！
我想我是活在神前，
但我暗許自己敬虔！
2
我的一生充滿試煉，
大至不是常人可忍；
人雖不知我的苦艱，
我卻知道自己堅韌；
我想我是丟棄自己，
但我不忘自己經歷！
3
我知我是滿受恩惠，
已至地上無人似我！
在我身上，在我心內，
我能尋出神的工作！
神的工作在我身上，
我全知道如何欣賞！
4
我知我的所有登造，
我知我的一切善義，
不知不覺我覺自豪，
中心從神移到自己；
我的手中隔夜嗎哪，
已變臭壞，已被蹧蹋。
5
當有朋友向我慰問，
向我苦情表示同情，
我的驕傲不再隱悶，
我的忍耐立即空罄；
我就失敗如同常人，
咒詛生日顯出根本。
6
神阿，我是風聞有你，
講你論你，我是都能；
但是我的敗壞自己，
從未因你有何變更；
我用你賜固我驕傲，
我因你恩加我自高。
7
但我現今親眼見你，
你的聖潔顯我污穢，
你的亮光使我傾圮，
你的榮耀使我痛悔，
使我痛悔我怎能以
對我自己如此著迷？
8
何等慚愧，何等慚愧，
將你恩典裝飾自己，
高抬自己用你作為，
無一動機不是可鄙；
我的失敗不可收拾，
我的得勝更為羞恥。
9
何等羞恥我能驕傲！
何等瞎眼我能愚昧！
污穢竟會以為潔好，
肉體竟會以為佳美；
我是何等無知自義！
我偷多少榮耀歸己！
10
你早知我何等敗壞，
但我竟然一無所知，
竟然以為自己可賴，
豈知乃是十分可恥；
主阿，可否求你救我，
今天為我開此捆鎖。
11
主阿，我心是在希望
能有塵土給我躺臥，
能有爐灰撒我身上，
讓我懊悔我的墮落；
我是羞恥，羞恥無盡，
我有如此敗壞的心。
12
我的言語何等不準，
我的生命何等膚淺，
我的存心無不濁溷，
我的一切無不可厭；
我今恨惡我的自己，
主阿，我的希望在你。
第七節的『傾圮』意思是毀壞。
第十二節的『濁溷』意思是污穢不潔。
