ทิวทัศน์โลกาได้ผ่านตาข้า (อ.405)

ทิวทัศน์โลกาได้ผ่านตาข้า

ขอท่านให้ตาบอดอีกครา

ไม่แล้วข้าเกรงพระทัยชื่นบาน

จะไม่สำแดงเหมือนก่อนนั้น

แสงทอง สายัณห์ หมู่ดาว เมฆา

ขอชมเมื่ออยู่สวนปรีดา

วันนี้ที่นี่เปี่ยมพระเมตตา

แม้นตาบอด อิ่มใจนักหนา

ข้าไม่หวังพ้นทุกข์หนามทิ่มแทง

ยอมอ่อนแอ พระคุณสำแดง

บัลลังก์ราศี นิมิตในม่าน

ยังฉายส่องคนตาบอดนั้น

ราตรีมืดมิดงดงามนักหนา

คลำหาด้วยเชื่อไม่ใช้ตา

ทรงถูกข่มเหง เยาะเย้ยถากถาง

ข้าเห็นพระพักตร์ส่องสว่าง

เหนือกว่าจันทราเหนือกว่าทิวา

เหนือกว่าดาราทั้งเมฆา

คือพระเศียรสวมมงกุฎหนามนั้น

สำแดงราศีไร้เปรียบปาน

Having seen the worlds fair beauty,

Lord, I would be blind once more,

Lest I lose the loving Presence

And Delight I knew before.

Having seen the worlds fair beauty,

Lord, I would be blind once more,

Lest I lose the loving Presence

And Delight I knew before.

Dawn and sunset, star and moonlight,

I can see in paradise,

But while here on earth His mercy

For my blindness will suffice.

I no more would be delivered

From my thorn, but look for grace,

While within the veil His glory

Shineth brightly on my face.

In the deep dark night, His beauty

I by faith, not sight, may trace;

He was ridiculed and hated,

Yet I see His glorious face.

Sun and moonlight far surpassing,

Clouds and Milky Way oerspread,

Is the glory all transcending

Shining from His thorn-crowned head.

1

世上景色我已一閱，

願你使我目復盲；

不然，我怕祂的喜悅，

不如從前的顯彰。

（副）

世上景色我已一閱，

願你使我目復盲；

不然，我怕祂的喜悅，

不如從前的顯彰。

2

晨曦、晚霞、

星光、雲錦，

留等樂園再接觸；

今天在此有祂憐憫，

即使盲目亦滿足。

3

我今不望離開苦刺，

甘心軟弱望加恩；

座上榮耀、幔內啟示，

依然照亮無眼人。

4

黑夜沉沉何等美麗，

摸索用信不用眼；

祂受人欺，祂被人譏，

我見祂的發光臉。

5

超過月亮，超過日頭，

超過星河並雲霄，

乃是那戴荊冕聖首

所顯無比的榮耀。

6

這首詩歌是一位姊妹寫的。

她原來雙目失明，當另一位姊妹為

她按手禱告之後，她的眼睛得了醫治，

她就寫了這首詩歌。

第一節『你』就是指為她按手的姊妹。