เชิญเถิด เชิญเข้ามา ประตูใหญ่เปิดไว้
นี่คือพระสุรเสียงที่ข้าจำได้
พายุร้ายกระหน่ำตะวันลับขอบฟ้า
เป็นเวลาข้าเชิญพระผู้ช่วยเข้ามา
โอ นี่เป็นห้องพักที่ทรุดโทรมรกร้าง
เครื่องเรือนกองทิ้งอยู่ในที่มืดอ้างว้าง
ที่นั่งไม่จัดวาง โต๊ะไม่มีอาหาร
ไยทำเช่นนี้ต่อแขกแห่งโลกนิรันดร์
ตามสภาพอนาถเช่นนี้ ขอเชิญมา
เป็นเหตุผลที่ข้าเชิญเสด็จมาหา
ในห้องมืดวุ่นวาย ทูลวิงวอนทันที
ขอแสงสว่าง พระหัตถ์จัดแต่งอย่างดี
เบื้องพระบาทผู้มาเยี่ยมเยียนด้วยห่วงใย
ข้าไม่เสาะหาทางแก้ไขอีกต่อไป
เพราะชั่วร้ายกว่าใคร ทุกสิ่งใช้ไม่ได้
ให้ทรงรอคอย ไม่อาจเข้ามาทันใด
เชิญเข้าสู่ใจข้า มิใช่มาเสาะหา
เป็นที่พระองค์ประทับ พำนักปรีดา
โปรดขับไล่ความมืด มวลบาปผิดชั่วช้า
เชิญมาพระเยซูเดี๋ยวนี้เชิญเข้ามา
Come in, O come! the door stands open now;
I knew Thy voice; Lord Jesus, it was Thou.
The sun has set long since; the storms begin;
Tis time for Thee, my Savior, O come in!
Alas, ill-ordered shows the dreary room;
The household stuff lies heaped amidst the gloom,
The table empty stands, the couch undressed;
Ah, what a welcome for th Eternal Guest!
Yet welcome, and tonight; this doleful scene
Is een itself my cause to hail Thee in;
This dark confusion een at once demands
Thine own bright presence, Lord, and ordring hands.
I seek no more to alter things, or mend,
Before the coming of so great a Friend;
All were at best unseemly; and twere ill
Beyond all else to keep Thee waiting still.
Come, not to find, but make this troubled heart
A dwelling worthy of Thee as Thou art;
To chase the gloom, the terror, and the sin:
Come, all Thyself, yea come, Lord Jesus, in!
1
請進，哦請進！
大門現已開；
這是你聲音，
我能認出來。
夕陽早西沉，
風暴已來臨；
這是你時候，
哦救主，請進！
2
唉，這個零亂
淒涼的房間：
家中的用具亂堆於幽暗，
座椅未整理，
飯桌空站著，
呀，豈可如此
待永世佳客！
3
但就此歡迎；這情景慘甚
就是我請你進來的原因；
這黑暗混亂且即刻要求
你光明同在，
並整理的手。
4
在你這佳客光顧的跟前，
我不再尋求修補或改善；
一切全不像，
且比人更壞，
使你仍等候，
不能就進來。
5
請進，非來尋，
乃是使這心
配作你居所，
適合你留存；
將黑暗、罪惡，
驅逐得淨盡：
請進，主耶穌，
現在就請進！
