บัดนี้ข้าก้มกราบเบื้องพักตร์
พระคุณอั-ศ-จรรย์นัก
คนบาปตัวเอ้ประดุจข้า
พระองค์ทรงช่วยกลับมา
เดิมเป็นคนบาปรักโลกีย์
ไม่ต้องการเจ้าชีวี
เหตุใดพระองค์ทรงเสาะหา
ใช้ความรักโอบอุ้มข้า
ยามนั้นเพราะบาปผูกมัดข้า
จิตใจปวดร้าวหนักหนา
มิเคยขอพ้นพันธนา
พระองค์กลับเสาะหาข้า
คราวนั้นแม้ได้ยินองค์ท่าน
แต่ไม่ใส่ใจสัมพันธ์
กระทั่งหลายครั้งยังต่อต้าน
เป็นศัตรูกับองค์ท่าน
ข้าไม่รู้แน่เพราะเหตุใด
เพื่อข้าคนบาปเข็ญใจ
บนกางเขน ทรงถูกตรึงตาย
ให้ข้าได้สุขสบาย
บาปชั่วข้ามากกว่าใครใคร
ข้าเป็นอยู่เพื่อเนื้อหนัง
นิสัยข้าเลวกว่าใครใคร
เหตุใดทรงรักจริงจัง
ทรงเกิดต่ำต้อยในรางหญ้า
มีชีวิตถ่อมลงมา
รับทุกข์ที่โฆละโฆธา
ทุกสิ่งทรงทนเพื่อข้า
ทรงสนพระทัยข้าตรงไหน
เหตุใดรักข้ามากมาย
พระองค์จึงทรงยอมทนทุกข์
เพื่อช่วยให้ข้าเป็นสุข
ข้าดีกว่าคนอื่นที่ใด
เลิศกว่าผู้อื่นอย่างไร
เป็นเหตุให้ทรงละเมืองฟ้า
มาวายพระชนม์เพื่อข้า
ข้าคิดถึงตนเองเมื่อใด
ไม่มีความดีอะไร
ให้พระองค์ชื่นชอบพระทัย
ข้าสุดแสนอัศ-จรรย์ใจ
ข้าไม่อาจกล่าวพรรณนา
ทำไมพระองค์รักข้า
ทรงรักข้าไร้เหตุผลใด
พระคุณไม่อาจบรรยาย
โอ ข้าไม่มีสิ่งใดดี
มิได้สูงส่งราศี
แต่ทรงรักข้าคนบาปหนา
รักคนชั่วช้าอย่างข้า
ข้าได้พระคุณมากเช่นนี้
สมควรจริงใจภักดี
รัก คิดถึง นอบน้อมถ่อมลง
ไม่บกพร่องต่อพระองค์
แต่น่าสงสารจิตใจข้า
ไยดั่งน้ำแข็ง เย็นชา
แม้รู้จักพระคุณความรัก
ยังคงเกียจคร้านยิ่งนัก
แม้เพื่อข้าทรงพลีชีวา
ข้ากลับใจแข็งนักหนา
เพื่อข้า แม้ทรงละสวรรค์
ข้าให้ครึ่งใจเท่านั้น
โลกแอบแฝง สละไม่ได้
ทางพระองค์แคบเกินไป
ตัวเองเล็กน้อย ไม่อาจทิ้ง
ชีวิตพระองค์ทุกข์ยิ่ง
ที่นี่เมื่อข้าคิดขึ้นได้
สิ่งที่ใจข้าขาดหาย
เกลียดชังนิสัยอันชั่วร้าย
ชิงชังชีวิตเหลวไหล
พระองค์ไม่ทรงทราบหรือว่า
นี่คือสภาพใจข้า
พระองค์ล่วงรู้ข้าเย็นชา
เหตุใดยังกรุณา
พระองค์ทรงพลีชีพเพื่อข้า
แบกรับทุกข์ บาป โรคา
ทนทุกข์ลำเค็ญในโลกา
เพื่อใจข้าที่เย็นชา
ในเมื่อพระองค์รู้จักข้า
ไฉนทรงตายเพื่อข้า
ทรงรู้ข้าไม่มีสิ่งดี
ไยฟกช้ำเพื่อข้านี้
แม้ทรงรู้ว่าข้าเย็นชา
ผันแปรตลอดเวลา
แต่พระองค์ยังทรงรักข้า
ทรงตาย ทรงอยู่เพื่อข้า
ยามข้านึกถึงรักยิ่งใหญ่
น้ำตาของข้ารินไหล
ขอบพระคุณและอัศ-จรรย์ใจ
ทรงไร้เหตุผลอันใด
ความรักพระองค์ช่างยิ่งใหญ่
ข้าไม่สามารถเข้าใจ
ด้านหนึ่งรู้สึกอัศ-จรรย์ใจ
ด้านหนึ่งสักการมิวาย
สวรรค์สุขสันต์เลิศเพียงใด
ใจข้าไม่คิดอาลัย
ข้าขอร้องบทเพลงถวาย
สรรเสริญพระเจ้า เจ้านาย
ในสง่าราศีสว่าง
ข้าสรรเสริญไม่จืดจาง
ขอบคุณความรักพระคุณนั้น
ข้าขอสักการนิรันดร์
ข้าหวังได้อยู่ในเมืองฟ้า
เป็นแบบพระกรุณา
รัก พระคุณ ตอบแทนไม่ได้
ขอเพียงสรรเสริญสุดใจ
1
我今俯伏主面前，
我希奇主恩典！
像我這樣的罪魁，
主竟拯救歸回！
我本罪人貪世福，
那裡想到要主；
為何無端來尋我，
用愛把我圍著。
2
當時我心因罪惡，
糾纏得真難過，
但我並未求解脫，
你卻前來尋我！
當時我雖聽見你，
但我總是不理，
並且多次反對你，
實是你的仇敵。
3
我實不知為何故，
你竟為我罪辜，
釘死在十字架上，
使我得著平康！
我的罪惡比人多，
我為肉體活著，
我的性情比人壞，
你為甚麼要愛？
4
你生馬槽何寒微！
你的生活何卑！
你到加略受折磨！
你的全是為我！
你在何處看上我？
為何又愛上我？
所以纔如此受苦，
為要使我得福？
5
我比別人有何長？
有何比人高尚？
因此使你離天上，
為我十架命喪？
主阿，當我想自己，
實在無一可以
邀你青眼，使你喜，
我就只得希奇！
6
無他，我今只能說：
你是無故愛我！
哦，你是無故愛我！
哦，這恩真難說！
哦，不是因自己好，
不是因自己高，
乃是你要愛罪魁，
無故的愛罪魁！
7
我既如此的蒙恩，
自然應當認真
愛你、念你、順服你，
纔可對得住你；
但是，可憐到如今
我心仍冷如冰！
雖然明知你恩、愛，
仍是對你懈怠！
8
你雖為我捨性命，
我對你仍無情；
你雖為我離天庭，
我對你只半心。
隱藏世界離不得，
你道路嫌太窄！
微小自己捨不得，
你生命苦太默！
9
當我想到這裡時，
我心若有所失，
自恨性情太敗壞，
自恨生活太歹。
但是，主，你豈不知
我心將要如此！
你既豫知我冷淡，
當初何必恩湛？
10
難道你為我捨命，
擔當痛苦、罪、病，
受盡人世的艱辛，
就是為此冷心！
你既知道我如此，
何苦為我受死？
你既知道我無良，
何竟為我受傷？
11
你雖豫知我冷淡，
對你刻變時翻，
但你仍然要愛我，
為我死，為我活。
當我想到這樣愛，
不知淚從何來，
滿心感激我救主，
希奇你的無故！
12
主阿，對於你大愛，
我真明白不來，
一面我希奇不迨，
一面我要敬拜；
天上福樂雖無比，
我心並不在彼，
我愛作個唱詩人，
讚美我主我神。
13
在那光明榮耀中，
我要不住稱頌，
我要感謝你恩、愛，
我要永遠敬拜。
我望我能在天城，
作主恩、愛標本，
愛雖難答，恩難報，
惟願讚美得好！
