1 ซามูเอล บทที่ 8

1ซมอ. 8:1 ก เทียบ วนฉ.8:22-23

1ซมอ. 8:3 1 บุตรชายของซามูเอลประพฤติในหนทางที่อธรรม ซึ่งตรงข้ามกับบิดาของเขาซึ่งประพฤติในหนทางที่บริสุทธิ์หมดจดและชอบธรรมตลอดทั้งชีวิตของเขา (12:3–5) เรื่องนี้เป็นเหตุให้พลไพร่อิสราเอลขอซามูเอลให้แต่งตั้งกษัตริย์ขึ้นมาวินิจฉัยตัดสินพวกเขาเหมือนกับนานาประเทศอื่นทั้งหมด (ข้อ 4–5). ดังนั้นบุตรชายของซามูเอลจึงไม่ควรถูกนับว่าเป็นผู้วินิจฉัยท่ามกลางพลไพร่อิสราเอล (กจ.13:20) และซามูเอลบิดาของเขาควรจะถือว่าเป็นผู้วินิจฉัยคนสุดท้าย.
ข้อบกพร่องเพียงอย่างเดียวในประวัติศาสตร์ของซามูเอลคือการที่เขาแต่งตั้งบุตรชายทั้งสองให้เป็นผู้วินิจฉัยท่ามกลางชนชาติอิสราเอล. ถ้าดูตามฝ่ายมนุษย์แล้ว ซามูเอลทำผิดพลาดในเรื่องนี้ แต่ความผิดพลาดนี้ได้ช่วยเหลือพระเจ้าในการจัดการสถานการณ์ท่ามกลางพลไพร่ของพระองค์โดยการนำเอาฐานะกษัตริย์เข้ามาเพื่อทำให้แผนการบริหารของพระองค์สำเร็จเป็นจริง.

1ซมอ. 8:3 ก เทียบ อซด.18:21

1ซมอ. 8:3 ข เทียบ อซด.23:8; พบญ.16:19; บพส.15:5

1ซมอ. 8:5 ก เทียบ พบญ.17:14; 1ซมอ.8:19-20; ฮซอ.13:10; กจ.13:21

1ซมอ. 8:5 1 พระเจ้าได้ทรงเลือกสรรชนชาติอิสราเอลให้เป็นกลุ่มคนที่พิเศษบนแผ่นดินโลก; ดังนั้นพวกเขาก็ควรจะแตกต่างกับชนนานาประเทศในทุกๆ เรื่องอย่างสิ้นเชิง. แต่พวกเขากลับเดินตามหนทางของนานาประเทศโดยการปฏิเสธพระเจ้าผู้ทรงเป็นกษัตริย์ของพวกเขา.

1ซมอ. 8:7 ก เทียบ อซด.16:8

1ซมอ. 8:7 ข 1ซมอ.10:19

1ซมอ. 8:7 1ข ผู้ที่พระเจ้าทรงเลือกสรรได้หันจากพระเจ้าไปสู่มนุษย์ เพราะพวกเขายืนกรานที่จะมีกษัตริย์. พวกเขากระทำเช่นนี้ไม่เพียงทำให้ซามูเอลไม่พอใจเท่านั้น (ข้อ 6) แต่ยังได้ล่วงละเมิดพระเจ้าโดยการปฏิเสธละทิ้งพระองค์ผู้ทรงเป็นกษัตริย์ของพวกเขาและมีสิ่งอื่นมาแทนที่พระองค์ (ข้อ7; 12:12). นี่ก็คือความชั่วร้าย, ความชั่วช้าที่ใหญ่หลวงในสายพระเนตรพระเจ้า (12:17, 19). หากเราปฏิเสธพระองค์ผู้ทรงเป็นศีรษะ, สามี, และกษัตริย์ของเราแล้ว ไม่ว่าสิ่งที่เราทำจะดี, “อยู่ฝ่ายวิญญาณ”, หรือกระทั่งสอดคล้องกับพระคัมภีร์เพียงใด ก็ล้วนแต่เป็นสิ่งที่ชั่วร้ายในสายพระเนตรพระเจ้า. ปัญหาไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าถูกหรือผิด แต่ขึ้นอยู่กับว่าเราได้ยึดพระเจ้าเป็นกษัตริย์ของเราหรือเราได้ปฏิเสธละทิ้งพระองค์. นี่ก็คือสาเหตุที่ซามูเอลผู้เป็นนาษารีษไว้ผมยาวเพื่อปกคลุมศีรษะของเขาด้วยตัวของพระเจ้าเองมาเป็นอำนาจของเขา (1:11; อฤธ.6:5).

1ซมอ. 8:9 ก เทียบ 1ซมอ.8:11-18; 10:25

1ซมอ. 8:11 ก เทียบ 1ซมอ.14:52

1ซมอ. 8:13 ก เทียบ พบญ.17:17

1ซมอ. 8:14 ก เทียบ ยอค.46:18

1ซมอ. 8:14 ข 1พกษ.21:6-7

1ซมอ. 8:22 1 ซามูเอลได้หันเปลี่ยนยุคสมัยในการบริหารปกครองของพระเจ้าจากยุคสมัยของปุโรหิตมาสู่ยุคสมัยของผู้เผยพระวจนะและกษัตริย์. กรณีนี้ไม่เพียงเป็นเรื่องใหญ่ในประวัติศาสตร์ของชนชาติอิสราเอลเท่านั้น แต่ยังเป็นเรื่องใหญ่ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติด้วย. โมเซเป็นปุโรหิต หลังจากสมัยของโมเซแล้ว การบริหารปกครองของพระเจ้าก็มีศูนย์กลางอยู่ที่ฐานะปุโรหิต (ดู อฤธ.27:21 คำอธิบาย 1). ฐานะปุโรหิตจะต้องนำเอาพระคำของพระเจ้าไปหล่อเลี้ยงให้กับพลไพร่ของพระองค์และปรับใช้อำนาจของพระเจ้าเหนือพลไพร่ของพระองค์. ฐานะปุโรหิตฝ่ายอาโรนล้มเหลวในสองด้านนี้และไม่อาจบรรลุถึงสิ่งที่พระเจ้าประสงค์ได้. ในขณะที่ฐานะปุโรหิตที่พระเจ้าทรงกำหนดไว้กำลังเสื่อมถอยไปนั้น พระเจ้าก็ได้ทรงเริ่มต้นยุคสมัยใหม่โดยการตั้งซามูเอลผู้เป็นนาษารีษหนุ่มขึ้นมาเป็นปุโรหิตที่สัตย์ซื่อเพื่อมาแทนที่ฐานะปุโรหิตที่เสื่อมถอยไป (2:35). พระเจ้าทรงนำพระคำของพระองค์ไปหล่อเลี้ยงผู้ที่พระองค์ทรงเลือกสรรโดยการตั้งซามูเอลขึ้นมาเป็นผู้เผยพระวจนะในฐานะผู้เผยพระวจนะที่ถูกยกระดับขึ้น (3:20–21) และพระองค์ได้ทรงใช้อำนาจของพระองค์เหนือพลไพร่ที่พระองค์ทรงเลือกสรรโดยการตั้งซามูเอลซึ่งมาเป็นผู้วินิจฉัย (7:15–17). ในฐานะผู้วินิจฉัยคนสุดท้ายนั้น ซามูเอลได้สิ้นสุดฐานะของผู้วินิจฉัย และในฐานะปุโรหิตใหม่นั้น ซามูเอลได้นำฐานะของกษัตริย์เข้ามา ฐานะกษัตริย์นี้ได้ถูกเพิ่มกำลังโดยฐานะผู้เผยพระวจนะที่ถูกยกระดับขึ้น ซึ่งซามูเอลได้ถูกตั้งให้เป็นผู้เผยพระวจนะคนแรก (กจ.3:24; 13:20; ฮร.11:32). พระเจ้าได้ทรงจัดตั้งการบริหารปกครองในแผนบริหารของพระองค์ผ่านซามูเอล เพื่อพระองค์จะสามารถทำให้พระสัญญาที่ทรงมีต่อบรรพบุรุษนั้นสำเร็จเป็นจริงและทำให้ความปรารถนาตามแผนการบริหารของพระองค์สำเร็จครบถ้วน ซึ่งก็คือการได้มาซึ่งลำดับวงศ์ที่จะนำพระคริสต์มายังแผ่นดินโลก.
ในช่วงท้ายของการปฏิบัติของซามูเอล คือในขณะที่ซาอูลถูกตั้งขึ้นเป็นกษัตริย์ของอิสราเอลนั้น (9:3—10:27) ซามูเอลได้บรรลุถึงฐานะที่สูงที่สุด ซึ่งมีเพียงพระเจ้าเท่านั้นที่อยู่เหนือกว่าเขา. ดังนั้นในฐานะตัวแทนของพระเจ้า ซามูเอลจึงเป็นพระเจ้าผู้กระทำการ. อย่างไรก็ตามพระเจ้าไม่ได้มุ่งหมายที่จะก่อตั้งอาณาจักรของซามูเอล. แต่พระเจ้าทรงตั้งพระทัยที่จะตั้งดาวิดขึ้นมา เพื่อก่อตั้งอาณาจักรขึ้นมาผ่านเขา (2ซมอ.7:12–13). พระเจ้าทรงมุ่งหมายให้พระคริสต์บังเกิดจากลูกหลานของดาวิด. ดังนั้นพระเจ้าจึงได้ทรงตั้งซามูเอลขึ้นมาเพื่อตระเตรียมเขาสำหรับให้พระเจ้าใช้ไปทำในสิ่งที่จำเป็นเพื่อจะได้มาซึ่งลำดับวงศ์ที่ถูกต้องของพระคริสต์ผ่านดาวิด. ในฐานะนาษารีษตามคำปฏิญาณของมารดาของเขา ใจของซามูเอล มีเพียงพระเจ้าและพลไพร่ที่พระองค์ทรงเลือกสรรเท่านั้น เขาไม่คำนึงถึงสิ่งอื่นใดเลย. พระเจ้าจึงสามารถใช้เขาเพื่อทำให้แผนการบริหารของพระองค์สำเร็จลุล่วง เพราะว่าเขาเป็นมนุษย์ที่กระทำทุกสิ่งตามพระเจ้า, สอดคล้องกับพระทัยของพระเจ้า, ไม่แสวงหาสิ่งใดเพื่อตัวเอง, และไม่คิดที่จะทำอะไรเพื่อผลได้ของตัวเอง.

1ซมอ. 8:22 ก ฮซอ.13:11