1 ซามูเอล บทที่ 31

1ซมอ. 31:1 ก ข้อ 1-13: 1คนก.10:1-12

1ซมอ. 31:2 ก เทียบ 1ซมอ.14:49; 1คนก.8:33

1ซมอ. 31:2 1ก โยนาธานตระหนักว่าดาวิดจะได้เป็นกษัตริย์ (23:17) แต่แทนที่เขาจะติดตามดาวิดตามน้ำพระทัยของพระเจ้า โยนาธานกลับคงอยู่กับบิดาของเขาเนื่องด้วยความรักใคร่ตามธรรมชาติที่มีต่อบิดาของเขา. ในด้านแบบเล็งนั้น การที่โยนาธานติดตามดาวิดเป็นเครื่องหมายเล็งถึงการที่เราติดตามพระคริสต์และให้พระองค์เป็นเอกในทุกสิ่ง (กซ.1:18). เนื่องจากความพ่ายแพ้นี้ โยนาธานจึงต้องทนทุกข์ในชะตากรรมเดียวกันกับบิดาของเขาและเสียชีวิตด้วยกันกับเขาในสงคราม. ดังนั้นโยนาธานจึงได้สูญเสียการรับสุขที่ถูกต้องและเพียงพอในส่วนแบ่งของเขาที่อยู่ในดินแดนที่พระเจ้าทรงสัญญาไว้.

1ซมอ. 31:4 ก เทียบ 2ซมอ.1:14

1ซมอ. 31:6 ก 1ซมอ.28:19

1ซมอ. 31:6 1 จุดจบที่น่าเวทนาของซาอูลนั้นเป็นมาจากการที่เขาไม่มีความสัมพันธ์ที่ถูกต้องต่อแผนการบริหารของพระเจ้าอย่างสิ้นเชิง. พระเจ้าประสงค์ที่จะก่อสร้างอาณาจักรของพระองค์ขึ้นท่ามกลางพลไพร่ที่พระองค์ทรงเลือกสรร พระองค์จึงได้นำซาอูลเข้ามาในแผนการบริหารของพระองค์ แต่แทนที่ซาอูลจะมีส่วนในแผนการบริหารของพระเจ้าและร่วมมือกับแผนการบริหารนี้ เขากลับเห็นแก่ตัวและแย่งชิงอาณาจักรของพระเจ้าไปสร้างเป็นระบอบกษัตริย์ของตัวเอง. แต่สถานการณ์ของดาวิดนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง. เมื่อดาวิดได้รับการชโลมจากซามูเอล เขาก็มีความเข้าใจที่ชัดเจนว่าเขาได้ถูกพระเจ้ากำหนดไว้ให้เป็นกษัตริย์ แต่เขาไม่ได้มีความคิดใดๆ เกี่ยวกับฐานะกษัตริย์เลย. หลังจากที่ซาอูลถูกแต่งตั้งให้เป็นกษัตริย์ เขาก็เต็มไปด้วยความคิดเกี่ยวกับฐานะกษัตริย์ในทันที รวมถึงคิดว่าบุตรชายของเขาจะต้องสืบบัลลังก์ต่อจากเขา (20:31). ในเรื่องนี้ ซาอูลเห็นแก่ตัวและผิดพลาดจนถึงที่สุด. ในที่สุดพระเจ้าจึงละทิ้งซาอูลและตัดเขาออก, และพรากอาณาจักรของเขาไป (15:28). เนื่องจากพระเจ้าทรงละทิ้งซาอูล เขาจึงถูกทอดทิ้งให้โดดเดี่ยวเหมือนลูกกำพร้า ไม่มีใครช่วยเมื่อความยากลำบากมาถึง. เนื่องด้วยความเห็นแก่ตัวของซาอูล พลไพร่อิสราเอลจึงต้องทนทุกข์กับความพ่ายแพ้และถูกฆ่าในการสู้รบกับชนชาติ ฟะลิศตีม อีกทั้งซาอูลและบุตรชายทั้งหลายของเขาก็ถูกประหารด้วย. ความทะเยอทะยานของซาอูลที่อยากได้อาณาจักรมาเป็นของตัวเองและของบุตรชายของเขา อีกทั้งความริษยาที่มีต่อดาวิด ได้ทำให้การรับสุขที่เขามีต่อแผ่นดินงามที่พระเจ้าทรงสัญญาไว้นั้นสิ้นสุดและจบลง. การสิ้นชีวิตแบบรวบยอดของทั้งซาอูล, บุตรชายสามคนของเขา, และผู้ถืออาวุธของเขานั้นเป็นการพิพากษาที่ยุติธรรมของพระเจ้าที่มีต่อผู้ที่กบฏต่อพระองค์, แย่งชิงบัลลังก์ของพระองค์, และกลายเป็นศัตรูของพระองค์ (1คนก.10:13–14).
จากจุดจบที่น่าเวทนาของซาอูล เราควรเรียนรู้บทเรียนในการตรึงเนื้อหนังของเราและปฏิเสธความเห็นแก่ตัว — ผลประโยชน์ของตัวเองและการแสวงหาของตัวเอง (ฆต.5:24; มธ.16:24; ฟป.2:3). บทบันทึกจุดจบที่น่ากลัวของซาอูลนั้นเป็นคำเตือนที่หนักแน่นแก่ทุกคนที่ปรนนิบัติอยู่ในอาณาจักรของพระเจ้า ไม่ให้กระทำการงานต่างหากอีกอย่างหนึ่งในอาณาจักรของพระเจ้าหรือไม่ใช้สิ่งใดในทางที่ผิดในอาณาจักรนี้. เราไม่ควรเป็นเหมือนอย่างซาอูลที่พยายามตั้ง “ระบอบกษัตริย์” เพื่อตัวเอง แต่เราทุกคนควรกระทำการงานเพียงอย่างเดียวเท่านั้นคือการก่อสร้างอาณาจักรของพระเจ้า ซึ่งก็คือพระกายของพระคริสต์.

1ซมอ. 31:10 ก 2ซมอ.21:12

1ซมอ. 31:11 ก วนฉ.21:8; 1ซมอ.11:1; 2ซมอ.2:4-5