1 ซามูเอล บทที่ 21

1ซมอ. 21:1 กแล้วดาวิดก็ไปที่เมืองขโนบไปหาอะฮีเมเล็คผู้เป็นปุโรหิต. และอะฮีเมเล็คก็ตัวสั่นออกมาหาดาวิดกล่าวแก่ท่านว่า ทำไมท่านจึงมาคนเดียว และไม่มีผู้ใดมากับท่าน.

1ซมอ. 21:2 ดาวิดจึงกล่าวแก่อะฮีเมเล็คผู้เป็นปุโรหิตว่า กษัตริย์บัญชาข้าพเจ้าให้ทำเรื่องหนึ่งกล่าวแก่ข้าพเจ้าว่า อย่าให้ใครรู้อะไรถึงเรื่องที่เราใช้เจ้าไปทำนั้น และด้วยเรื่องซึ่งเราได้บัญชาเจ้านั้น. ข้าพเจ้าได้นัดหมายไว้กับพวกคนหนุ่ม ณ ที่แห่งหนึ่ง.

1ซมอ. 21:3 เวลานี้ในมือของท่านมีอะไรอยู่บ้าง? ขอ1มอบขนมปังให้ข้าพเจ้าสักห้าก้อน หรืออะไรที่ท่านหาได้.

1ซมอ. 21:4 ปุโรหิตนั้นตอบดาวิดว่า ในมือของข้าพเจ้าไม่มีขนมปังธรรมดาเลย แต่มีกขนมปังบริสุทธิ์ ขอเพียงพวกคนหนุ่มได้อยู่ห่างจากผู้หญิงมาแล้ว[ก็รับประทานได้].

1ซมอ. 21:5 และดาวิดตอบปุโรหิตว่า ที่จริงเมื่อพวกเราออกไปปฏิบัติงาน ผู้หญิงก็ถูกกันไว้ให้ห่างจากพวกเรา และถึงแม้จะเป็นการเดินทางธรรมดา ภาชนะของพวกคนหนุ่มก็บริสุทธิ์อยู่แล้ว. ยิ่งวันนี้ภาชนะของพวกเขาก็บริสุทธิ์ยิ่งกว่า!

1ซมอ. 21:6 ดังนั้นปุโรหิตจึงมอบขนมปังบริสุทธิ์ให้แก่ดาวิด เพราะที่นั่นไม่มีขนมปังอื่นนอกจาก1ขนมปังแห่งพระพักตร์ ซึ่งนำมาจากเบื้องพระพักตร์พระยะโฮวา เพื่อแทนที่ด้วยขนมปังร้อนในขณะที่นำขนมปังเก่าออกไปนั้น.

1ซมอ. 21:7 ในวันนั้นมีข้าราชการคนหนึ่งของซาอูลอยู่ที่นั่น ถูกกักตัวให้เฝ้าพระยะโฮวาอยู่. เขาชื่อกโดเอฆ เป็นคนอะโดม เป็นหัวหน้าคนเลี้ยงสัตว์ของซาอูล.

1ซมอ. 21:8 และดาวิดกล่าวแก่อะฮีเมเล็คว่า ที่นี่ท่านไม่มีหอกหรือดาบติดมืออยู่สักเล่มหนึ่งหรือ? ด้วยข้าพเจ้าไม่ได้นำดาบหรือเครื่องอาวุธติดมาเลย เพราะราชการของกษัตริย์เป็นเรื่องด่วน.

1ซมอ. 21:9 ปุโรหิตนั้นจึงกล่าวว่า กดาบของฆาละยัธชนชาติฟะลิศตีม ซึ่งท่านได้ฆ่าที่หุบเขาเอลานั้นอยู่ที่นี่ ยังห่อผ้าวางอยู่ที่ข้างหลังเอโฟด. ถ้าท่านจะเอาดาบนั้น จงเอาไปเถิด นอกจากเล่มนี้แล้วก็ไม่มีดาบอื่นอีก. และดาวิดพูดว่า ไม่มีดาบอื่นเหมือนดาบเล่มนั้นแล้ว เอาให้ข้าพเจ้าเถิด.

1ซมอ. 21:10 และดาวิดก็ลุกขึ้นในวันนั้น หนีจากซาอูลไปหากอาคิศกษัตริย์เมืองฆัธ.

1ซมอ. 21:11 และบรรดาข้าราชการของอาคิศทูลว่า ดาวิดคนนี้ไม่ใช่หรือที่เป็นกษัตริย์ของดินแดนนั้น? พวกเขาไม่ได้เต้นรำและร้องเพลงรับกันหรือว่า กซาอูลฆ่าคนเป็นพันๆ และดาวิดฆ่าคนเป็นหมื่นๆ?

1ซมอ. 21:12 และดาวิดก็เก็บถ้อยคำเหล่านี้ไว้ในใจและเกรงกลัวอาคิศกษัตริย์เมืองฆัธยิ่งนัก.

1ซมอ. 21:13 ท่านจึงเปลี่ยนอากัปกิริยาต่อสายตาของพวกเขา และทำตนเป็นกคนบ้าต่อหน้าพวกเขา เที่ยวเขียนเลอะเทอะที่ประตูรั้ว และปล่อยให้น้ำลายไหลลงเปรอะเครา.

1ซมอ. 21:14 อาคิศจึงกล่าวแก่บรรดาข้าราชการของท่านว่า ดูสิ พวกเจ้าเห็นว่าคนนั้นบ้า. แล้วพวกเจ้าพาเขามาหาเราทำไม?

1ซมอ. 21:15 เราขาดคนบ้าหรือ? เจ้าจึงพาคนนี้มาทำบ้าต่อหน้าเรา คนอย่างนี้ควรเข้ามาในวังของเราหรือ?