1 ซามูเอล บทที่ 20

1ซมอ. 20:1 ดาวิดก็หนีจากนาโยธในเมืองรามา และมาทูลต่อหน้าโยนาธานว่า ข้าพเจ้าได้ทำสิ่งใด? อะไรเป็นบาปชั่วของข้าพเจ้า? และข้าพเจ้าได้ทำบาปอะไรต่อบิดาของท่าน เขาจึงหาทางจะเอาชีวิตของข้าพเจ้า?

1ซมอ. 20:2 โยนาธานกล่าวแก่เขาว่า ไม่ใช่อย่างนั้นแน่ ท่านจะไม่ตาย. บิดาของเราไม่ทำเรื่องใหญ่หรือเรื่องเล็กโดยไม่ให้เรารู้ ทำไมบิดาของเราจะปิดบังเรื่องนี้จากเราเล่า? คงไม่เป็นเช่นนั้นแน่.

1ซมอ. 20:3 แต่ดาวิดสาบานอีกว่า บิดาของท่านทราบแน่ว่าข้าพเจ้าเป็นที่โปรดปรานของท่าน และเขาคงคิดในใจว่า อย่าให้โยนาธานรู้เรื่องนี้เลย เกรงว่าเขาจะเศร้าใจ. แต่ที่จริงก็คือ พระยะโฮวากทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด และท่านมีชีวิตแน่ฉันใด ระหว่างข้าพเจ้ากับความตายก็ยังเหลืออีกเพียงก้าวเดียวฉันนั้น.

1ซมอ. 20:4 โยนาธานจึงกล่าวแก่ดาวิดว่า ใจของท่านว่าอย่างไร เราจะทำตามเพื่อท่าน.

1ซมอ. 20:5 ดาวิดจึงกล่าวแก่โยนาธานว่า พรุ่งนี้เป็นกวันต้นเดือน ข้าพเจ้าเองจะต้องนั่งรับประทานกับกษัตริย์. แต่ขอปล่อยให้ข้าพเจ้าไปซ่อนตัวอยู่ที่ในทุ่งนาจนถึงเย็นวันมะรืนนี้.

1ซมอ. 20:6 ถ้าบิดาของท่านสังเกตเห็นว่าข้าพเจ้าขาดไป ก็ขอทูลท่านว่า ดาวิดวิงวอนขอลาข้าพเจ้ารีบกลับไปกเบ็ธเลเฮมเมืองของเขา เพราะทั้งครอบครัวของเขาทำการถวายสัตวบูชาประจำปีที่นั่น.

1ซมอ. 20:7 ถ้าเขากล่าวว่า ดีแล้ว. ผู้รับใช้ของท่านก็จะมีสันติสุข. แต่ถ้าเขากริ้วก็ทราบเถิดว่าเขาได้คิดการร้าย.

1ซมอ. 20:8 ขอท่านเอ็นดูแก่ผู้รับใช้ของท่านตามที่ท่านได้นำผู้รับใช้ของท่านเข้ามาในกพันธสัญญาแห่งพระยะโฮวากับท่าน. แต่ถ้าข้าพเจ้ามีความบาปชั่วใดๆ ท่านจงฆ่าข้าพเจ้าเสีย. ท่านจะนำข้าพเจ้าไปให้บิดาของท่านทำไม.

1ซมอ. 20:9 โยนาธานจึงกล่าวว่า อย่าเป็นอย่างนั้นสำหรับท่านเลย! เพราะถ้าเราทราบว่าบิดาคิดการร้ายต่อท่าน เราจะไม่บอกท่านหรือ?

1ซมอ. 20:10 แล้วดาวิดก็กล่าวแก่โยนาธานว่า ถ้าบิดาของท่านตอบท่านอย่างดุดัน ใครจะบอกข้าพเจ้าได้?

1ซมอ. 20:11 และโยนาธานกล่าวแก่ดาวิดว่า มาเถิดให้เราออกไปที่ทุ่งนา. ทั้งสองจึงออกไปที่ทุ่งนา.

1ซมอ. 20:12 และโยนาธานกล่าวแก่ดาวิดว่า ขอพระยะโฮวาพระเจ้าแห่งอิสราเอลทรงเป็นพยาน เมื่อเราหยั่งดูบิดาของเราในวันพรุ่งนี้ประมาณเวลานี้ หรือในวันมะรืนนี้ ถ้าเขาดีต่อดาวิดแล้ว เราจะใช้คนไปหาท่านและแจ้งแก่ท่าน.

1ซมอ. 20:13 แต่ถ้าบิดาพอพระทัยที่จะทำร้ายท่าน แล้วเราไม่แจ้งให้ท่านทราบ และไม่ใช้ท่านให้ไปอย่างสันติสุขแล้ว ก็ขอพระยะโฮวาทรงลงโทษแก่โยนาธาน และทรงเพิ่มโทษนั้น. ขอพระยะโฮวากสถิตอยู่กับท่าน อย่างที่พระองค์สถิตอยู่กับบิดาของเรา.

1ซมอ. 20:14 ถ้าเรายังมีชีวิตอยู่ต่อไป ขอท่านสำแดงกความเอ็นดูรักใคร่แห่งพระยะโฮวาต่อเรา เพื่อเราจะได้ไม่ตาย.

1ซมอ. 20:15 ขออย่าตัดความเอ็นดูรักใคร่ของท่านที่มีต่อวงศ์วานของเราเป็นนิตย์ แม้เมื่อพระยะโฮวาทรงกำจัดศัตรูทั้งสิ้นของดาวิดเสียจากพื้นพิภพแล้ว.

1ซมอ. 20:16 โยนาธานจึงตั้งพันธสัญญากับวงศ์วานของดาวิดว่า ขอพระยะโฮวาสนองโทษ[ฝ่ายที่ผิดคำสัญญา]โดยมือแห่งศัตรูของดาวิดเถิด.

1ซมอ. 20:17 และโยนาธานก็ให้ดาวิดปฏิญาณอีกครั้งหนึ่งโดยความรักของท่านที่มีต่อเขา เพราะท่านกรักเขาประหนึ่งรักชีวิตของท่านเอง.

1ซมอ. 20:18 แล้วโยนาธานกล่าวแก่ดาวิดว่า พรุ่งนี้เป็นวันต้นเดือน และเขาจะเห็นว่าท่านขาดไป เพราะที่นั่งของท่านจะว่างอยู่.

1ซมอ. 20:19 เมื่อท่านคอยอยู่สามวันแล้วก็ให้ท่านลงไปโดยเร็ว ไปยังที่ซึ่งท่านเคยซ่อนตัวอยู่ในวันที่เกิดเรื่องนี้ขึ้น และคอยอยู่ข้างศิลาอาเซล.

1ซมอ. 20:20 เราจะยิงลูกธนูสามดอกไปข้างๆ ที่นั่น เหมือนกับว่าเรากำลังยิงเป้า.

1ซมอ. 20:21 แล้วเราจะใช้เด็กไปว่า จงไปหาพวกลูกธนู. ถ้าเราพูดกับเด็กนั้นว่า ดูเถิด พวกลูกธนูนั้นอยู่ทางข้างนี้ของเจ้า จงไปเก็บมา. แล้วท่านจงมาเพราะพระยะโฮวาทรงพระชนม์แน่ฉันใด ท่านก็มีสันติสุขแล้ว ไม่มีอันตรายใดฉันนั้น.

1ซมอ. 20:22 แต่ถ้าเราพูดกับเด็กหนุ่มนั้นว่า ดูเถิด พวกกลูกธนูอยู่ข้างหน้าเจ้าโน้น. ท่านจงไป เพราะว่าพระยะโฮวาทรงใช้ให้ท่านไป.

1ซมอ. 20:23 ส่วนเรื่องที่เรากับท่านพูดกันนั้น พระยะโฮวาทรงเป็นพยานกระหว่างเราและท่านเป็นนิตย์.

1ซมอ. 20:24 ดาวิดจึงซ่อนตัวอยู่ในทุ่งนาและเมื่อถึงวันต้นเดือน กษัตริย์ก็ประทับเสวยอาหาร.

1ซมอ. 20:25 กษัตริย์ประทับบนพระที่นั่งของท่านอย่างที่เคยทำ คือประทับที่พระที่นั่งข้างฝาผนัง โยนาธานยืนอยู่และอับเนรนั่งข้างซาอูล แต่ที่ของดาวิดว่างอยู่.

1ซมอ. 20:26 แต่ในวันนั้นซาอูลไม่ได้กล่าวอะไร เพราะเขาคิดในใจว่า ดาวิดคงเกิดเหตุบางอย่าง เขาคงกไม่สะอาด เขาคงไม่สะอาดเป็นแน่.

1ซมอ. 20:27 ในวันรุ่งขึ้นหลังจากวันต้นเดือน คือวันที่สอง ที่ของดาวิดก็ว่างอยู่. และซาอูลก็กล่าวแก่โยนาธานบุตรชายของท่านว่า ทำไมบุตรยิซัยไม่ได้มารับประทานอาหารทั้งวานนี้และวันนี้?

1ซมอ. 20:28 โยนาธานทูลตอบซาอูลว่า ดาวิดวิงวอนขอลาข้าพเจ้าไปยังกเบ็ธเลเฮม.

1ซมอ. 20:29 เขาว่า ขอปล่อยข้าพเจ้าไป เพราะครอบครัวของเรามีการถวายสัตวบูชาในเมืองนั้น และพี่ชายของข้าพเจ้าสั่งข้าพเจ้าให้ไปที่นั่น. ดังนั้นถ้าข้าพเจ้าได้รับความโปรดปรานจากท่าน ก็ขอให้ข้าพเจ้าลาไปเยี่ยมพวกพี่ชายของข้าพเจ้า. ด้วยเหตุนี้เขาจึงไม่ได้มาร่วมโต๊ะของกษัตริย์.

1ซมอ. 20:30 แล้วความกริ้วของซาอูลก็พลุ่งขึ้นต่อโยนาธาน ท่านกล่าวแก่เขาว่า เจ้า ลูกของหญิงที่บิดเบือนและกบฏ ข้าไม่รู้หรือว่าเจ้าเลือกบุตรยิซัยมาเป็นความอับอายแก่เจ้า และแก่ความเปลือยเปล่าแห่งมารดาของเจ้า?

1ซมอ. 20:31 ตราบใดที่บุตรยิซัยมีชีวิตอยู่ในโลก ตัวเจ้าหรืออาณาจักรของเจ้าก็จะตั้งมั่นไม่ได้. เพราะฉะนั้นจงใช้คนไปจับเขามาให้ข้า เพราะเขาจะต้องตายเป็นแน่.

1ซมอ. 20:32 โยนาธานจึงตอบซาอูลบิดาของเขาและพูดกับท่านว่า ทำไมเขาจะต้องถูกฆ่า? เขาได้ทำอะไร?

1ซมอ. 20:33 แต่ซาอูลได้พุ่งหอกใส่เขา เพื่อจะกฆ่าเขา. ดังนั้นโยนาธานจึงทราบว่าบิดาของท่านตั้งใจที่จะฆ่าดาวิด.

1ซมอ. 20:34 โยนาธานจึงลุกขึ้นจากโต๊ะด้วยความโกรธยิ่งนัก ไม่ได้รับประทานอาหารในวันที่สองของเดือนนั้น เพราะเศร้าใจด้วยเรื่องดาวิด เพราะว่าบิดาของท่านสร้างความอัปยศแก่ดาวิด.

1ซมอ. 20:35 พอรุ่งเช้าโยนาธานก็ออกไปที่ทุ่งนาตามที่นัดหมายไว้กับดาวิด มีเด็กน้อยไปด้วยคนหนึ่ง.

1ซมอ. 20:36 และเขากล่าวแก่เด็กคนนั้นว่า จงวิ่งไปหาพวกลูกธนูที่เรายิงไป. เมื่อเด็กนั้นวิ่งไป โยนาธานก็ได้ยิงกธนูไปข้างหน้าเด็กนั้น.

1ซมอ. 20:37 และเมื่อเด็กนั้นมาถึงที่ที่ลูกธนูซึ่งโยนาธานยิงไปนั้น โยนาธานก็ร้องตามหลังเด็กนั้นว่า ลูกธนูอยู่ข้างหน้าโน้นไม่ใช่หรือ?

1ซมอ. 20:38 และโยนาธานร้องตามหลังเด็กนั้นว่า จงรีบไปโดยเร็ว อย่าหยุดอยู่. เด็กของโยนาธานก็ไปเก็บลูกธนู และกลับมาหานายของเขา.

1ซมอ. 20:39 แต่เด็กนั้นไม่รู้เรื่อง มีแต่โยนาธานและดาวิดเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้.

1ซมอ. 20:40 และโยนาธานก็มอบเครื่องอาวุธของท่านให้เด็กนั้น และกล่าวแก่เขาว่า จงไป จงเอาเข้าไปในเมือง.

1ซมอ. 20:41 เมื่อเด็กนั้นไปแล้ว ดาวิดก็ลุกขึ้นมาจากที่ซ่อนของเขาทางทิศใต้และซบหน้าลงถึงดิน แล้วโค้งตัวลงสามครั้ง. และทั้งสองก็จูบกัน และร้องไห้กัน แต่ดาวิดร้องไห้มากกว่า.

1ซมอ. 20:42 โยนาธานจึงกล่าวแก่ดาวิดว่า จงไปอย่างสันติสุขเถิด เพราะเราทั้งสองได้ปฏิญาณไว้แล้วในพระนามแห่งพระยะโฮวาว่า พระยะโฮวาจะทรงเป็นพยานระหว่างเรากับท่าน และกระหว่างเชื้อสายของเรากับเชื้อสายของท่านสืบไปเป็นนิตย์. ดาวิดก็ลุกขึ้นจากไป และโยนาธานก็เข้าไปในเมือง.