1 ซามูเอล บทที่ 17

1ซมอ. 17:1 ส่วนชนชาติฟะลิศตีมก็รวบรวมกองทัพเพื่อจะทำสงคราม พวกเขามาชุมนุมกันอยู่ที่ตำบลโซโคซึ่งเป็นของยูดา และตั้งค่ายอยู่ระหว่างตำบลโซโคกับตำบลอะเซคาที่เอเฟศดำมิม.

1ซมอ. 17:2 และซาอูลกับชนชาติอิสราเอลก็ชุมนุมกัน และตั้งค่ายอยู่ที่หุบเขาเอลา. และวางแนวรบเพื่อต่อสู้กับชนชาติฟะลิศตีม.

1ซมอ. 17:3 ชนชาติฟะลิศตีมยืนอยู่ที่ภูเขาข้างหนึ่งและชนชาติอิสราเอลยืนอยู่ที่ภูเขาอีกข้างหนึ่ง มีหุบเขาคั่นระหว่างพวกเขา.

1ซมอ. 17:4 มีชายคนหนึ่งชื่อกฆาละยัธเป็นนักรบผู้เยี่ยมยอด ออกมาจากค่ายของชนชาติ ฟะลิศตีม เป็นชาวเมืองฆัธ สูงหกศอกหนึ่งคืบ.

1ซมอ. 17:5 เขาสวมหมวกทองเหลืองที่ศีรษะ และสวมเสื้อเกราะที่ทำเป็นเกล็ดๆ เสื้อเกราะนั้นเป็นทองเหลืองหนักห้าพันเชกไกละ.

1ซมอ. 17:6 และสวมสนับแข้งทองเหลืองที่ขา และมีหอกทองเหลืองแขวนที่บ่า

1ซมอ. 17:7 ส่วนด้ามหอกของเขานั้นเหมือนไม้กระพั่นทอผ้า ปลายหอกเป็นเหล็กหนักหกร้อยเชกไกละ มีคนถือโล่นำหน้าเขา.

1ซมอ. 17:8 เขายืนตะโกนไปทางแนวรบของอิสราเอลว่า พวกเจ้าออกมาเพื่อเตรียมทำสงครามทำไมเล่า? ข้าเป็นชนชาติฟะลิศตีมไม่ใช่หรือ? พวกเจ้าก็เป็นทาสรับใช้ของซาอูลไม่ใช่หรือ? จงเลือกชายคนหนึ่งแทนพวกเจ้า ให้เขาลงมาหาข้า.

1ซมอ. 17:9 ถ้าเขาสามารถสู้รบและฆ่าข้าได้ พวกเราจะเป็นทาสรับใช้ของพวกเจ้า แต่ถ้าข้าชนะเขาและฆ่าเขาตาย พวกเจ้าจะเป็นทาสรับใช้ของพวกเรา และปรนนิบัติพวกเรา.

1ซมอ. 17:10 และชนชาติฟะลิศตีมคนนั้นกล่าวว่า วันนี้ข้าเองขอท้ากองทัพอิสราเอล จงส่งชายคนหนึ่งมาสู้รบกัน.

1ซมอ. 17:11 เมื่อซาอูลและชนชาติอิสราเอลทั้งสิ้นได้ยินถ้อยคำเหล่านี้ของชนชาติฟะลิศตีมคนนั้น พวกเขาก็ตกใจและหวาดกลัวยิ่งนัก.

1ซมอ. 17:12 ดาวิดเป็นบุตรชายของชาวเอ็ฟราธาคนหนึ่งแห่งเมืองเบ็ธเลเฮมในยูดา ชื่อกยิซัย ผู้มีขบุตรชายแปดคน. ในสมัยของซาอูล ชายคนนี้เป็นคนมีอายุมากท่ามกลางคนทั้งหลาย.

1ซมอ. 17:13 บุตรชายคนโตสามคนของยิซัยก็ตามซาอูลไปทำสงคราม. ชื่อของบุตรชายสามคนที่ไปทำสงครามนั้นคือกบุตรหัวปีเอลีอาบ คนที่สองอะบีนาดาบ และคนที่สามซัมมา.

1ซมอ. 17:14 ดาวิดเป็นกบุตรสุดท้อง. พี่ชายคนโตทั้งสามคนก็ติดตามซาอูลไป

1ซมอ. 17:15 แต่ดาวิดไปกลับระหว่างซาอูลกับการกเลี้ยงแกะของบิดาที่เบ็ธเลเฮม.

1ซมอ. 17:16 ชนชาติฟะลิศตีมคนนั้นเข้ามาใกล้ยืนอยู่ทั้งเช้าและเย็นกสี่สิบวัน.

1ซมอ. 17:17 ยิซัยพูดกับดาวิดบุตรชายของตนว่า นำข้าวคั่วนี้หนึ่งเอฟาและขนมปังสิบก้อนนี้ไปให้พวกพี่ชายของเจ้า จงรีบนำไปให้พวกพี่ชายของเจ้าที่ค่าย.

1ซมอ. 17:18 และจงนำเนยแข็งสิบชิ้นนี้ไปให้ผู้บังคับกองพันของพวกเขาด้วย ดูว่าพี่ชายของเจ้าทุกข์สุขอย่างไร แล้วรับของที่เป็นพยานหลักฐานจากพวกเขามาบ้าง.

1ซมอ. 17:19 ส่วนซาอูลกับพวกเขาและชนชาติอิสราเอลทั้งปวงอยู่ที่หุบเขาเอลาสู้รบกับชนชาติฟะลิศตีมอยู่.

1ซมอ. 17:20 ดาวิดจึงลุกขึ้นแต่เช้ามืด และทิ้งแกะไว้กับผู้ดูแล นำเสบียงอาหารไปตามที่ยิซัยสั่งเขา. และเขาก็มาถึงเขตค่าย ขณะเมื่อกองทัพกำลังยกออกไปแนวรบ โห่ร้องเพื่อทำสงคราม.

1ซมอ. 17:21 ชนชาติอิสราเอลกับชนชาติฟะลิศตีมต่างก็ตั้งแนวรบเผชิญหน้ากัน.

1ซมอ. 17:22 ดาวิดก็มอบสัมภาระไว้กับผู้เฝ้ากองสัมภาระ และวิ่งไปที่แนวรบไปทักทายพวกพี่ชายของตน.

1ซมอ. 17:23 เมื่อเขากำลังพูดคุยกับพวกพี่ชาย นักรบผู้เยี่ยมยอดชนชาติฟะลิศตีมชาวเมืองฆัธที่ชื่อกฆาละยัธก็ออกมาจากแนวรบของฟะลิศตีม แล้วกล่าวถ้อยคำท้าอย่างแต่ก่อนและดาวิดก็ได้ยิน.

1ซมอ. 17:24 เมื่อชนชาติอิสราเอลทั้งปวงเห็นชายคนนั้นก็วิ่งหนีไปต่อหน้าเขา หวาดกลัวเขามาก.

1ซมอ. 17:25 ชนชาติอิสราเอลพูดว่า พวกเจ้าเคยเห็นชายที่ออกมานี้หรือ? เขาออกมาท้าทายอิสราเอลแน่แล้ว. ชายที่ฆ่าเขาได้ กษัตริย์จะประทานทรัพย์ให้เขามากมาย และจะมอบราชธิดาให้เขาและทำให้วงศ์วานบิดาของเขารับการยกเว้นภาษีและการรับหน้าที่ต่างๆ ในอิสราเอล.

1ซมอ. 17:26 และดาวิดกล่าวแก่พวกคนที่ยืนอยู่ข้างเขาว่า เขาจะปฏิบัติอย่างไรต่อคนที่ฆ่าชนชาติฟะลิศตีมคนนี้ได้และนำเอาความเหยียดหยามไปจากอิสราเอล? ชนชาติฟะลิศตีมผู้กไม่ได้รับพิธีสุหนัตคนนี้คือใคร จึงมาท้าทายกองทัพของขพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่?

1ซมอ. 17:27 พวกพลไพร่ตอบเขาด้วยถ้อยคำที่กล่าวข้างต้นนั้น ผู้ที่ฆ่าเขาได้ก็จะได้รับการปฏิบัติดังที่กล่าวมาแล้วนั้น.

1ซมอ. 17:28 เอลีอาบพี่ชายหัวปีได้ยินดาวิดพูดกับพวกผู้ชาย เอลีอาบก็โกรธดาวิดกล่าวว่า เจ้าลงมาทำไม? เจ้าทิ้งแกะไม่กี่ตัวที่ป่ากันดารไว้กับใคร? ข้ารู้ถึงความเย่อหยิ่งของเจ้า และใจชั่วของเจ้า เพราะเจ้าลงมาเพื่อจะมาดูสงคราม.

1ซมอ. 17:29 ดาวิดจึงตอบว่า ตอนนี้ข้าได้ทำอะไรไปแล้วหรือ? [ข้ามาอย่าง]ไม่มีสาเหตุหรือ?

1ซมอ. 17:30 เขาจึงหันไปหาคนอื่นและพูดถ้อยคำอย่างที่พูดไปแล้วนั้น และพวกพลไพร่ก็ตอบเขาตามอย่างที่กล่าวไปแล้วนั้น.

1ซมอ. 17:31 เมื่อพวกเขาได้ยินถ้อยคำที่ดาวิดพูด พวกเขาก็ทูลให้ซาอูลทราบ ซาอูลจึงให้ไปนำดาวิดมา.

1ซมอ. 17:32 ดาวิดก็ทูลซาอูลว่า อย่าให้ใจของใครฝ่อไปเพราะชายคนนั้นเลย ผู้รับใช้ของท่านจะไปสู้รบกับชนชาติฟะลิศตีมคนนี้.

1ซมอ. 17:33 และซาอูลกล่าวแก่ดาวิดว่า เจ้าไม่สามารถไปต้านชนชาติฟะลิศตีมคนนี้เพื่อสู้รบกับเขา เพราะเจ้าเป็นแต่เด็กหนุ่ม และชายคนนี้เป็นทหารชำนาญศึกตั้งแต่หนุ่มๆ แล้ว.

1ซมอ. 17:34 แต่ดาวิดทูลซาอูลว่า ผู้รับใช้ของท่านเคยเลี้ยงฝูงแกะของบิดา และเมื่อมีสิงโตหรือหมีมาเอาลูกแกะตัวหนึ่งไปจากฝูง

1ซมอ. 17:35 ข้าพเจ้าก็ตามไปฆ่ามัน และช่วยลูกแกะนั้นให้พ้นจากปากของมัน. ถ้ามันลุกขึ้นต่อสู้ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็จับหนวดเคราของมัน และทุบตีมันจนตาย.

1ซมอ. 17:36 ผู้รับใช้ของท่านได้ฆ่าทั้งสิงโตและหมีนั้นมาแล้ว ชนชาติฟะลิศตีมผู้ไม่รับพิธีสุหนัตนี้ก็เป็นเหมือนสัตว์เหล่านั้นตัวหนึ่ง ด้วยเขาได้ท้าทายกองทัพของพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่.

1ซมอ. 17:37 และดาวิดทูลต่อไปว่า พระยะโฮวาผู้ทรงกช่วยข้าพเจ้าให้พ้นจากอุ้งเท้าของสิงโต และจากอุ้งเท้าของหมี จะทรงช่วยข้าพเจ้าให้พ้นจากมือของชนชาติฟะลิศตีมคนนี้. และซาอูลจึงกล่าวแก่ดาวิดว่า จงไปเถิด และพระยะโฮวาจะสถิตอยู่กับเจ้า.

1ซมอ. 17:38 แล้วซาอูลก็สวมเครื่องทรงของท่านเองให้ดาวิด สวมหมวกทองเหลืองบนศีรษะของเขา และสวมเสื้อเกราะให้เขา.

1ซมอ. 17:39 และดาวิดก็คาดดาบทับเครื่องอาวุธ เขาพยายามเดินดู เพราะเขาไม่ชิน แล้วดาวิดจึงทูลซาอูลว่า ข้าพเจ้าไม่สามารถสวมเครื่องเหล่านี้ออกไป เพราะว่าข้าพเจ้าไม่ชิน ดาวิดจึงปลดออกเสีย.

1ซมอ. 17:40 แล้วเขาถือไม้เท้าไว้ในมือ และเลือกก้อนหินเกลี้ยงจากลำธารได้ห้าก้อน จึงใส่ในย่ามผู้เลี้ยงแกะของเขา คือในถุงของเขาและมือถือสลิงอยู่ แล้วเขาก็เข้าไปใกล้ชนชาติฟะลิศตีมคนนั้น.

1ซมอ. 17:41 ชนชาติฟะลิศตีมคนนั้นก็ออกมาใกล้ดาวิด พร้อมกับคนถือโล่เดินนำหน้า.

1ซมอ. 17:42 เมื่อชนชาติฟะลิศตีมคนนั้นมองดูและเห็นดาวิดก็ดูถูกเขา เพราะเขาเป็นกคนหนุ่ม ผิวแดงๆ รูปลักษณ์ที่ปรากฏหล่อเหลา.

1ซมอ. 17:43 ชนชาติฟะลิศตีมคนนั้นจึงพูดกับดาวิดว่า ข้าเป็นสุนัขหรือ? เจ้าจึงถือไม้เท้ามาหาข้า. และชนชาติฟะลิศตีมคนนั้นก็แช่งด่าดาวิดโดยใช้นามพวกพระของตน.

1ซมอ. 17:44 ชนชาติฟะลิศตีมคนนั้นพูดกับดาวิดว่า มาหาข้า ข้าจะเอาเนื้อของเจ้าให้นกในอากาศกับสัตว์ในทุ่งกิน.

1ซมอ. 17:45 แล้วดาวิดก็พูดกับชนชาติฟะลิศตีมคนนั้นว่า ท่านมาหาข้าด้วยดาบ ด้วยหอกและด้วยหอกซัด แต่ข้ามาหาท่านในกพระนามแห่งพระยะโฮวาจอมโยธาพระเจ้าแห่งกองทัพอิสราเอลผู้ซึ่งท่านได้ท้าทาย.

1ซมอ. 17:46 ในวันนี้พระยะโฮวาจะทรงมอบท่านไว้ในมือข้า และข้าจะฆ่าท่านและตัดศีรษะของท่าน. ในวันนี้ข้าจะเอาศพของกองทัพฟะลิศตีมให้แก่นกในอากาศและแก่สัตว์ป่า เพื่อทั่วแผ่นดินโลกนี้จะกทราบว่ามีพระเจ้าองค์หนึ่งในอิสราเอล.

1ซมอ. 17:47 และชุมนุมชนนี้ทั้งสิ้นจะทราบว่า พระยะโฮวาไม่ได้ทรงกช่วยให้รอดด้วยดาบหรือด้วยหอก เพราะว่าการรบครั้งนี้เป็นของพระยะโฮวา พระองค์จะทรงมอบพวกท่านไว้ในมือของพวกเรา.

1ซมอ. 17:48 ต่อมาเมื่อชนชาติฟะลิศตีมคนนั้นลุกขึ้นเข้ามาใกล้เพื่อปะทะดาวิด ดาวิดก็วิ่งเข้าหาแนวรบเพื่อปะทะกับชนชาติฟะลิศตีมคนนั้นอย่างรวดเร็ว.

1ซมอ. 17:49 และดาวิดเอามือล้วงเข้าไปในย่ามหยิบหินก้อนหนึ่งออกมา. แล้วเหวี่ยงด้วยสลิงไปถูกชนชาติฟะลิศตีมคนนั้นที่หน้าผาก. ก้อนหินจมเข้าไปในหน้าผาก เขาก็ล้มหน้าคว่ำลงที่ดิน.

1ซมอ. 17:50 ดังนั้นดาวิดก็กชนะชนชาติฟะลิศตีมคนนั้นด้วยสลิงและก้อนหินก้อนหนึ่ง และคว่ำชนชาติฟะลิศตีมคนนั้นลง และฆ่าเขาเสีย แต่ดาวิดไม่มีดาบอยู่ในมือ.

1ซมอ. 17:51 ดาวิดจึงวิ่งไปยืนอยู่ข้างชนชาติฟะลิศตีมคนนั้น หยิบกดาบของเขาชักออกจากฝักฆ่าเขาเสีย และตัดศีรษะของเขาออกเสียด้วยดาบ. เมื่อชนชาติฟะลิศตีมเห็นว่าผู้แกล้วกล้าของเขาตายเสียแล้วก็พากันหนีไป.

1ซมอ. 17:52 ชนชาติอิสราเอลกับคนยูดาก็ลุกขึ้นโห่ร้องไล่ตามชนชาติฟะลิศตีม ไกลไปจนถึงเมืองฆัธและถึงประตูเมืองเอ็คโรน. ชนชาติฟะลิศตีมที่ถูกฆ่าก็ล้มลงตามทางจากซะอะริม ไกลไปจนถึงเมืองฆัธและเมืองเอ็คโรน.

1ซมอ. 17:53 และชนชาติอิสราเอลก็กลับมาจากการไล่ตามชนชาติฟะลิศตีม และปล้นค่ายของพวกเขา.

1ซมอ. 17:54 ดาวิดก็นำศีรษะของชนชาติฟะลิศตีมคนนั้นมาที่เยรูซาเล็ม แต่เอาเครื่องอาวุธของเขาไว้ที่กระโจมของตน.

1ซมอ. 17:55 เมื่อซาอูลเห็นดาวิดออกไปต่อสู้กับชนชาติฟะลิศตีมคนนั้น จึงถามอับเนรแม่ทัพของท่านว่า อับเนร ชายหนุ่มคนนี้เป็นลูกของใคร? และอับเนรทูลว่า ข้าแต่กษัตริย์ ฝ่าพระบาททรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด ข้าพเจ้าไม่ทราบ

1ซมอ. 17:56 กษัตริย์จึงรับสั่งว่า ไปสืบถามดูว่าเจ้าหนุ่มคนนี้เป็นลูกของใคร?

1ซมอ. 17:57 เมื่อดาวิดกลับมาจากการฆ่าชนชาติฟะลิศตีมคนนั้น อับเนรก็มาพาตัวเขาเข้าไปเฝ้าซาอูล ถือศีรษะของชนชาติฟะลิศตีมคนนั้นไปด้วย.

1ซมอ. 17:58 ซาอูลจึงถามเขาว่า เจ้าหนุ่มเอ๋ย เจ้าเป็นลูกของใคร? และดาวิดทูลว่า ข้าพเจ้าเป็นบุตรของกยิซัยคนเบ็ธเลเฮมผู้รับใช้ของท่าน.