1 ซามูเอล บทที่ 14

1ซมอ. 14:1 วันหนึ่งโยนาธานบุตรของซาอูลกล่าวแก่คนหนุ่มที่ถือเครื่องอาวุธของเขาว่า มาเถิด ให้เราข้ามไปที่กองทหารฟะลิศตีมข้างโน้น. แต่เขาไม่ได้บอกบิดาให้ทราบ.

1ซมอ. 14:2 ซาอูลพำนักอยู่ที่ชานเมืองฆิบอาใต้ต้นทับทิม ซึ่งอยู่ที่มิฆโรน พลไพร่ซึ่งอยู่กับท่านมีประมาณหกร้อยคน

1ซมอ. 14:3 กับอะฮียาบุตรกอะฮีธูปพี่ชายของขอีคาโบด ผู้เป็นบุตรฟีนะฮาศ ผู้เป็นบุตรเอลีปุโรหิตของพระยะโฮวาที่เมืองคซีโล เป็นผู้สวมงเอโฟด และพวกพลไพร่ไม่ทราบว่าโยนาธานไปแล้ว.

1ซมอ. 14:4 ตามทางข้ามเขาที่โยนาธานหาช่องที่จะข้ามไปยังกองทหารรักษาการของฟะลิศตีมนั้น มียอดหินแหลมอยู่ฟากทางข้างนี้ และมียอดหินแหลมอยู่ฟากทางข้างโน้น ยอดหินแหลมมีชื่อว่าโบเซซ อีกยอดหนึ่งชื่อเซเน.

1ซมอ. 14:5 หินแหลมยอดหนึ่งโผล่ขึ้นทางเหนืออยู่ตรงหน้ามิกมาช และอีกยอดหนึ่งโผล่ขึ้นทางใต้หน้าเฆบา.

1ซมอ. 14:6 โยนาธานพูดกับคนหนุ่มที่ถือเครื่องอาวุธของเขาว่า มาเถิด ให้เราข้ามไปยังกองทหารรักษาการของพวกนี้ที่ไม่ได้รับพิธีสุหนัต. บางทีพระยะโฮวาจะทรงกระทำการเพื่อเรา เพราะว่าไม่มีสิ่งใดที่ขัดขวางพระยะโฮวาได้ในการที่พระองค์จะทรงช่วย ไม่ว่าโดยคนมากหรือน้อย.

1ซมอ. 14:7 ผู้ถือเครื่องอาวุธของเขาจึงตอบว่า จงกระทำทุกสิ่งที่ใจของท่านอยากกระทำ มุ่งไปเถิด ข้าพเจ้าอยู่กับท่านตามแต่ใจของท่าน.

1ซมอ. 14:8 แล้วโยนาธานกล่าวว่า ดูเถิด เราจะข้ามไปหาพวกนั้นและจะเปิดเผยตัวให้พวกเขาเห็น.

1ซมอ. 14:9 ถ้าพวกเขาจะกล่าวแก่เราว่า จงคอยอยู่จนกว่าเราจะมาหาเจ้า. แล้วเราจะยืนอยู่ในที่ของเรา ไม่ขึ้นไปหาพวกเขา.

1ซมอ. 14:10 แต่ถ้าพวกเขาว่า จงขึ้นมาหาพวกเรา. แล้วเราจะขึ้นไปเพราะพระยะโฮวาทรงมอบพวกเขาไว้ในมือเรา แล้วเรื่องนี้จะเป็นเครื่องหมายแก่เรา.

1ซมอ. 14:11 ทั้งสองจึงเปิดเผยตัวให้กองทหารรักษาการของพวกฟะลิศตีมเห็น. และชนชาติฟะลิศตีมกล่าวว่า ดูเถิด พวกเฮ็บรายออกมาจากกหลุมหลบซ่อนของพวกเขาแล้ว.

1ซมอ. 14:12 พวกกองทหารรักษาการจึงตอบโยนาธานและผู้ถือเครื่องอาวุธของเขาว่า จงขึ้นมาหาเรา แล้วเราจะแจ้งให้เจ้ารู้เรื่องบางอย่าง. แล้วโยนาธานจึงบอกผู้ถือเครื่องอาวุธของเขาว่า จงขึ้นตามเรามา เพราะพระยะโฮวาได้ทรงมอบพวกเขาไว้ในมืออิสราเอลแล้ว.

1ซมอ. 14:13 แล้วโยนาธานก็ใช้มือและเท้าปีนขึ้นไปและผู้ถือเครื่องอาวุธของเขาก็ตามไปด้วย. 1ชนชาติฟะลิศตีมก็ถูกฆ่าล้มลงต่อหน้าโยนาธาน แล้วผู้ถืออาวุธก็ฆ่าพวกเขาตามท่านไป.

1ซมอ. 14:14 การฆ่าฟันครั้งแรกที่โยนาธานและผู้ถืออาวุธของเขาฆ่านั้นมีประมาณยี่สิบคน ในระยะทางประมาณครึ่งรอยไถในนาสักสองไร่ครึ่ง.

1ซมอ. 14:15 และเกิดการหวาดผวาขึ้นในค่าย, ในทุ่งนา, และในพวกพลไพร่ทั้งหมด แม้แต่กองทหารและกองปล้นก็หวาดผวาและแผ่นดินก็ไหว เกิดการ1หวาดผวายิ่งใหญ่นัก.

1ซมอ. 14:16 พวกยามของซาอูลที่อยู่ในฆิบอาแห่งเบ็นยามินก็เฝ้าดูอยู่ และกองทัพก็สลายไป วิ่งวุ่นไปมา.

1ซมอ. 14:17 แล้วซาอูลจึงกล่าวแก่พลไพร่ที่อยู่กับท่านว่า จงนับดูว่าใครไปจากพวกเราบ้าง. และเมื่อพวกเขานับดูแล้ว โยนาธานและผู้ถือเครื่องอาวุธของเขาไม่อยู่ที่นั่น.

1ซมอ. 14:18 และซาอูลกล่าวแก่อะฮียาว่า จงนำหีบ[พันธสัญญา]ของพระเจ้ามาที่นี่. เพราะคราวนั้นกหีบ[พันธสัญญา]ของพระเจ้าอยู่กับชนชาติอิสราเอล.

1ซมอ. 14:19 เมื่อซาอูลกล่าวแก่ปุโรหิต เสียงโกลาหลที่อยู่ในค่ายของชนชาติฟะลิศตีมก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ. ซาอูลจึงกล่าวแก่ปุโรหิตว่า หดมือไว้ก่อน.

1ซมอ. 14:20 ซาอูลกับพลไพร่ทั้งหมดที่อยู่ด้วยก็เข้าไปทำสงคราม. และดาบของ[ชนชาติ ฟะลิศตีม]ทุกคนก็ต่อสู้สหายของตน มีความสับสนอลหม่านอย่างยิ่ง.

1ซมอ. 14:21 ฝ่ายชนชาติกเฮ็บรายซึ่งเคยอยู่กับชนชาติฟะลิศตีมก่อนหน้านั้น คือคนที่ไปอาศัยในค่ายกับพวกเขาจากชนบทรอบๆ แม้แต่คนเหล่านั้นก็กลับมาเข้ากับชนชาติอิสราเอลที่อยู่ฝ่ายซาอูลและโยนาธาน.

1ซมอ. 14:22 ในทำนองเดียวกัน เมื่อชนชาติอิสราเอลทั้งปวงที่กซ่อนตัวอยู่ในเขตเทือกเขาแห่งเอ็ฟรายิมได้ยินว่าชนชาติฟะลิศตีมกำลังหนี คนเหล่านี้ก็ไล่ตามพวกเขาไปในสงครามด้วย.

1ซมอ. 14:23 พระยะโฮวาทรงช่วยอิสราเอลให้รอดในวันนั้น และสงครามก็ผ่านเลยตลอดเมืองเบธอาเวนไป.

1ซมอ. 14:24 แต่ชนชาติอิสราเอลต้องทุกข์ยากในวันนั้น เพราะซาอูลทรงให้พวกพลไพร่สาบานไว้ว่า ถ้าใครรับประทานอาหารก่อนเวลาเย็นวันนี้ ก่อนที่เราแก้แค้นพวกศัตรูเสร็จสิ้นแล้ว ให้ผู้นั้นถูกสาปแช่ง. เพราะฉะนั้นพลไพร่ทั้งหมดจึงไม่ได้รับประทานอาหารเลย.

1ซมอ. 14:25 คนที่มาจากดินแดนทั้งหมดก็พบกับรังผึ้ง มีกน้ำผึ้งอยู่ตามพื้นผิวดิน.

1ซมอ. 14:26 เมื่อพวกพลไพร่มาถึงรังผึ้งนั้นก็มีกน้ำผึ้งกำลังไหลย้อยอยู่ แต่ไม่มีคนใดเอามือ[หยิบน้ำผึ้ง]ใส่ปาก เพราะพวกเขากลัวคำสาบาน.

1ซมอ. 14:27 แต่โยนาธานไม่ได้ยินคำสาบานของบิดาที่ทรงให้พวกพลไพร่สาบาน เขาจึงแหย่ปลายไม้ที่อยู่ในมือของเขา จุ่มที่รังผึ้ง แล้วก็เอามือของเขา[หยิบน้ำผึ้ง]ใส่ปาก ตาก็สว่างขึ้น.

1ซมอ. 14:28 มีชายคนหนึ่งในพวกพลไพร่เรียนว่า บิดาของท่านให้พวกพลไพร่สาบานอย่างเข้มงวดว่า ให้ผู้ที่รับประทานอาหารในวันนี้ถูกสาปแช่ง. พวกพลไพร่จึงอ่อนเพลีย.

1ซมอ. 14:29 แล้วโยนาธานจึงกล่าวว่า บิดาของเราทำให้[คนใน]ดินแดนนี้ลำบาก. ดูซิ ว่าตาของเราสว่างเพราะเราได้ชิมน้ำผึ้งนี้เพียงนิดเดียว.

1ซมอ. 14:30 ยิ่งกว่านั้น ถ้าวันนี้พวกพลไพร่ได้กินของที่ริบมาจากพวกศัตรูซึ่งพวกเขาหามาได้อย่างอิ่มหนำจะดีกว่านี้สักเท่าใด เพราะตอนนี้การฆ่าฟันชนชาติฟะลิศตีมนั้นยังไม่มากเลย.

1ซมอ. 14:31 ในวันนั้นพวกเขาฆ่าพวกฟะลิศตีมจากมิกมาช ถึงอายาโลนและพวกพลไพร่ก็อ่อนเพลียยิ่งนัก.

1ซมอ. 14:32 พวกพลไพร่วิ่งเข้าหาของที่ริบได้ เอาแกะและโคและลูกโคมาฆ่าบนพื้นดินและพวกพลไพร่ก็กินพร้อมกับเลือด.

1ซมอ. 14:33 แล้วมีคนไปแจ้งซาอูลว่า พวกพลไพร่กำลังทำบาปต่อพระยะโฮวา โดยรับประทานของที่ริบได้พร้อมกับ1กเลือด. และซาอูลจึงกล่าวว่า พวกเจ้าได้ประพฤติอย่างไร้สัตย์แล้วจึงได้กลิ้งก้อนหินใหญ่มาหาเราวันนี้.

1ซมอ. 14:34 และซาอูลกล่าวว่า พวกเจ้าจงกระจายกันไปท่ามกลางพวกพลไพร่และบอกเขาว่า จงให้ทุกคนนำโคหรือแกะของตนมาฆ่าเสียที่นี่แล้วรับประทาน อย่าทำบาปต่อพระยะโฮวาด้วยรับประทานพร้อมกับเลือดเลย. คืนนั้นพลไพร่ทุกคนก็นำโคของตนมาและฆ่าเสียที่นั่น.

1ซมอ. 14:35 และซาอูลก็สร้างกแท่นบูชาถวายแด่พระยะโฮวา เป็นแท่นบูชาแท่นแรกซึ่งท่านสร้างถวายแด่พระยะโฮวา.

1ซมอ. 14:36 แล้วซาอูลกล่าวว่า ให้เราลงไปไล่ตามชนชาติฟะลิศตีมตลอดคืน แล้วริบข้าวของของเขาเสียจนรุ่งเช้า อย่าให้พวกเขาเหลือสักคนเดียวเลย. และพวกเขาตอบว่า ขอทรงทำตามที่พระองค์ทรงเห็นชอบทุกประการเถิด. แต่กปุโรหิตกล่าวว่า ให้เราเข้าเฝ้าพระเจ้าที่นี่เถิด.

1ซมอ. 14:37 และซาอูลก็ทูลถามพระเจ้าว่า สมควรที่ข้าพเจ้าจะไล่ตามชนชาติฟะลิศตีมหรือไม่? พระองค์จะทรงมอบพวกเขาไว้ในมือของอิสราเอลหรือ? แต่ในวันนั้นพระองค์ไม่ได้ทรงตอบท่าน.

1ซมอ. 14:38 และซาอูลจึงกล่าวว่า มาที่นี่ พวกท่านทั้งหมดที่เป็นผู้นำของพวกพลไพร่ และค้นหาว่าความบาปนี้เกิดขึ้นได้อย่างไรในวันนี้.

1ซมอ. 14:39 เพราะว่าพระยะโฮวาผู้ทรงช่วยอิสราเอลให้รอดนั้นทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด แม้ความผิดนั้นอยู่ที่โยนาธานบุตรของเรา เขาก็จะต้องตายเป็นแน่. แต่ไม่มีสักคนหนึ่งในพวกพลไพร่ทั้งสิ้นได้ตอบท่าน.

1ซมอ. 14:40 แล้วท่านจึงกล่าวแก่อิสราเอลทั้งปวงว่า พวกเจ้าอยู่ฝ่ายหนึ่ง เราและโยนาธานบุตรของเราจะอยู่อีกฝ่ายหนึ่ง. และพวกพลไพร่ทูลซาอูลว่า ทรงทำตามที่พระองค์ทรงเห็นชอบเถิด.

1ซมอ. 14:41 ดังนั้นซาอูลจึงทูลพระยะโฮวาพระเจ้าแห่งอิสราเอลว่า ขอทรงชี้แจงอย่างครบสมบูรณ์. และกจับฉลากได้โยนาธานกับซาอูล แต่ฝ่ายพวกพลไพร่รอดไป.

1ซมอ. 14:42 แล้วซาอูลกล่าวว่า จงจับฉลากระหว่างเรากับโยนาธานบุตรของเรา. และจับฉลากได้โยนาธาน.

1ซมอ. 14:43 แล้วซาอูลจึงกล่าวแก่โยนาธานว่า จงบอกเราว่าเจ้าได้ทำอะไรลงไป. โยนาธานก็ทูลว่า ข้าพเจ้าได้ชิมน้ำผึ้งที่ติดอยู่ปลายไม้เท้า ซึ่งอยู่ในมือของข้าพเจ้าเพียงเล็กน้อยเท่านั้น. ข้าพเจ้าอยู่ที่นี่ ข้าพเจ้าต้องตาย.

1ซมอ. 14:44 และซาอูลกล่าวว่า โยนาธานเจ้าจะต้องตายเป็นแน่ มิเช่นนั้นขอพระเจ้าทรงลงโทษและทรงเพิ่มโทษนั้น1แก่ข้าพเจ้า.

1ซมอ. 14:45 แล้วพวกพลไพร่จึงทูลซาอูลว่า โยนาธานควรตายหรือ? เขาเป็นผู้นำการช่วยยิ่งใหญ่นี้มาในอิสราเอล อย่าให้เป็นอย่างนั้นเลย! พระยะโฮวาทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด เส้นผมของท่านสักเส้นหนึ่งจะไม่ตกถึงดิน เพราะในวันนี้ท่านได้ร่วมงานด้วยกันกับพระเจ้า. พวกพลไพร่ได้ช่วยโยนาธานไว้ท่านจึงไม่ตาย.

1ซมอ. 14:46 แล้วซาอูลก็เลิกไล่ตามชนชาติฟะลิศตีม และชนชาติฟะลิศตีมกลับไปยังที่อยู่ของตน.

1ซมอ. 14:47 เมื่อซาอูลได้ยึดครองอาณาจักรเหนืออิสราเอลนั้น ท่านได้ต่อสู้ศัตรูทั้งหมดที่อยู่รอบด้าน ต่อสู้กับโมอาบ, กับชนชาติอำโมน, กับอะโดม, กับบรรดากษัตริย์แห่งโซบา, และกับชนชาติฟะลิศตีม. ไม่ว่าท่านจะหันไปทางไหน ท่านก็ตีพวกเขาแตกพ่ายไป.

1ซมอ. 14:48 ท่านสู้รบอย่างกล้าหาญ และโจมตีพวกอะมาเล็คและช่วยอิสราเอลให้พ้นจากมือของพวกที่ปล้นเขา.

1ซมอ. 14:49 บุตรชายของซาอูลคือ กโยนาธาน, ยิศวี, มัลคีซัว และชื่อบุตรสาวทั้งสองของท่านคือคนหัวปีชื่อขเมรับ และชื่อผู้น้องคือคมีคัล.

1ซมอ. 14:50 ชื่อภรรยาของซาอูลคืออาฮีโนอำบุตรีของอะฮีมะอัศ และชื่อแม่ทัพของท่าน คือกอับเนรบุตรเนร ลุงของซาอูล.

1ซมอ. 14:51 คิชเป็นบิดาของซาอูล และเนรผู้เป็นบิดาของอับเนรเป็นบุตรของอะบีเอล.

1ซมอ. 14:52 ตลอดรัชสมัยของซาอูลมีสงครามอย่างรุนแรงกับชนชาติฟะลิศตีมอยู่เสมอ เมื่อซาอูลเห็นชายคนไหนเป็นผู้แกล้วกล้าหรือเป็นทหารกล้า ก็กเกณฑ์มาสำหรับตัวเอง.