1 ซามูเอล บทที่ 1
หัวข้อหลัก: ภาพตัวอย่างของหนทางในการรับสุขแผ่นดินงามที่พระเจ้าประทานให้
ผู้เขียน: ตามฉบับเดิมในภาษาเฮ็บราย 1 และ 2 ซามูเอลเป็นหนังสือเล่มเดียวกัน. ซามูเอลเป็นผู้เขียน 1 ซามูเอลบทที่ 1—24 (1คนก.29:29; 1ซมอ.25:1). ส่วนนาธานผู้เผยพระวจนะกับฆาดผู้ทำนายเป็นผู้เขียน 1 ซามูเอลบทที่เหลือและ 2 ซามูเอลทั้งหมด (1คนก.29:29).
เวลาที่เขียน: ศตวรรษที่ 11 ก่อนคริสตศักราช.
สถานที่เขียน: เอ็ฟรายิมและยูดา
ช่วงเวลาที่ได้ครอบคลุมถึง: ประมาณ 155 ปี คือ 1171-1017 ปีก่อนคริสตศักราชโดยประมาณ.
I. ประวัติของซามูเอล — 1:1—8:22
1. ความเป็นมาและการกำเนิด — 1:1–20
1ซมอ.
1:1 1มีชายคนหนึ่งเป็นชาวรามาธายิมโซฟิมแห่งเขตเทือกเขาเอ็ฟรายิมชื่อกเอ็ลคานาบุตรยะโรฮาม ผู้เป็นบุตรอะลีฮู ผู้เป็นบุตรโธฮู ผู้เป็นบุตรซูฟชาวเอ็ฟราธา
1ซมอ.
1:2 เขามีภรรยาสองคน คนหนึ่งชื่อฮันนา อีกคนหนึ่งชื่อพะนีนา. พะนีนามีบุตร แต่ฮันนากไม่มีบุตร.
1ซมอ.
1:3 ชายผู้นี้ขึ้นไปจากเมืองของเขากทุกปีเพื่อไปนมัสการและถวายสัตวบูชาแด่พระยะโฮวาจอมพลโยธาที่เมืองขซีโล. ที่นั่นมีบุตรชายสองคนของเอลีชื่อฮฟนีและฟีนะฮาศเป็นปุโรหิตของพระยะโฮวา.
1ซมอ.
1:4 ในวันที่เอ็ลคานาถวายสัตวบูชา เขาให้ส่วนแบ่งแก่พะนีนาภรรยาของเขา และแก่พวกบุตรชายบุตรหญิงทุกคนของนาง.
1ซมอ.
1:5 แต่เขาแบ่งให้ฮันนาสองส่วน เพราะเขารักนาง แต่1พระยะโฮวาทรงปิดครรภ์ของนางเสีย.
1ซมอ.
1:6 ปรปักษ์ของนางก็ยั่วโทสะของนางอย่างรุนแรงทำให้นางโกรธเคือง เพราะเหตุที่พระยะโฮวาทรงปิดครรภ์ของนาง.
1ซมอ.
1:7 เหตุการณ์ก็เป็นอยู่ดังนี้ปีแล้วปีเล่า เมื่อนางขึ้นไปยังพระนิเวศน์ของพระยะโฮวาคราวใด ปรปักษ์ของนางก็ยั่วโทสะนางเช่นนี้ ดังนั้นนางฮันนาจึงร้องไห้ไม่รับประทานอาหาร.
1ซมอ.
1:8 เอ็ลคานาสามีของนางจึงกล่าวแก่นางว่า ฮันนา เธอร้องไห้ทำไม? ทำไมเธอจึงไม่รับประทานอาหาร? ทำไมใจของเธอจึงโศกเศร้า? สำหรับเธอแล้ว ฉันไม่ดีกว่าบุตรชายสิบคนหรือ?
1ซมอ.
1:9 หลังจากที่ได้รับประทานอาหารและดื่มที่เมืองซีโลแล้ว ฮันนาก็ลุกขึ้น. ฝ่ายเอลีปุโรหิตนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างวงกบประตู1กพระวิหารของพระยะโฮวา.
1ซมอ.
1:10 นางขมขื่นในจิตมากจึง1อธิษฐานต่อพระยะโฮวาและร้องไห้อย่างหนัก.
1ซมอ.
1:11 นางก็กปฏิญาณว่า ข้าแต่พระยะโฮวาจอมพลโยธา ถ้าพระองค์จะขทอดพระเนตรความทุกข์ใจของหญิงรับใช้ของพระองค์จริงๆ และทรงระลึกถึงข้าพเจ้า และไม่ทรงลืมหญิงรับใช้ของพระองค์ แต่จะประทานบุตรชายแก่หญิงรับใช้ของพระองค์สักคน แล้วข้าพเจ้าจะถวายเขาแด่พระยะโฮวาตลอดชีวิตของเขา และ1คมีดโกนจะไม่แตะต้องศีรษะของเขาเลย.
1ซมอ.
1:12 อยู่มาเมื่อนางยังวิงวอนเบื้องพระพักตร์พระยะโฮวาอยู่เป็นเวลานาน เอลีก็สังเกตดูปากของนาง.
1ซมอ.
1:13 ฝ่ายฮันนานั้นพูดในใจ ริมฝีปากของนางขยับอยู่เท่านั้น แต่ไม่ได้ยินเสียงของนาง. เพราะเหตุนี้เอลีจึงคิดว่านางเมาเหล้าองุ่น.
1ซมอ.
1:14 เอลีจึงพูดกับนางว่า เธอจะเมาไปนานสักเท่าใด? จงทิ้งเหล้าองุ่นเสียเถิด.
1ซมอ.
1:15 แต่ฮันนาตอบว่า ไม่ใช่เช่นนั้นนายข้า ดิฉันเป็นหญิงที่ถูกกดดันในวิญญาณ. ดิฉันไม่ได้ดื่มเหล้าอ่อนหรือเหล้าแก่ แต่ดิฉัน1ระบายความในใจของดิฉันออกต่อเบื้องพระพักตร์พระยะโฮวา.
1ซมอ.
1:16 ขออย่าถือว่าหญิงรับใช้ของท่านเป็นหญิงเลว ที่ดิฉันพูดตลอดมานั้นก็พูดด้วยความกระวนกระวายและถูกคนยั่วโทสะมาก.
1ซมอ.
1:17 แล้วเอลีก็ตอบว่า จงกลับไปอย่างสันติสุขเถิด ขอพระเจ้าแห่งอิสราเอลโปรดประทานตามคำขอที่เจ้าได้ทูลขอจากพระองค์.
1ซมอ.
1:18 และนางก็กล่าวว่า ขอหญิงรับใช้ของท่านได้รับความโปรดปรานในสายตาของท่านเถิด. แล้วหญิงนั้นก็ไปตามทางของนาง รับประทานอาหาร และสีหน้าของนางก็ไม่โศกเศร้าอีกต่อไป.
1ซมอ.
1:19 พวกเขาลุกขึ้นแต่เช้าตรู่ นมัสการต่อเบื้องพระพักตร์พระยะโฮวา แล้วก็กลับไปบ้านที่รามา. และเอ็ลคานาก็สมสู่กับฮันนาภรรยาของเขา และพระยะโฮวาทรงกระลึกถึงนาง.
1ซมอ.
1:20 และต่อมาเมื่อถึงเวลาที่กำหนด ฮันนาก็ตั้งครรภ์และคลอดบุตรชายคนหนึ่ง และนางเรียกชื่อเขาว่า1ซามูเอล เพราะนางกล่าวว่า ดิฉันทูลขอเขามาจากพระยะโฮวา.
2. วัยเด็ก — 1:21—2:11
1ซมอ.
1:21 ฝ่ายเอ็ลคานาและทุกคนในครอบครัวของเขาก็ขึ้นไปถวายสัตวบูชาประจำปีแด่พระยะโฮวา และทำตามคำปฏิญาณของเขา.
1ซมอ.
1:22 แต่ฮันนาไม่ได้ขึ้นไปด้วย เพราะนางบอกสามีว่า เมื่อเด็กคนนี้หย่านมแล้ว ฉันจะกพาเขาขึ้นไป เพื่อเขาจะได้ปรากฏตัวเบื้องพระพักตร์พระยะโฮวา และอยู่ที่นั่นตลอดไป.
1ซมอ.
1:23 เอ็ลคานาสามีของนางบอกนางว่า จงทำตามที่เธอเห็นว่าดีเถิด จงรออยู่จนให้เขาหย่านม. ขอเพียงให้พระคำของพระยะโฮวาสำเร็จเถิด. นางก็คอยอยู่และให้บุตรกินนมของนาง จนนางให้เขาหย่านม.
1ซมอ.
1:24 และทันทีที่นางให้เขาหย่านมแล้ว นางก็พาเขาขึ้นไปพร้อมกับโคตัวผู้สามตัว แป้งหนึ่งเอฟาห์และเหล้าองุ่นหนึ่งถุงหนัง และนางก็นำเขามาที่พระนิเวศน์ของพระยะโฮวาที่เมืองกซีโล แม้ว่าเด็กนั้นยังเล็กอยู่.
1ซมอ.
1:25 แล้วพวกเขาก็ฆ่าโคตัวผู้นั้นและนำเด็กมาหาเอลี.
1ซมอ.
1:26 นางก็กล่าวว่า นายเจ้าข้า ท่านมีชีวิตอยู่แน่ฉันใด นายเจ้าข้า ดิฉันเองคือผู้หญิงที่เคยยืนอยู่ที่นี่ต่อหน้าท่าน และอธิษฐานต่อพระยะโฮวา.
1ซมอ.
1:27 ดิฉันอธิษฐานขอเด็กคนนี้ และพระยะโฮวาประทานตามคำทูลขอของดิฉันตามที่ได้กทูลวิงวอนจากพระองค์.
1ซมอ.
1:28 เพราะฉะนั้นดิฉันจึง1นำเขามาให้พระยะโฮวายืม และจะให้พระยะโฮวายืมตลอดชีวิตของเขา. และเขาก็นมัสการพระยะโฮวาที่นั่น.
คำอธิบาย 1 ซามูเอล บทที่ 1
1ซมอ.
1:1 1 เนื้อหาของ 1 และ 2 ซามูเอลคือประวัติของซามูเอล, ซาอูล, และดาวิด ซึ่งเป็นการสานต่อประวัติของเหล่าผู้วินิจฉัยและเป็นส่วนที่สำคัญในเส้นทางศูนย์กลางแห่งประวัติศาสตร์ของชนชาติอิสราเอล. ซามูเอลเป็นคนเลวีโดยกำเนิดและเป็นนาษารีษโดยการถวายตัว ซึ่งได้กลายเป็นปุโรหิต, ผู้เผยพระวจนะ, และผู้วินิจฉัย. เขาเป็นผู้เริ่มต้นฐานะของผู้เผยพระวจนะที่มาพูดเพื่อพระเจ้า ซึ่งมาแทนที่ฐานะปุโรหิตที่เสื่อมถอยลง. เขายังได้สิ้นสุดฐานะของผู้วินิจฉัย, และนำฐานะกษัตริย์เข้ามา. ซาอูลเป็นกษัตริย์ท่ามกลางอิสราเอลในด้านลบ ส่วนดาวิดเป็นกษัตริย์ในด้านบวก.
แนวคิดศูนย์กลางใน 1 และ 2 ซามูเอลคือแผนการบริหารของพระเจ้าจะสำเร็จเป็นจริงได้นั้นจะต้องมีมนุษย์มาร่วมมือในหลักการของการกลายเป็นเนื้อหนัง ซึ่งมีภาพตัวอย่างในด้านบวกจากประวัติของนางฮันนามารดาของซามูเอล, ซามูเอล, และดาวิด อีกทั้งภาพตัวอย่างในด้านลบจากประวัติของเอลีและซาอูล. การร่วมมือเช่นนี้มีความเกี่ยวข้องกับการรับสุขส่วนบุคคลที่มีต่อแผ่นดินงาม ซึ่งมีแบบเล็งโดยพระคริสต์ผู้ครอบ คลุมสรรพสิ่งและแผ่ขยายไร้ขีดจำกัด (ดู พบญ.8:7 คำอธิบาย 1). 1 และ 2 ซามูเอล ซึ่งเป็นการสานต่อของยะโฮซูอะ, ผู้วินิจฉัย, และประวัตินางรูธนั้นได้ให้รายละเอียดเกี่ยวกับการรับสุขแผ่นดินงามที่พระเจ้าประทานให้. แบบเล็งต่างๆ ในหนังสือสองเล่มนี้ได้แสดงให้เราเห็นว่าผู้เชื่อทั้งหลายในพันธสัญญาใหม่สามารถรับสุขและควรรับสุขพระคริสต์มาเป็นส่วนแบ่งที่พระเจ้าประทานให้แก่พวกเขาอย่างไร (กซ.1:12) เพื่อจะก่อตั้งอาณาจักรของพระเจ้า ซึ่งก็คือคริสตจักร (มธ.16:18–19; รม.14:17). แบบเล็งเหล่านี้บ่งชี้ว่าเราต้องเป็นบุคคลที่ถูกต้องต่อพระเจ้า เราจึงจะมีสภาพการณ์ที่สามารถรับสุขพระคริสต์ได้. ใน 1 และ 2 ซามูเอล แผ่นดินงาม ซึ่งคนเหล่านั้นที่ร่วมมือกับพระเจ้ารับสุขนั้นได้กลายเป็นอาณาจักรของพระเจ้า โดยมีผู้ที่ร่วมมือเหล่านั้นครอบครองเป็นกษัตริย์. ทำนองเดียวกัน หากเราต้องการร่วมมือกับพระเจ้า เราก็จำต้องรับสุขพระคริสต์จนถึงขั้นที่การรับสุขที่เรามีต่อพระคริสต์ได้กลายเป็นอาณาจักรของพระเจ้า ซึ่งเราจะเป็นกษัตริย์ในชีวิตด้วยกันกับพระคริสต์ (รม.5:17).
แนวคิดศูนย์กลางใน 1 และ 2 ซามูเอลคือแผนการบริหารของพระเจ้าจะสำเร็จเป็นจริงได้นั้นจะต้องมีมนุษย์มาร่วมมือในหลักการของการกลายเป็นเนื้อหนัง ซึ่งมีภาพตัวอย่างในด้านบวกจากประวัติของนางฮันนามารดาของซามูเอล, ซามูเอล, และดาวิด อีกทั้งภาพตัวอย่างในด้านลบจากประวัติของเอลีและซาอูล. การร่วมมือเช่นนี้มีความเกี่ยวข้องกับการรับสุขส่วนบุคคลที่มีต่อแผ่นดินงาม ซึ่งมีแบบเล็งโดยพระคริสต์ผู้ครอบ คลุมสรรพสิ่งและแผ่ขยายไร้ขีดจำกัด (ดู พบญ.8:7 คำอธิบาย 1). 1 และ 2 ซามูเอล ซึ่งเป็นการสานต่อของยะโฮซูอะ, ผู้วินิจฉัย, และประวัตินางรูธนั้นได้ให้รายละเอียดเกี่ยวกับการรับสุขแผ่นดินงามที่พระเจ้าประทานให้. แบบเล็งต่างๆ ในหนังสือสองเล่มนี้ได้แสดงให้เราเห็นว่าผู้เชื่อทั้งหลายในพันธสัญญาใหม่สามารถรับสุขและควรรับสุขพระคริสต์มาเป็นส่วนแบ่งที่พระเจ้าประทานให้แก่พวกเขาอย่างไร (กซ.1:12) เพื่อจะก่อตั้งอาณาจักรของพระเจ้า ซึ่งก็คือคริสตจักร (มธ.16:18–19; รม.14:17). แบบเล็งเหล่านี้บ่งชี้ว่าเราต้องเป็นบุคคลที่ถูกต้องต่อพระเจ้า เราจึงจะมีสภาพการณ์ที่สามารถรับสุขพระคริสต์ได้. ใน 1 และ 2 ซามูเอล แผ่นดินงาม ซึ่งคนเหล่านั้นที่ร่วมมือกับพระเจ้ารับสุขนั้นได้กลายเป็นอาณาจักรของพระเจ้า โดยมีผู้ที่ร่วมมือเหล่านั้นครอบครองเป็นกษัตริย์. ทำนองเดียวกัน หากเราต้องการร่วมมือกับพระเจ้า เราก็จำต้องรับสุขพระคริสต์จนถึงขั้นที่การรับสุขที่เรามีต่อพระคริสต์ได้กลายเป็นอาณาจักรของพระเจ้า ซึ่งเราจะเป็นกษัตริย์ในชีวิตด้วยกันกับพระคริสต์ (รม.5:17).
1ซมอ.
1:1 ก 1คนก.6:34
1ซมอ.
1:2 ก เทียบ ยนซ.16:1; 25:21; 29:31; วนฉ.13:2; ลก.1:7
1ซมอ.
1:3 ก เทียบ อซด.23:14; พบญ.16:16; ลก.2:41
1ซมอ.
1:3 ข ยฮซ.18:1; 1ซมอ.1:24
1ซมอ.
1:5 1 ภายใต้เอลี ฐานะปุโรหิตฝ่ายอาโรนที่เก่าแก่ได้เสื่อมโทรมและเสื่อมถอยไป (2:12–29) พระเจ้าจึงปรารถนาที่จะมีการเริ่มต้นใหม่เพื่อทำให้แผนการบริหารของพระองค์สำเร็จครบถ้วน. สำหรับการกำเนิดของซามูเอลแล้ว พระเจ้าทรงเริ่มต้นสิ่งต่างๆ อยู่เบื้องหลัง. ด้านหนึ่ง พระองค์ปิดครรภ์ของนางฮันนา; อีกด้านหนึ่งพระองค์ก็ตระเตรียมนางพะนีนาให้มายั่วเย้านางฮันนา (ข้อ 5–7). เรื่องนี้ทำให้นางฮันนาถูกบีบบังคับต้องไปอธิษฐานเพื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าจะประทานบุตรชายให้แก่เธอ. คำอธิษฐานของนางฮันนา ซึ่งเธอได้ปฏิญาณต่อพระเจ้านั้น (ข้อ 10–11) ไม่ได้ริเริ่มโดยนางฮันนา แต่ริเริ่มโดยพระเจ้า. พระเจ้าทรงพอพระทัยในคำอธิษฐานของนางฮันนาและคำสัญญาของเธอ พระองค์จึงเปิดครรภ์ของเธอ. นางฮันนาตั้งครรภ์, กำเนิดบุตรชาย, และตั้งชื่อเขาว่าซามูเอล (ข้อ 20). ดังนั้นแท้จริงแล้วต้นกำเนิดของซามูเอลไม่ได้มาจากมนุษย์คนใด. แต่พระเจ้าทรงเป็นต้นกำเนิดของซามูเอล. พระเจ้าทรงเป็นต้นกำเนิดที่แท้จริง ซึ่งได้ทรงผลักดันพลไพร่ของพระองค์ด้วยอำนาจสิทธิ์ขาดอย่างซ่อนเร้น.
1ซมอ.
1:9 ก 1ซมอ.3:3
1ซมอ.
1:9 1ก ต้นฉบับภาษาเดิมบางฉบับอ่านว่า พระนิเวศน์.
1ซมอ.
1:10 1 ในด้านของมนุษย์ การกำเนิดของซามูเอลนั้นมาจากบิดามารดาที่นมัสการพระเจ้า โดยเฉพาะมารดาที่แสวงหาพระเจ้าพร้อมกับคำอธิษฐานของเธอ (เทียบ ข้อ 5 คำอธิบาย 1). ในท่ามกลางความสับสนวุ่นวายของอิสราเอลที่ตกต่ำ เอ็ลคานาและฮันนาคงอยู่ในเส้นทางแห่งชีวิตที่พระเจ้าทรงกำหนดไว้เพื่อพระประสงค์ที่นิรันดร์ของพระองค์ (ดู ยนซ.2:9 คำอธิบาย 3 ย่อหน้า 2). เส้นทางแห่งชีวิตเป็นเส้นทางที่ให้กำเนิดพระคริสต์เพื่อให้พลไพร่ของพระเจ้าได้รับสุข (ดู นรธ.4:18 คำอธิบาย 1) เพื่อพระเจ้าจะทรงมีอาณาจักรของพระองค์บนแผ่นดินโลก ซึ่งก็คือคริสตจักรในฐานะพระกายของพระคริสต์ (มธ.16:18–19; รม.14:17; อฟ.1:22ข–23) อันเป็นกายอินทรีย์ของพระเจ้าตรีเอกภาพ. เนื่องจากพระเจ้าทรงเคลื่อนไหวอยู่ในนางฮันนา เธอจึงไม่มีสันติสุขจนกระทั่งเธอได้อธิษฐานเพื่อบุตรชาย. คำอธิษฐานของนางฮันนาเป็นการสะท้อน, การพูดออกซึ่งพระทัยปรารถนาของพระเจ้า. นี่คือการร่วมมือของมนุษย์กับการเคลื่อนไหวอันศักดิ์สิทธิ์เพื่อทำให้แผนการบริหารที่นิรันดร์ของพระเจ้าสำเร็จลุล่วง. พระเจ้าสามารถผลักดันนางฮันนา ซึ่งเป็นบุคคลที่เป็นหนึ่งกับพระองค์ในเส้นทางแห่งชีวิต. ตราบใดที่พระเจ้าสามารถได้ตัวบุคคลเช่นนี้ พระองค์ก็จะมีหนทางบนแผ่นดินโลก.
1ซมอ.
1:11 ก อฤธ.6:2
1ซมอ.
1:11 ข ลก.1:48
1ซมอ.
1:11 ค อฤธ.6:5; วนฉ.13:5
1ซมอ.
1:11 1ค คำอธิษฐานของนางฮันนาบ่งชี้ว่าการเคลื่อนไหวของพระเจ้ากับคำตอบที่พระองค์ประทานแก่คำอธิษฐานของเธอนั้น (ข้อ 19–20) มีเพื่อก่อกำเนิดนาษารีษที่เป็นอยู่เพื่อทำให้ความปรารถนาของพระเจ้าสำเร็จเป็นจริงอย่างเด็ดขาด. นาษารีษคือผู้ที่มอบถวายตัวแด่พระเจ้าอย่างเด็ดขาด, ผู้ที่ยึดพระเจ้าเป็นประมุข, เห็นว่าพระเจ้าเป็นสามีของตน, และไม่สนใจในการรับสุขฝ่ายโลก (อฤธ.6:1–5 และคำอธิบาย). กระทั่งก่อนที่ซามูเอลจะเกิดมา มารดาของเขาก็มอบถวายตัวเขาให้เป็นบุคคลเช่นนี้แล้ว.
1ซมอ.
1:15 1 แปลตามตรงคือ เทจิตของดิฉัน.
1ซมอ.
1:19 ก ยนซ.30:22
1ซมอ.
1:20 1 หมายถึง พระเจ้าทรงสดับฟัง, หรือได้รับจากการทูลขอพระเจ้า.
1ซมอ.
1:22 ก ลก.2:22
1ซมอ.
1:24 ก ยฮซ.18:1; 1ซมอ.1:3
1ซมอ.
1:27 ก 1ซมอ.2:20
1ซมอ.
1:28 1 แปลตามตรงคือ ดิฉันทำให้เขากลายเป็นผู้ที่พระยะโฮวาร้องขอ. ในสมัยของเอลี ถ้าว่าในเรื่องของฐานะปุโรหิตแล้ว พระเจ้าทรงยากจน ดังนั้นนางฮันนาจึงให้พระยะโฮวายืมซามูเอล. เมื่อสถานการณ์ไม่ปกติ องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงยากจนในด้านการบริหารปกครองของพระองค์ ดังนั้นจึงจำเป็นต้องมีบางคนที่นำตัวเองมาให้องค์พระผู้เป็นเจ้ายืมด้วยความสมัครใจ.
