ประวัตินางรูธ บทที่ 4

นรธ. 4:1 ก นรธ.2:20; 3:9, 12

นรธ. 4:1 1 แปลตามตรงคือ เขา.

นรธ. 4:1 2 แปลตามตรงคือ ท่านผู้หนึ่งผู้ใด.

นรธ. 4:2 ก สภษ.31:23

นรธ. 4:4 ก ลวต.25:25; ยรม.32:7–8

นรธ. 4:5 1 ตามฉบับโบราณบางฉบับ (เทียบข้อ 10); ภาษาเฮ็บรายอ่านว่า ท่านก็จะได้จากรูธชนชาติโมอาบด้วย.

นรธ. 4:5 ก พบญ.25:5–6

นรธ. 4:7 ก พบญ.25:7–10

นรธ. 4:10 1 แปลตามตรงคือ ประตูเมืองของเขา.

นรธ. 4:11 ก ยนซ.29:30–30:24; 35:16–18

นรธ. 4:12 ก ยนซ.38:29; 1คนก.2:4; มธ.1:3

นรธ. 4:12 1ก ดู มธ.1:3ก และคำอธิบาย.

นรธ. 4:13 1 เนื่องจากนางรูธได้รับสามีและบ้านเพื่อมาเป็นที่พักสงบ เธอจึงได้รับบำเหน็จ, ได้รับผลกำไรเพื่อแผนการบริหารของพระเจ้า. ประการแรก:เธอได้รับสามีที่ไถ่เธอกลับมา ผู้เป็นแบบเล็งถึงพระคริสต์ ซึ่งเป็นสามีที่ไถ่ผู้เชื่อทั้งหลายกลับมา (รม.7:4). ประการที่สอง นางรูธได้ถูกไถ่กลับมาจากหนี้ของสามีที่เสียชีวิตแล้วโดยความสามารถของโบอัศ (ข้อ 1–9) ซึ่งเป็นแบบเล็งว่าผู้เชื่อทั้งหลายได้ถูกไถ่กลับมาจากความบาปของมนุษย์เก่า ซึ่งเป็นสามีเก่า โดยพระคริสต์พระผู้ไถ่ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ที่กระทำได้สารพัด. ประการที่สาม นางรูธได้กลายเป็นบรรพบุรุษคนสำคัญในลำดับวงศ์ที่นำมาซึ่งวงศ์วานที่มีเกียรติของดาวิดเพื่อที่จะก่อกำเนิดพระคริสต์ (ข้อ 13ข–22; มธ.1:5–16). กรณีนี้บ่งชี้ว่าสิ่งที่นางรูธได้รับนั้นทั้งครอบคลุมสรรพสิ่งและไร้ขอบเขตจำกัด ทำให้เธอมีฐานะและศักยภาพที่จะนำพระคริสต์มาสู่มนุษยชาติได้. ดังนั้นเธอจึงเป็นตัวเชื่อมที่สำคัญในเส้นทางที่จะนำพระคริสต์ไปยังทุกมุมโลก. ท้ายที่สุดนางรูธก็ยังได้สานต่อเส้นทางของมนุษยชาติที่พระเจ้าทรงเนรมิตสร้างเพื่อการกลายเป็นเนื้อหนังของพระคริสต์ (มธ.1:17). เส้นทางของมนุษยชาติที่มีเพื่อการกลายเป็นเนื้อหนังของพระคริสต์นั้นจึงถูกยืดขยายออกไปโดยอาศัยโบอัศและนางรูธนี่เอง.
นางรูธซึ่งเป็นหญิงชาวต่างชาติ กระทั่งเป็นหญิงชนชาติโมอาบนั้นได้เข้าสนิทกับผู้บริสุทธิ์ที่พระเจ้าทรงเลือกสรรและกลายเป็นทายาทที่มีส่วนในมรดกอันบริสุทธิ์ โดยการที่เธอได้เข้าสนิทกับผู้ถูกเลือกสรรที่บริสุทธิ์คนหนึ่งที่ได้ไถ่เธอกลับมา. นี่ไม่เพียงเป็นแบบเล็ง แต่ยังเป็นภาพล่วงหน้าที่ครบถ้วนด้วย ซึ่งได้บรรยายถึงการที่คนบาปชาวต่างชาติได้ถูกนำเข้าสู่มรดกอันศักดิ์สิทธิ์พร้อมกับชนชาติอิสราเอลที่พระเจ้าทรงเลือกสรร ผ่านการไถ่ของพระคริสต์ในขณะที่พวกเขาได้เข้าสนิทเป็นหนึ่งกับพระองค์ (กจ.26:16–18; อฟ.3:6).

นรธ. 4:18 ก ข้อ 18–22: 1คนก.2:5, 9–15; มธ.1:3–6

นรธ. 4:18 1 หนังสือยะโฮซูอะและวินิจฉัยได้แสดงให้เราเห็นถึงการเคลื่อนไหวของพระเจ้าในพระวิญญาณแห่งแผนการบริหารของพระองค์ ซึ่งก็คือพระวิญญาณแห่งฤทธิ์เดช (กจ.1:8) ในขณะที่หนังสือประวัตินางรูธได้บรรยายถึงการเคลื่อนไหวของพระเจ้าในพระวิญญาณแห่งธาตุแท้ของพระองค์ ซึ่งก็คือพระวิญญาณแห่งชีวิต (รม.8:2). เหล่าผู้วินิจฉัยได้เคลื่อนไหวในพระวิญญาณแห่งฤทธิ์เดชของพระเจ้า ไม่ใช่ในพระวิญญาณแห่งชีวิตของพระองค์ ดังที่มีซิมโซนเป็นตัวอย่าง. พระวิญญาณของพระเจ้าเสด็จลงมาบนซิมโซน (วนฉ.13:25; 14:6, 19) แต่ซิมโซนและผู้วินิจฉัยอีกหลายคนนั้นกลับไม่สามารถควบคุมตัวไม่ให้ปล่อยไปตามราคะตัณหาของตนเองได้ (ดู วนฉ.8:16 คำอธิบาย 1; 9:5 คำอธิบาย 1; และ 14:1 คำอธิบาย 1). ในทางกลับกัน หนังสือประวัตินางรูธไม่ได้เป็นหนังสือแห่งฤทธิ์เดช แต่เป็นหนังสือแห่งชีวิต. นางนาอะมี, นางรูธ, และโบอัศเป็นบุคคลที่อยู่ในชีวิตอย่างถึงที่สุด. ไม่มีผู้วินิจฉัยคนใดเลยที่ได้เป็นบรรพบุรุษของพระคริสต์. แต่นางรูธและโบอัศเป็นผู้ที่ได้มีส่วนในการรักษาไว้ซึ่งเส้นทางของมนุษยชาติ เพื่อที่จะนำพระคริสต์ออกมาจากนิรันดร์กาลเข้าสู่กาลเวลา ซึ่งก็คือการนำพระคริสต์พร้อมทั้งสภาพพระเจ้าของพระองค์เข้าสู่สภาพมนุษย์. กรณีนี้แสดงว่ามีเพียงชีวิตเท่านั้นที่สามารถนำมาซึ่งพระคริสต์ได้. มีเพียงชีวิตเท่านั้นที่สามารถรักษาลำดับวงศ์, คงไว้ซึ่งเส้นทางอันเรียวเล็กนี้ เพื่อที่จะนำพระเจ้าเข้าสู่สภาพมนุษย์, เพื่อที่จะก่อกำเนิดพระคริสต์, เพื่อที่จะหล่อเลี้ยงด้วยพระคริสต์, และเพื่อที่จะนำพระคริสต์ไปหล่อเลี้ยงให้แก่มนุษยชาติทั้งหมด. สิ่งเหล่านี้สำเร็จได้โดยอาศัยนางรูธและโบอัศผู้เดินอยู่ในหนทางแห่งชีวิต ไม่ใช่โดยอาศัยเหล่าผู้วินิจฉัย.

นรธ. 4:22 1 หนังสือเล่มต่อๆ ไปในพันธสัญญาเดิมนั้นจะเป็นบทบันทึกที่ยาวมากของคนในชั่วอายุต่างๆ ซึ่งคนในชั่วอายุเหล่านี้ได้ยืดเส้นทางของมนุษยชาติออกไป เพื่อทำให้พระคริสต์สามารถกลายมาเป็นเนื้อหนังได้ (มธ.1:17).