ผู้วินิจฉัย บทที่ 20

วนฉ. 20:1 ชนชาติอิสราเอลทั้งหมดกตั้งแต่ดานถึงบะเอระซาบา ทั้งดินแดนฆีละอาดก็ออกมา ชุมนุมชนนั้นได้ชุมนุมกันต่อพระยะโฮวาเหมือนเป็นขคนคนเดียวที่เมืองมิศพา.

วนฉ. 20:2 ผู้นำของพลไพร่ทั้งหมดคือของทุกเผ่าในอิสราเอล ได้ปรากฏตัวในที่ประชุมแห่งพลไพร่ของพระเจ้า มีทหารราบถือดาบสี่แสนคน.

วนฉ. 20:3 (ครั้งนั้นคนเบ็นยามินได้ยินว่าชนชาติอิสราเอลได้ขึ้นไปยังมิศพา.) ชนชาติอิสราเอลกล่าวว่า จงบอกเรามาว่า เรื่องชั่วร้ายนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร?

วนฉ. 20:4 คนเลวีสามีของหญิงที่ถูกฆ่านั้นตอบว่า ตัวข้าพเจ้าและภรรยาน้อยมาถึงเมืองฆิบอาซึ่งเป็นของเบ็นยามินเพื่อจะค้างคืนที่นั่น.

วนฉ. 20:5 ในคืนนั้น1ชาวเมืองฆิบอาก็ลุกขึ้นล้อมบ้านที่ข้าพเจ้าพักอยู่ต่อสู้กับข้าพเจ้า พวกเขาหมายจะฆ่าข้าพเจ้าเสีย แต่พวกเขาได้ข่มขืนภรรยาน้อยของข้าพเจ้าจนตาย.

วนฉ. 20:6 ข้าพเจ้าจึงนำศพของภรรยาน้อยมาหั่นเป็นท่อนๆ ส่งไปทั่วดินแดนที่เป็นมรดกของอิสราเอลทั้งหมด เพราะพวกเขากระทำเรื่องชั่วร้ายและโง่เขลาในอิสราเอล.

วนฉ. 20:7 ดูเถิด ท่านทุกคนผู้เป็นชนชาติอิสราเอล จงให้คำแนะนำและคำปรึกษา ณ ที่นี่เถิด.

วนฉ. 20:8 พลไพร่ทั้งหมดก็ลุกขึ้นเหมือนเป็นคนคนเดียวกล่าวว่า พวกเราจะไม่กลับไปยังกระโจมของเรา หรือกลับไปยังบ้านของเรา.

วนฉ. 20:9 แต่นี่คือสิ่งที่เราจะทำกับเมืองฆิบอา เราจะจับฉลากยกขึ้นไปรบกับเมืองนั้น

วนฉ. 20:10 เราจะเลือกชนชาติอิสราเอลจากทุกเผ่าคัดเอาร้อยละสิบคน พันละร้อย หมื่นละพันให้ไปหาเสบียงอาหารมาให้เหล่าพลไพร่ เพื่อเมื่อเขาทั้งหลายมาถึงเมืองฆิบอาของเบ็นยามิน เขาทั้งหลายจะจัดการกับความโง่เขลาทั้งสิ้น ซึ่งคนฆิบอากระทำในอิสราเอล.

วนฉ. 20:11 ชนชาติอิสราเอลทั้งหมดก็ร่วมใจกันเหมือนเป็นคนคนเดียวยกไปต่อสู้เมืองนั้น.

วนฉ. 20:12 เผ่าต่างๆ ของอิสราเอลก็ส่งคนไปทั่ว1เผ่าเบ็นยามินกล่าวว่า ความชั่วช้านี้เกิดขึ้นในพวกท่านได้อย่างไร?

วนฉ. 20:13 ฉะนั้นบัดนี้จงมอบตัวพวกนักเลงในเมืองฆิบอามาให้เราประหารชีวิตเสีย เราจะได้กขจัดความชั่วเสียจากชนชาติอิสราเอล. แต่คนเบ็นยามินไม่ยอมฟังเสียงชนชาติอิสราเอลพี่น้องของตน.

วนฉ. 20:14 คนเบ็นยามินจากเมืองต่างๆ มารวมกันที่เมืองฆิบอา เพื่อยกออกไปทำสงครามกับชนชาติอิสราเอล.

วนฉ. 20:15 วันนั้นคนเบ็นยามินจากเมืองต่างๆ ถูกนับให้เป็นทหารถือดาบสองหมื่นหกพันคน นอกเหนือจากผู้ที่อาศัยอยู่ในเมืองฆิบอา ซึ่งนับเป็นทหารที่คัดเลือกแล้วเจ็ดร้อยคน.

วนฉ. 20:16 ในท่ามกลางพลไพร่ทั้งหมดนี้มีทหารที่คัดเลือกแล้วเจ็ดร้อยคน ซึ่งล้วนถนัดมือซ้าย และทุกคนสามารถเหวี่ยงก้อนหินให้ถูกเส้นผมได้ไม่พลาดเลย.

วนฉ. 20:17 ชนชาติอิสราเอลยกเว้นคนเบ็นยามินนั้นถูกนับเป็นทหารถือดาบสี่แสนคน ทุกคนเป็นนักรบ.

วนฉ. 20:18 ชนชาติอิสราเอลลุกขึ้นไปยังเมืองเบ็ธเอล และพวกเขาทูลถามพระเจ้าว่า ผู้ใดในพวกข้าพเจ้าจะขึ้นไปรบกับคนเบ็นยามินกก่อน? พระยะโฮวาตรัสว่า ยูดาก่อน.

วนฉ. 20:19 ดังนั้นรุ่งเช้าชนชาติอิสราเอลก็ลุกขึ้นตั้งค่ายต่อสู้เมืองฆิบอา.

วนฉ. 20:20 ชนชาติอิสราเอลออกไปรบกับเบ็นยามิน. และชนชาติอิสราเอลได้จัดทัพรบกับพวกเขาที่เมืองฆิบอา.

วนฉ. 20:21 ในวันนั้นคนเบ็นยามินออกมาจากเมืองฆิบอา ฆ่าฟันชนชาติอิสราเอลล้มตายสองหมื่นสองพันคน.

วนฉ. 20:22 ชนชาติอิสราเอลยังหนุนใจกันและจัดทัพในที่ที่พวกเขาจัดทัพในวันแรกอีก.

วนฉ. 20:23 ก่อน[ออกรบ]นั้นชนชาติอิสราเอลขึ้นไปร้องไห้คร่ำครวญต่อเบื้องพระพักตร์พระยะโฮวาจนถึงเวลาเย็น เขาทั้งหลายทูลถามพระยะโฮวาว่า สมควรที่ข้าพเจ้าจะเข้าประชิดรบกับคนเบ็นยามินพี่น้องของข้าพเจ้าหรือไม่? พระยะโฮวาตรัสว่า จงขึ้นไปต่อสู้กับเขาเถิด.

วนฉ. 20:24 ชนชาติอิสราเอลจึงยกเข้าประชิดคนเบ็นยามินในวันที่สอง.

วนฉ. 20:25 และในวันที่สองนั้นเบ็นยามินก็ยกออกจากเมืองฆิบอาไปปะทะกับพวกเขา ฆ่าฟันชนชาติอิสราเอลล้มตายอีกหนึ่งหมื่นแปดพันคน ซึ่งทุกคนเป็นทหารถือดาบ.

วนฉ. 20:26 แล้วบรรดาชนชาติอิสราเอลคือกองทัพทั้งหมดก็ขึ้นไปที่เบ็ธเอลและร้องไห้คร่ำครวญ พวกเขานั่งลงต่อเบื้องพระพักตร์พระยะโฮวาที่นั่น และในวันนั้นพวกเขาได้อดอาหารจนถึงเวลาเย็น อีกทั้งได้ถวายเครื่องบูชาเผาและเครื่องบูชาสันติสุขต่อเบื้องพระพักตร์พระยะโฮวา.

วนฉ. 20:27 ชนชาติอิสราเอลจึงกทูลถามพระยะโฮวา (เพราะในสมัยนั้นหีบพันธสัญญาของพระเจ้าอยู่ที่นั่น

วนฉ. 20:28 และกฟีนะฮาคบุตรเอละอาซาร ผู้เป็นบุตรอาโรน ยืนเฝ้าอยู่เบื้องหน้าหีบพันธสัญญาในสมัยนั้น) ว่าสมควรที่ข้าพเจ้าจะยกไปสู้รบกับคนเบ็นยามินพี่น้องของข้าพเจ้าอีกครั้งหนึ่ง หรือควรจะหยุดเสีย? และพระยะโฮวาตรัสว่า จงยกขึ้นไปเถิด เพราะว่าพรุ่งนี้เราจะมอบพวกเขาไว้ในมือของเจ้า.

วนฉ. 20:29 กชนชาติอิสราเอลจึงซุ่มคนไว้รอบเมืองฆิบอา.

วนฉ. 20:30 และชนชาติอิสราเอลก็ขึ้นไปสู้รบกับคนเบ็นยามินในวันที่สาม และจัดทัพต่อสู้เมืองฆิบอาอย่างคราวก่อน.

วนฉ. 20:31 คนเบ็นยามินก็ยกออกมาปะทะกับกองทัพ และถูกกลวงให้ออกห่างจากตัวเมือง. พวกเขาก็เริ่มฆ่าฟันพลไพร่บางคน มีชนชาติอิสราเอลล้มตายประมาณสามสิบคนอย่างคราวก่อน คือตามทางหลวงทั้งสองที่นำไปสู่ทุ่งแจ้ง ซึ่งสายหนึ่งขึ้นไปเบ็ธเอล อีกสายหนึ่งไปยังฆิบอา.

วนฉ. 20:32 คนเบ็นยามินกล่าวว่า พวกเขาจะถูกประหารไปต่อหน้าเราอย่างคราวแรก. ชนชาติอิสราเอลกล่าวว่า ให้เราถอยเพื่อลวงพวกเขาออกจากตัวเมืองไปยังทางหลวง.

วนฉ. 20:33 ชนชาติอิสราเอลทั้งหมดก็ลุกออกจากที่ของตนและจัดขบวนแถวออกรบที่บาละธามาร ส่วนชนชาติอิสราเอลที่คอยซุ่มอยู่ก็ออกจากที่ของตนคือจากมาเรฆิบอา.

วนฉ. 20:34 มีทหารหนึ่งหมื่นคนที่คัดเลือกแล้วจากอิสราเอลทั้งสิ้นรุกเข้าโจมตีเมืองฆิบอา. การสงครามกำลังดุเดือด แต่1คนเบ็นยามินไม่รู้ว่าภัยพิบัติกำลังมาใกล้ตนมากแล้ว.

วนฉ. 20:35 พระยะโฮวาทรงจู่โจมฆ่าคนเบ็นยามินต่อหน้าชนชาติอิสราเอล ในวันนั้นชนชาติอิสราเอลฆ่าทำลายคนเบ็นยามินเสียสองหมื่นห้าพันหนึ่งร้อยคน ซึ่งทุกคนเป็นทหารถือดาบ.

วนฉ. 20:36 คนเบ็นยามินเห็นว่าพวกเขาถูกโจมตีแล้ว. ชนชาติอิสราเอลทำเป็นล่าถอยต่อเบ็นยามิน เพราะวางใจคนที่พวกเขาให้ซุ่มอยู่ที่เมืองฆิบอา.

วนฉ. 20:37 คนที่ซุ่มอยู่ก็รีบรุกเข้าเมืองฆิบอา คนที่ซุ่มอยู่นั้นก็กระจายออกไปประหารทุกคนในเมืองนั้นด้วยคมดาบ.

วนฉ. 20:38 ชนชาติอิสราเอลและคนที่ซุ่มอยู่นัดให้อาณัติสัญญาณกันว่า ถ้าเห็นควันกลุ่มใหญ่พลุ่งขึ้นมาจากในตัวเมือง

วนฉ. 20:39 ก็ให้ชนชาติอิสราเอลหันกลับมารบ และเมื่อเบ็นยามินเริ่มฆ่าชนชาติอิสราเอลได้สักสามสิบคนแล้วก็กล่าวว่า พวกเขาต้องถูกประหารไปต่อหน้าเราอย่างการออกรบคราวก่อนอย่างแน่นอน.

วนฉ. 20:40 แต่เมื่อควันไฟลุกพลุ่งขึ้นมาจากในเมืองเป็นเสากควัน คนเบ็นยามินก็เหลียวหลังมามอง ดูเถิด ทั้งเมืองก็มีควันพลุ่งขึ้นถึงท้องฟ้า.

วนฉ. 20:41 ชนชาติอิสราเอลก็หันกลับ คนเบ็นยามินก็ตกใจกลัว เพราะเห็นว่าภัยพิบัติมาใกล้พวกเขามากแล้ว.

วนฉ. 20:42 พวกเขาจึงหันหลังหนีชนชาติอิสราเอลเข้าไปทางป่ากันดาร แต่การสู้รบก็ตามพวกเขาไปทัน ทหารที่ออกมาจากเมืองทั้งหลายก็ประหารพวกเขาเสียระหว่างทาง.

วนฉ. 20:43 ชนชาติอิสราเอลก็ล้อมคนเบ็นยามิน ไล่ตามพวกเขา และเหยียบย่ำพวกเขา ณ สถานที่หยุดพักไปจนถึงที่ตรงข้ามเมืองฆิบอาทางดวงตะวันขึ้น.

วนฉ. 20:44 คนเบ็นยามินล้มตายไปหนึ่งหมื่นแปดพันคน ทุกคนเป็นนักรบผู้แกล้วกล้า.

วนฉ. 20:45 พวกที่เหลือก็หันกลับหนีไปยังป่ากันดารถึงศิลาริมโมน แต่ชนชาติอิสราเอลฆ่าฟันพวกเขาตามทางหลวงเสียห้าพันคน เหมือนเก็บรวงข้าวที่ตกหล่น และไล่ตามไปจนถึงฆิดอม และฆ่าฟันพวกเขาเสียสองพันคน.

วนฉ. 20:46 คนเบ็นยามินที่ล้มตายในวันนั้นล้วนเป็นทหารถือดาบทั้งหมดสองหมื่นห้าพันคน ทุกคนเป็นนักรบผู้แกล้วกล้า.

วนฉ. 20:47 แต่มีหกร้อยคนหันกลับหนีไปยังป่ากันดารถึงศิลาริมโมน และไปอาศัยอยู่ที่ศิลาริมโมนสี่เดือน.

วนฉ. 20:48 ชนชาติอิสราเอลก็หันกลับไปสู้คนเบ็นยามินอีก และได้ฆ่าทั้งชาวเมืองฝูงสัตว์เลี้ยงและทุกอย่างที่พวกเขาพบที่นั่นด้วยคมดาบ ยิ่งกว่านั้นพวกเขาก็จุดไฟเผาทุกเมืองที่พบเสีย.