ผู้วินิจฉัย บทที่ 2

วนฉ. 2:1 ก อฤธ.22:22; วนฉ.5:23

วนฉ. 2:1 1ก ทูตของพระยะโฮวาก็คือตัวของพระเจ้าเองที่อยู่ในตรีเอกภาพอันศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์ ซึ่งได้กลายเป็นผู้รับใช้มาปรนนิบัติผู้ที่พระองค์ทรงเลือกสรร (ฮร.1:14). การแปรสภาพเป็นรูปธรรมของพระเจ้าตรีเอกภาพคือพระคริสต์ และพระคริสต์ก็คือทูตของพระยะโฮวาที่ได้ทรงดูแลชนชาติอิสราเอลในฐานะพระยะโฮวาที่ทรงกระทำการเคลื่อนไหวในพันธสัญญาเดิม (ดู อซด.3:2 คำอธิบาย 1). การที่พระคริสต์ทรงเป็นทูตของพระยะโฮวานั้นหมายความว่าพระเจ้าทรงแต่งตั้งและมอบหมายตัวของพระองค์เองในตรีเอกภาพอันศักดิ์สิทธิ์ให้มากระทำการดูแลพลไพร่ของพระองค์.
เนื่องจากชนชาติอิสราเอลไม่ได้ประพฤติตัวเป็นภรรยาที่ถูกต้อง พระยะโฮวาผู้เป็นสามี, ศีรษะ, และกษัตริย์ของอิสราเอลจึงได้กลายมาเป็นผู้รับใช้ภรรยาของพระองค์. พระองค์ไม่ได้เสด็จมาหาเธอในฐานะสามี, ศีรษะ, หรือกษัตริย์ แต่เสด็จมาในฐานะทูตของพระยะโฮวา ซึ่งก็คือผู้ที่พระยะโฮวาทรงใช้มา (ซคย.2:9–11). ในเมื่ออิสราเอลไม่เห็นว่าพระยะโฮวาทรงเป็นศีรษะ พระองค์จึงกลายเป็นผู้รับใช้มาปรนนิบัติเธอ. พระคำของพระองค์ที่ตรัสแก่อิสราเอลในข้อ 1–3 ไม่ใช่คำตำหนิหรือคำบัญชา แต่เป็นคำตักเตือนของผู้รับใช้.

วนฉ. 2:1 ข ยฮซ.4:19; 10:15

วนฉ. 2:1 ค อซด.14:19; 23:20

วนฉ. 2:1 ง ยนซ.17:7; อซด.6:4; พบญ.31:16

วนฉ. 2:2 ก อซด.23:32; 34:12–13; พบญ.7:2, 5

วนฉ. 2:3 ก อฤธ.33:55

วนฉ. 2:3 ข อซด.23:33; พบญ.7:16; ยฮซ.23:13; บพส.106:36

วนฉ. 2:5 1 หมายความ‍ว่า เหล่าผู้ร้อง‍ไห้.

วนฉ. 2:6 ก ข้อ 6–9: เทียบ ยฮซ.24:28–31

วนฉ. 2:7 ก ยฮซ.24:31

วนฉ. 2:8 ก ยฮซ.24:29

วนฉ. 2:9 ก เทียบ ยฮซ.19:50; 24:30

วนฉ. 2:9 1ก ต้นฉบับโบราณบางฉบับอ่านเป็น ธิม‌นัธ‍เซ‌รา (เทียบ ยฮซ.19:50; 24:30).

วนฉ. 2:10 ก 1ซมอ.2:12; เทียบ พบญ.11:1; ยรม.5:4; มคา.4:12

วนฉ. 2:11 ก วนฉ.3:7; 10:6, 10; 1ซมอ.12:10

วนฉ. 2:12 ก พบญ.31:16

วนฉ. 2:12 1ก ในเยเนซิศบทที่ 3 มนุษย์ได้เริ่มต้นละทิ้งพระเจ้า คือเมื่อมนุษย์ตกอยู่ภายใต้การล่อลวงของซาตาน เขาจึงได้ละทิ้งพระเจ้าผู้เป็นต้นไม้แห่งชีวิตและนำตัวเองไปเข้าสนิทกับซาตานผู้เป็นต้นไม้แห่งความรู้ (ยนซ.2:9, 16–17; 3:1–6). แท้จริงแล้ว การกินต้นไม้แห่งความรู้ก็คือการแต่งงานกับซาตานและหย่าร้างกับพระเจ้า. ตั้งแต่มนุษย์เริ่มดำรงอยู่ มนุษย์ก็ได้ละทิ้งพระเจ้าตลอดมาและเข้าสนิทกับซาตาน อีกทั้งต้อนรับเอาสิ่งต่างๆ มากมายมาแทนที่พระเจ้า (รูปเคารพ). การละทิ้งพระเจ้าและเข้าสนิทกับซาตาน ซึ่งได้ถูกบรรยายไว้ในที่นี้โดยการที่ชนชาติอิสราเอลได้ละทิ้งพระยะโฮวาและนำตัวเองไปเข้าสนิทกับรูปเคารพนั้นเป็นปัจจัยที่หนักหนาที่สุดที่อยู่เบื้องหลังความสับสนวุ่นวายในสังคมของมนุษย์ รวมถึงในพวกอิสราเอลด้วย. ดู ยรม.2:13 และคำอธิบาย.

วนฉ. 2:12 ข พบญ.6:14; วนฉ.2:17, 19

วนฉ. 2:13 ก วนฉ.3:7; 10:6

วนฉ. 2:14 ก 2พกษ.17:20; นฮย.9:27

วนฉ. 2:14 ข วนฉ.3:8; 4:2; 6:1; 13:1; 1ซมอ.12:9

วนฉ. 2:15 ก เทียบ ลวต.26:14–46; พบญ.28:15–68

วนฉ. 2:16 ก กจ.13:20

วนฉ. 2:16 ข วนฉ.3:15, 31; 10:1, 12; 13:5; 1ซมอ.12:11; นฮย.9:27

วนฉ. 2:17 ก พบญ.31:16; วนฉ.8:27, 33; 1คนก.5:25

วนฉ. 2:18 ก วนฉ.1:19

วนฉ. 2:18 ข วนฉ.3:9, 15; 4:3; 6:6; 10:10

วนฉ. 2:19 ก วนฉ.3:11–12; 4:1; 8:33

วนฉ. 2:21 ก วนฉ.2:3; ยฮซ.23:13

วนฉ. 2:22 ก อซด.15:25; พบญ.8:2, 16; 13:3; วนฉ.3:1, 4