ผู้วินิจฉัย บทที่ 1

วนฉ. 1:1 1 ตามมุมมองทั้งหมดของพันธสัญญาเดิมแล้ว พระเจ้าได้ทรงสมรสกับอิสราเอลที่ภูเขาซีนาย (ดู อซด.20:6 คำอธิบาย 1). ในแนวคิดและความปรารถนาของพระเจ้า พระองค์ประสงค์ที่จะกลายเป็นสามีของอิสราเอล และประสงค์ให้อิสราเอลกลายเป็นภรรยาของพระองค์ คือมีการดำเนินชีวิตที่ติดต่อกับพระองค์อย่างใกล้ชิดสนิทสนมที่สุดอยู่ในการเข้าสนิทแห่งการสมรสที่อัศจรรย์นี้. ในการเขียนหนังสือประวัติศาสตร์นั้น ซามูเอลได้วางหนังสือผู้วินิจฉัยไว้หลังหนังสือยะโฮซูอะเพื่อที่จะแสดงให้เราเห็นว่าอิสราเอลได้ดำเนินชีวิตต่อสามีของเธออย่างไร. ดังที่ได้เปิดเผยไว้ในหนังสือเล่มนี้ อิสราเอลไม่ได้มีใจที่จะเป็นภรรยาของพระยะโฮวา. เธอได้ละทิ้งพระเจ้าผู้เป็นสามีของเธอไปล่วงประเวณีกับพระอื่นและนมัสการพระเหล่านั้น (2:11–13, 17; 3:7; 8:33; 10:6; เทียบ ยรม.11:13; ยอค.16:25–26; ฮซอ.1:2; 2:2). หลังจากที่ได้บันทึกเรื่องราวของยูดากับคาเล็บใน 1:1–20 แล้ว ประวัติศาสตร์ของอิสราเอลที่ได้บันทึกไว้ในหนังสือเล่มนี้ก็เต็มไปด้วยความเสื่อมทรามและความเสื่อมเสียของหญิงโสเภณี. หนังสือยะโฮซูอะเป็นหนังสือประวัติศาสตร์ของอิสราเอลที่เต็มไปด้วยชัยชนะอันอัศจรรย์ในการสถิตอยู่ของพระยะโฮวาซึ่งมีต่อบรรดาผู้ที่อาศัยอยู่ในคะนาอัน แต่หนังสือผู้วินิจฉัยกลับเป็นหนังสือประวัติศาสตร์ของอิสราเอลที่เต็มไปด้วยความพ่ายแพ้ที่น่าเวทนาภายใต้เงื้อมมือของศัตรู เพราะพวกเขาได้ละทิ้งพระยะโฮวา. นี่ก็คือความหมายทางภายในของหนังสือผู้วินิจฉัย.
เนื้อหาของหนังสือผู้วินิจฉัยประกอบด้วยการที่ชนชาติอิสราเอลเชื่อพึ่งพระเจ้า, ละทิ้งพระเจ้า, พ่ายแพ้แก่เหล่าศัตรู, กลับใจต่อพระเจ้าในความน่าเวทนา, ได้รับการช่วยให้รอดพ้นผ่านเหล่าผู้วินิจฉัย, และจากนั้นก็เสื่อมเสียไปอีก (1:1–2; 2:11—3:11). กรณีนี้ได้กลายเป็นวัฏจักรที่วนเวียนซ้ำกันเจ็ดครั้งในหนังสือผู้วินิจฉัย.

วนฉ. 1:1 ก อฤธ.27:21; 1ซมอ.22:10; 23:9–10; 2ซมอ.2:1

วนฉ. 1:1 2ก ชนชาติอิสราเอลได้ทูลถามพระยะโฮวาในตอนเริ่มต้นของหนังสือเล่มนี้ ซึ่งในข้อ 1–20 ได้บรรยายภาพเหตุการณ์ที่งดงามของชนชาติอิสราเอลที่ได้เชื่อพึ่งพระเจ้า. รูปภาพที่อัศจรรย์ของการเป็นหนึ่งกับองค์พระผู้เป็นเจ้า ซึ่งเป็นภาพล่วงหน้าของการเข้าสนิททางอินทรียภาพระหว่างพระเจ้ากับพลไพร่ของพระองค์นั้นคือการสานต่อความเป็นหนึ่งที่อยู่ในหนังสือยะโฮซูอะในขณะที่พลไพร่อิสราเอลได้เข้าสู่แผ่นดินงามเป็นครั้งแรก (ยฮซ.6).

วนฉ. 1:1 ข วนฉ.20:18

วนฉ. 1:2 ก ยนซ.44:14; 49:8–10; อฤธ.7:12

วนฉ. 1:3 ก ยฮซ.19:1

วนฉ. 1:8 ก เทียบ วนฉ.1:21; ยฮซ.15:63; 1ซมอ.17:54; 2ซมอ.5:6

วนฉ. 1:10 ก ข้อ 10–15: ยฮซ.15:13–19

วนฉ. 1:13 ก วนฉ.3:9

วนฉ. 1:17 1 แปลตามตรงคือ มอบไว้ (หรือ ทำลาย).

วนฉ. 1:17 2 หมายความว่า มอบถวาย.

วนฉ. 1:19 ก วนฉ.1:22; 2:18; 6:12; ยฮซ.6:27; 2ซมอ.5:10; 2พกษ.18:7

วนฉ. 1:20 ก อฤธ.14:24; พบญ.1:36; ยฮซ.14:13; 15:13–14

วนฉ. 1:20 1 ดู อฤธ.13:33 และคำอธิบาย.

วนฉ. 1:21 1 แม้ว่ายูดาจะกล้าหาญและได้รับชัยชนะ (ข้อ 1–19ก, 20) แต่ชัยชนะของเขานั้นก็ยังไม่เด็ดขาด แต่กลับยังมีข้อบกพร่องอยู่ เพราะเขาไม่ได้ขับไล่ผู้ที่อาศัยอยู่ในหุบเขา (ข้อ 19ข) และชนชาติยะบูศออกไป (ข้อ 21). ทำนองเดียวกัน มะนาเซ, เอ็ฟรายิม, ซะบูโลน, อาเซ็ร, นัฟธาลี, และดานก็ไม่ได้ขับไล่ผู้ที่อาศัยอยู่ในดินแดนของพวกเขาออกไปทั้งหมด (ข้อ 27, 29–36). ผลลัพธ์ที่ชนชาติอิสราเอลไม่เชื่อฟังโดยไม่ได้ขับไล่เผ่าต่างๆ ที่อาศัยอยู่ในคะนาอันออกไปให้หมด (อซด.23:23–33; อฤธ.33:50–56), แต่กลับให้อาศัยอยู่ท่ามกลางพวกเขา, รับบุตรสาวของพวกเขามาเป็นภรรยาของตน, ยกบุตรสาวของตนให้แก่บุตรชายของพวกเขา, และปรนนิบัติพระของพวกเขา ทำให้พวกเขาได้กระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายพระเนตรขององค์พระผู้เป็นเจ้า (3:5–6). ดู อซด.23:23 คำอธิบาย 1 และ อฤธ.33:52 คำอธิบาย 1.

วนฉ. 1:21 ก เทียบ ยฮซ.15:63

วนฉ. 1:22 ก วนฉ.1:19

วนฉ. 1:23 ก ยนซ.28:19; 35:6; 48:3; ยฮซ.18:13

วนฉ. 1:24 1 แปลตามตรงคือ ผู้เฝ้ายาม.

วนฉ. 1:27 ก ข้อ 27–28: ยฮซ.17:12–13

วนฉ. 1:28 ก พบญ.20:11; ยฮซ.16:10; 17:12–13; วนฉ.1:28, 30, 33, 35; 1พกษ.9:21; เทียบ ยฮซ.9:21

วนฉ. 1:29 ก ยฮซ.16:10

วนฉ. 1:34 ก เทียบ วนฉ.18:1