วิวรณ์ บทที่ 22

วว. 22:1 ก วว.21:9

วว. 22:1 ข ยนซ.2:10; บพส.36:8; 46:4; 65:9; ยอค. 47:5, 9; ยฮ.7:38

วว. 22:1 1ข แม่น้ำในที่นี้มีแบบเล็งโดยแม่น้ำใน ยนซ.2:10-14; บพส.46:4; ยอค.47:5-9 ซึ่งเป็นเครื่องหมายเล็งถึงความอุดมสมบูรณ์ของชีวิตที่อยู่ในการไหลนั้น. นี่คือแม่น้ำสายเดียวที่ไหลไปยังสี่ทิศของเมืองบริสุทธิ์ เหมือนกับแม่น้ำใน ยนซ.2:10-14 ที่มีสายเดียวแต่ได้ไหลแยกออกไปเป็น สี่แคว. ตามสิ่งที่ได้ชี้บ่งไว้ใน ยฮ.7:38 นั้น แม่น้ำหนึ่งสายพร้อมทั้งความอุดมสมบูรณ์ในแม่น้ำสาย เดียวนี้ได้กลายเป็นแม่น้ำมากมายหลายสายในประสบการณ์ที่เรามีต่อความอุดมสมบูรณ์ในแต่ละด้านที่แตกต่างกันของพระวิญญาณแห่งชีวิตของพระเจ้า (รม.8:2;15:30; 1ธซ.1:6; 2ธซ.2:13;ฆต.5:22-23).

วว. 22:1 ค วว.22:17; วว.21:6; 7:17; ยฮ.4:14

วว. 22:1 2ค น้ำแห่งชีวิตเป็นสัญลักษณ์ของพระเจ้าที่อยู่ในพระคริสต์กลายเป็นพระวิญญาณนั้นที่ทรงหลั่งไหลตัวของพระองค์เองเข้าสู่ภายในพลไพร่ที่พระองค์ทรงไถ่ เพื่อมาเป็นชีวิตและการหล่อเลี้ยงแห่งชีวิตของพวกเขา. น้ำนี้มีแบบเล็งโดยน้ำที่หลั่งไหลออกมาจากศิลาที่แยกออก (อซด.17:6; อฤธ.20:21) และมีสัญลักษณ์เล็งโดยน้ำที่ไหลออกมาจากสีข้างที่ถูกแทงขององค์พระเยซูเจ้า (ยฮ.19:34). ในที่นี้น้ำแห่งชีวิตได้กลายเป็นแม่น้ำสายหนึ่งไหลออกมาจากพระที่นั่งของพระเจ้า และของพระเมษโปดกเพื่อหล่อเลี้ยงและซาบซ่านทั่วทั้งกรุงเยรูซาเล็มใหม่. ดังนั้นเมืองนี้จึงถูกเติมเต็มด้วยชีวิตอันศักดิ์สิทธิ์เพื่อสำแดงพระเจ้าอยู่ในสง่าราศีแห่งชีวิตของพระองค์.

วว. 22:1 ง วว.21:11

วว. 22:1 3ง น้ำแห่งชีวิตนั้นสุกใสเหมือนแก้วผลึก ไม่มีที่มืดมัวหรือไม่โปร่งใสเลย. เมื่อน้ำแห่งชีวิตนี้หลั่งไหลอยู่ภายในเราก็จะชำระเราให้สะอาดบริสุทธิ์ทำให้เราโปร่งใสดุจแก้วผลึก.

วว. 22:1 จ ยอค.47:12

วว. 22:1 ฉ วว.4:2; ฮร.4:16; เทียบ ดนอ.7:9- 10

วว. 22:1 4ฉ วลีที่ว่า "พระที่นั่งของพระเจ้าและของพระเมษโปดก" แสดงว่ามีพระที่นั่งเพียงหนึ่งเดียวสำหรับทั้งพระเจ้าและพระเมษโปดก ซึ่งชี้บ่งว่าพระเจ้าและพระเมษโปดกนั้นเป็นหนึ่งเดียวกัน โดยทรงเป็นพระเจ้า-พระเมษโปดก พระเจ้าผู้ทรงไถ่ คือพระเจ้าซึ่งเป็นพระผู้ไถ่. ในโลกนิรันดร์นั้นพระเจ้าผู้ประทับอยู่บนพระที่นั่งก็คือพระเจ้าผู้ทรงไถ่โดยมีแม่น้ำแห่งชีวิตไหลออกมาจากพระที่นั่งของพระองค์เพื่อเป็นการหล่อเลี้ยงและความอิ่มหนำของเรา. สิ่งนี้ได้บรรยายถึงการที่พระเจ้าตรีเอกภาพคือพระเจ้า, พระเมษโปดก, และพระวิญญาณนั้น (มีน้ำแห่งชีวิตเป็นสัญลักษณ์) ได้แจกจ่ายตัวของพระองค์เองเข้าสู่ภายในผู้ที่พระองค์ได้ทรงไถ่ภายใต้ความเป็นประมุขของพระองค์ (มีอำนาจบนพระที่นั่งได้เปิดเผยไว้เป็นนัย) ตลอดไปเป็นนิตย์.

วว. 22:1 ช วว.21:2

วว. 22:1 5ช ถนนของเมืองบริสุทธิ์เป็นทองคำบริสุทธิ์ (21:21). ทองคำเป็นสัญลักษณ์เล็งถึงพระนิสัยอันศักดิ์สิทธิ์. การที่แม่น้ำแห่งชีวิตไหลอยู่กลางถนนนั้นเป็นเครื่องหมายเล็งว่า ชีวิตอันศักดิ์สิทธิ์นั้นหลั่งไหลอยู่ในพระนิสัยอันศักดิ์สิทธิ์ซึ่งเป็นหนทางเพียงหนึ่งเดียวในการดำเนินชีวิตประจำวันของพลไพร่ที่พระเจ้าทรงไถ่ไว้. ที่ใดมีการหลั่งไหลของชีวิตอันศักดิ์สิทธิ์ ที่นั่นก็จะมีพระนิสัยอันศักดิ์สิทธิ์เป็นหนทางที่แยกบริสุทธิ์ให้พลไพร่ของพระเจ้าได้ดำเนิน และที่ใดมีหนทางที่แบ่งแยกบริสุทธิ์ของพระนิสัยอันศักดิ์สิทธิ์ ที่นั่นก็จะมีการหลั่งไหลของชีวิตอันศักดิ์สิทธิ์. ชีวิตอันศักดิ์สิทธิ์และพระนิสัยอันศักดิ์สิทธิ์ที่เป็นหนทางแห่งการแบ่งแยกบริสุทธิ์นั้นย่อมดำเนินไปด้วยกันเสมอ. ดังนั้นแม่น้ำแห่งชีวิตของพระเจ้าซึ่งไหลไปตามหนทางอันศักดิ์สิทธิ์นี้จึงสะดวกต่อการปรับใช้ของเราและเราก็รับสุขแม่น้ำแห่งชีวิตนี้ได้โดยการดำเนินอยู่ในหนทางแห่งชีวิตนี้.

วว. 22:2 ก ยอค. 47:7, 12

วว. 22:2 ข ยนซ.2:9; 3:22, 24; วว. 22:14, 19; 2 :7

วว. 22:2 1ข การที่ต้นไม้แห่งชีวิตต้นเดียวงอกอยู่ริมฝั่งแม่น้ำทั้งสองฟากเป็นเครื่องหมายเล็งว่า ต้นไม้แห่งชีวิตเป็นไม้เลื้อยชนิดหนึ่งที่ได้แผ่ขยายและเลื้อยไปตามการไหลของน้ำแห่งชีวิตเพื่อให้พลไพร่ของพระเจ้าได้ต้อนรับและรับสุข. ต้นไม้นี้ทำให้น้ำพระทัยดั้งเดิมของพระเจ้าสำเร็จเป็นจริง (ยนซ.2:9) ไปตราบชั่วนิรันดร์. ต้นไม้แห่งชีวิตเคยถูกปิดต่อมนุษย์เนื่องจากการตกต่ำของมนุษย์ (ยนซ.3:22-24) แต่ได้เปิดต่อผู้เชื่อโดยการไถ่ของพระคริสต์ (ฮร.10:19-20). วันนี้การรับสุขพระคริสต์เป็นต้นไม้แห่งชีวิตนั้นเป็นสิ่งที่ผู้เชื่อทุกคนมีส่วนร่วมกัน (ยฮ.6:35, 57). ในอาณาจักรพันปีนั้น การรับสุขพระคริสต์เป็นต้นไม้แห่งชีวิตจะเป็นบำเหน็จแห่งยุคสมัยของผู้เชื่อที่มีชัยชนะ (2:7). ในที่สุดในฟ้าสวรรค์ใหม่และแผ่นดินโลกใหม่นั้น การรับสุขพระคริสต์เป็นต้นไม้แห่งชีวิตจะเป็นส่วนที่นิรันดร์ของทุกคนที่พระเจ้าได้ทรงไถ่ไว้จวบจนนิจกาล (ข้อ 14, 19). พระคริสต์ผู้เป็นต้นไม้แห่งชีวิตนี้ทรงเป็นการหล่อเลี้ยงแห่งชีวิตซึ่งเลื้อยไปตามการไหลของน้ำแห่งชีวิตซึ่งก็คือพระวิญญาณนั้น และสะดวกต่อการปรับใช้. การไหลของพระวิญญาณนั้นอยู่ที่ไหน ก็จะพบการหล่อเลี้ยงแห่งชีวิตของพระคริสต์ได้ที่นั่น. สิ่งเหล่านี้ล้วนขึ้นอยู่กับพระนิสัยอันศักดิ์สิทธิ์ และยึดพระนิสัยอันศักดิ์สิทธิ์เป็นหนทางแห่งการแยกบริสุทธิ์ ซึ่งมีถนนเป็นเครื่องหมาย. นี่คือการหล่อเลี้ยงของเมืองบริสุทธิ์และเป็นหนทางที่เมืองบริสุทธิ์จะได้รับการหล่อเลี้ยง.

วว. 22:2 ค ยอค.47:12

วว. 22:2 2ค ผลของต้นไม้แห่งชีวิตจะเป็นอาหารของพลไพร่ที่พระเจ้าทรงไถ่สืบไปเป็นนิตย์. ผลไม้เหล่านี้ใหม่สดอยู่เสมอ โดยจะผลิผลสิบสองชนิดต่อปี ออกผลทุกเดือน. การที่ต้นไม้แห่งชีวิตผลิผลสิบสองชนิดหมายความว่า ผลของต้นไม้แห่งชีวิตนี้อุดมสมบูรณ์และเพียงพอที่จะดำเนินการให้การปกครองนิรันดร์ของพระเจ้าสำเร็จได้.

วว. 22:2 3 แปลตามตรงคือ ตามแต่ละเดือน.

วว. 22:2 4 คำว่า “เดือน” ชี้บ่งว่า ในฟ้าสวรรค์ใหม่และแผ่นดินโลกใหม่ยังคงมีดวงจันทร์เพื่อแบ่งเดือนเป็นสิบสองเดือน. ดวงอาทิตย์ก็ยังคงอยู่เพื่อแบ่งกลางวันและกลางคืนออกเป็นช่วงละสิบสองชั่วโมง. ตัวเลขที่เป็นตัวแทนของคริสตจักรคือเลขเจ็ด ซึ่งเป็นเครื่องหมายเล็งว่า พระเจ้าได้ถูกเพิ่มให้กับมนุษย์ที่พระองค์ทรงเนรมิตสร้างในแผนการบริหารในปัจจุบันของพระองค์. ส่วนตัวเลขที่เป็นตัวแทนของกรุงเยรูซาเล็มใหม่นั้นคือเลขสิบสองซึ่งเป็นเครื่องหมายเล็งว่า พระเจ้าได้ผสมกลมกลืนกับมนุษย์ที่พระองค์ทรงเนรมิตสร้างในการปกครองที่นิรันดร์ของพระองค์. กรุงเยรูซาเล็มใหม่มีฐานรากสิบสองชั้นและมีชื่อของอัครทูตสิบสองคนจารึกอยู่บนฐานรากเหล่านั้น; มีประตูสิบสองประตู ซึ่งก็คือไข่มุกสิบสองเม็ด และมีชื่อของสิบสองเผ่าจารึกบนประตูเหล่านั้น และยังมีผลทั้งสิบสองชนิดของต้นไม้แห่งชีวิต. ถ้ากล่าวในด้านของมิติแล้ว ตัวเมืองมีความกว้าง, ความยาว, และความสูงเท่ากัน คือหนึ่งหมื่นสองพันสเตเดีย คือหนึ่งพันคูณด้วยสิบสอง และกำแพงเมืองสูงหนึ่งร้อยสี่สิบสี่ศอก คือสิบสองคูณด้วยสิบสอง. ถ้ากล่าวในด้านของเวลาแล้ว ในฟ้าสวรรค์ใหม่และแผ่นดินโลกใหม่จะมีสิบสองเดือนในแต่ละปี กลางวันมีสิบสองชั่วโมง และกลางคืนมีสิบสองชั่วโมง.

วว. 22:2 ง ยอค.47:12

วว. 22:2 5ง ใบของต้นไม้แห่งชีวิตมีไว้รักษาพวกนานาประเทศให้หาย. ในพระคัมภีร์นั้น ใบไม้เป็นสัญลักษณ์เล็งถึงการประพฤติของมนุษย์ (ยนซ.3:7). ใบของต้นไม้แห่งชีวิตเป็นสัญลักษณ์เล็งถึงการประพฤติของพระคริสต์. ผู้เชื่อที่ได้รับการบังเกิดใหม่จะกินผลไม้แห่งชีวิต ต้อนรับพระคริสต์เป็นชีวิตภายในและเป็นการหล่อเลี้ยงของชีวิต เพื่อเขาเหล่านั้นจะได้รับสุขชีวิตอันศักดิ์สิทธิ์ตราบชั่วนิรันดร์ ส่วนพวกนานาประเทศที่ได้รับการฟื้นฟูก็จะได้รับการรักษาจากใบของต้นไม้แห่งชีวิต คือยึดการประพฤติของพระคริสต์เป็นการนำพาและเป็นกฎเกณฑ์ทางภายนอก เพื่อให้เขาเหล่านั้นสามารถดำเนินชีวิตของมนุษย์ตราบชั่วนิรันดร์.

วว. 22:2 จ มลค.4:2

วว. 22:2 ฉ วว.21:24

วว. 22:3 ก ยนซ.3:17; ฆต.3:13; ซคย.14:11

วว. 22:3 1ก หรือ สิ่งที่ถูกสาปแช่ง. การสาปแช่งได้เข้ามาเพราะการตกต่ำของอาดาม (ยนซ.3:17)แต่ถูกการไถ่ของพระคริสต์จัดการไปเสียแล้ว(ฆต.3:13). ในเมื่อฟ้าสวรรค์ใหม่และแผ่นดินโลกใหม่ไม่มีการตกต่ำแล้ว จึงไม่มีการสาปแช่งอีกต่อไป.

วว. 22:3 2 พระที่นั่งของพระเจ้าและของพระเมษโปดกนั้นเป็นพระพรซึ่งผู้ที่ได้รับการไถ่จากพระเจ้าจะได้รับสุขในโลกนิรันดร์. พวกเขาจะไม่ถูกสาปแช่งใดๆ อีก พระที่นั่งของพระเจ้าและของพระเมษโปดกจะเป็นส่วนที่นิรันดร์ของพวกเขา.

วว. 22:3 ข วว.1:1

วว. 22:3 ค วว.7:15; 1:6; 5:10

วว. 22:3 3ค ศัพท์ในภาษากรีกหมายถึงการปรนนิบัติอย่างปุโรหิต. การปรนนิบัติพระเจ้าและพระเมษโปดกนั้นก็เป็นพระพรของผู้ที่ได้รับการไถ่จากพระเจ้าในโลกนิรันดร์ด้วยเช่นกัน.

วว. 22:3 4 คำว่า "พระองค์" ในข้อนี้และในข้อ 4 ล้วนเล็งถึงพระเจ้าและพระเมษโปดก. ในโลกนิรันดร์นั้น พระเจ้ากับพระเมษโปดกเป็นหนึ่งเดียวกัน.

วว. 22:4 ก มธ.5:8; บพส.42:2

วว. 22:4 1ก การเห็นพระพักตร์พระเจ้าและพระเมษโปดกและมีพระนามของพระองค์อยู่ที่หน้าผากของเขานั้นก็เป็นพระพรของพระเจ้าตรีเอกภาพซึ่งผู้ที่ได้รับการไถ่จากพระเจ้าจะได้รับสุขในโลกนิรันดร์ด้วย.

วว. 22:4 ข อฤธ. 6:25-26; บพส.17:15; 42:5; 44:3

วว. 22:4 ค วว.3:12; 14:1

วว. 22:5 ก วว.21:25

วว. 22:5 1ก ดู 21:25 คำอธิบาย 2.

วว. 22:5 ข วว.21:23

วว. 22:5 2 แสงตะเกียงนั้นเป็นแสงที่มนุษย์สร้างขึ้นแต่แสงอาทิตย์เป็นแสงที่พระเจ้าทรงเนรมิตสร้างขึ้น

วว. 22:5 3 การที่พระเจ้าผู้เป็นองค์พระผู้เป็นเจ้าจะส่องสว่างให้เขานั้นเป็นพระพรอีกประการหนึ่งของผู้ที่ได้รับการไถ่จากพระเจ้าในโลกนิรันดร์.

วว. 22:5 ค วว.5:10; 20:4

วว. 22:5 4ค การเป็นกษัตริย์ครอบครองอยู่ชั่วนิรันดร์นั้นเป็นพระพรสุดท้ายของผู้ที่ได้รับการไถ่จากพระเจ้าในโลกนิรันดร์.

วว. 22:6 1 หมายถึงทูตสวรรค์ใน 21:9.

วว. 22:6 ก วว.21:5

วว. 22:6 2 วลีที่ว่า "องค์พระผู้เป็นเจ้าซึ่งเป็นพระเจ้า" ที่ทรงใช้ทูตของพระองค์มาชี้ให้เห็นถึงสิ่งต่างๆ ที่อยู่ในหนังสือเล่มนี้ก็คือองค์พระเยซูเจ้า(1:1; 22:16).

วว. 22:6 ข อฤธ.16:22; 27:16

วว. 22:6 ค 1กธ.14:32

วว. 22:6 3ค ในหนังสือเล่มนี้ พระเจ้าผู้เป็นองค์พระผู้เป็นเจ้านั้น ทรงเป็นพระเจ้าแห่งวิญญาณของเหล่าผู้เผยพระวจนะ. กรณี้นี้ชี้บ่งว่า คำพยากรณ์ทั้งหมดในหนังสือเล่มนี้เป็นการเปิดเผยของพระเจ้าผู้ทรงดลใจวิญญาณของเหล่าผู้เผยพระวจนะทั้งในพันธสัญญาเดิมและพันธสัญญาใหม่. นอกจากนี้ยังได้ชี้บ่งว่า คำพยากรณ์ในหนังสือเล่มนี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับคำพยากรณ์ในพันธสัญญาเดิมและพันธสัญญาใหม่ด้วย ซึ่งทั้งหมดนี้ล้วนเป็นคำพยากรณ์ที่เหล่าผู้เผยพระวจนะพูดในวิญญาณที่ได้รับการดลใจจากพระเจ้า. ดังนั้นถ้าเราต้องการเข้าใจคำพยากรณ์เหล่านี้ ก็จำต้องอยู่ในวิญญาณของเราและต้อนรับการชโลมของพระเจ้า.

วว. 22:6 ง วว.22:9; 10:7; 11:18; 16:6; 18:20, 24; อฟ.2:20; 4:11

วว. 22:6 จ วว.1:1

วว. 22:7 1 วลีที่ว่า "เราจะมาโดยเร็วพลัน" เป็นคำเตือนขององค์พระผู้เป็นเจ้า. ถ้าเราใส่ใจต่อคำเตือนนี้เราก็จะได้รับพร มิฉะนั้นเราก็จะสูญเสียพระพรนี้ไป.

วว. 22:7 ก วว. 22:12, 20; 3:11

วว. 22:7 ข วว.22:14; 1:3

วว. 22:8 ก วว.1:9-12

วว. 22:8 ข วว.19:10

วว. 22:9 ก วว.19:10

วว. 22:9 ข วว.22:6

วว. 22:9 ค วว.22:7; 1:3

วว. 22:9 ง 14:7; มธ.4:10

วว. 22:10 1 คำพยากรณ์ในหนังสือดานิเอลถูกประทับตราผนึกไว้ เพราะคำพยากรณ์เหล่านั้นได้ให้ไว้ล่วงหน้าเป็นเวลานานมากก่อนถึงช่วงสุดปลายแต่คำพยากรณ์ในหนังสือเล่มนี้ไม่ควรถูกประทับตราผนึกไว้ เพราะใกล้จะถึงเวลานั้นแล้ว.

วว. 22:10 ก เทียบ วว.5:1, 5; ดนอ.8:26; 12:4, 9

วว. 22:10 ข วว.22:7, 18, 19; 1:3; 10:11; 19:10

วว. 22:10 ค วว.1:3

วว. 22:11 ก ดนอ.12:10

วว. 22:11 1 ในยุคสมัยที่อยู่ในหนังสือเล่มนี้ การที่เราจะเป็นผู้ชอบธรรมหรือผู้อธรรม เป็นผู้มลทินหรือแบ่งแยกบริสุทธิ์นั้น เป็นเรื่องที่เคร่งเครียดเรื่องหนึ่ง. ผู้ที่ชอบธรรมก็คือผู้ที่มีการดำเนินชีวิตตามหลักเกณฑ์ที่ชอบธรรมของพระเจ้าทางภายนอกส่วนผู้ที่แบ่งแยกบริสุทธิ์ก็คือผู้ที่เป็นอยู่ตามพระนิสัยที่แยกบริสุทธิ์ของพระเจ้าทางภายใน. ในยุคสมัยที่อยู่ในหนังสือเล่มนี้ เราจะต้องดำเนินชีวิตและเป็นอยู่เช่นนี้เพื่อเราจะรับบำเหน็จ มิฉะนั้นเมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าเสด็จกลับมา เราก็จะถูกปรับโทษว่าเป็นคนที่อธรรมและมลทิน ทั้งจะถูกลงโทษ (ข้อ 12).

วว. 22:12 1 องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเตือนซ้ำอีกครั้งหนึ่งว่า "เราจะมาโดยเร็วพลัน" เพื่อให้เราเห็นถึงความสำคัญของบำเหน็จและการลงโทษของพระองค์ในเวลาที่พระองค์เสด็จกลับมา.

วว. 22:12 ก วว.22:7

วว. 22:12 ข วว.11:18

วว. 22:12 2ข วลีที่ว่า "บำเหน็จและการลงโทษ" แปลตามตรงคือ ค่าจ้าง. ในเวลาที่องค์พระผู้เป็นเจ้าเสด็จกลับมา ผู้เชื่อแต่ละคนจะได้รับบำเหน็จหรือการลงโทษที่บังลังก์แห่งการพิพากษาของพระคริสต์หลังจากที่พวกเขาถูกรับขึ้นไปแล้ว (2กธ.5:10; 1กธ.4:5; รม.14:10; มธ.16:27).

วว. 22:13 1 นี่เป็นคำประกาศขององค์พระผู้เป็นเจ้าในตอนท้ายของหนังสือเล่มนี้ ซึ่งสอดคล้องกับคำประกาศของพระเจ้าในตอนต้นของหนังสือเล่มนี้ (1:8). กรณีนี้แสดงว่าพระเยซูก็คือพระเจ้า.

วว. 22:13 ก วว.1:8; 21:6

วว. 22:13 ข วว.1:17

วว. 22:13 2ข องค์พระเยซูเจ้านั้นไม่เพียงเป็นคนแรกแต่ยังเป็นเบื้องต้นด้วย และไม่เพียงเป็นคนสุดท้ายแต่ยังเป็นเบื้องปลายอีกด้วย. คำว่า "คนแรก" ชี้บ่งว่าไม่มีผู้ใดอยู่ก่อนพระองค์, คำว่า "คนสุดท้าย" ชี้บ่งว่าไม่มีผู้ใดอยู่หลังพระองค์, คำว่า"เบื้องต้น" ชี้บ่งว่าพระองค์เป็นจุดกำเนิดของสิ่งสารพัด, และคำว่า "เบื้องปลาย" ชี้บ่งว่าพระองค์เป็นจุดสิ้นสุดของสิ่งสารพัด. กรณีนี้ไม่เพียงชี้บ่งว่าไม่มีผู้ใดอยู่ก่อนหรืออยู่หลังพระเยซูเท่านั้น แต่ยังชี้บ่งว่าถ้าปราศจากพระองค์แล้วก็ย่อมไม่มีจุดกำเนิดและก็ไม่มีจุดสิ้นสุดด้วย.

วว. 22:13 ค วว.21:6

วว. 22:14 1 ข้อนี้สามารถถือเป็นคำสัญญาที่ให้มนุษย์ได้รับสุขต้นไม้แห่งชีวิต ซึ่งก็คือพระคริสต์พร้อมด้วยความอุดมสมบูรณ์ทั้งหมดของชีวิต. ข้อ 17 วรรคหลังก็สามารถถือเป็นการร้องเรียกให้มนุษย์มารับน้ำแห่งชีวิต ซึ่งก็คือพระวิญญาณผู้ประทานชีวิต. ดังนั้นหนังสือเล่มนี้จึงจบลงด้วยคำสัญญาประการหนึ่งและการร้องเรียกประการหนึ่ง ซึ่งล้วนมีเพื่อให้มนุษย์มากินดื่มพระคริสต์ผู้ครอบคลุมสรรพสิ่งเป็นพระวิญญาณผู้ประทานชีวิต.

วว. 22:14 ก วว.7:14; 1ยฮ.1:7, 9

วว. 22:14 2ก เสื้อคลุมในที่นี้เป็นสัญลักษณ์เล็งถึงการประพฤติของผู้เชื่อ. การชำระเสื้อคลุมของตนก็คือการรักษาการประพฤติของตนให้สะอาดโดยการชำระแห่งพระโลหิตของพระเมษโปดก (7:14; 1ยฮ.1:7). สิ่งนี้ทำให้ผู้เชื่อมีสิทธิอำนาจในการรับสุขต้นไม้แห่งชีวิตและในการเข้าเมือง. ทั้งต้นไม้แห่งชีวิตและเมืองล้วนเป็นการรับสุขของพวกเขาในโลกนิรันดร์.

วว. 22:14 ข วว. 3:4-5, 18; 6:11; 19:8, 14

วว. 22:14 ค วว.22:7; 1:3

วว. 22:14 3 แปลตามตรงคือ พวกเขาจะมีอำนาจต่อต้นไม้แห่งชีวิต.

วว. 22:14 ง เทียบ ยนซ.3:24

วว. 22:14 4ง หลังจากที่พระเจ้าได้ทรงเนรมิตสร้างมนุษย์แล้วก็ได้วางมนุษย์ไว้ตรงหน้าต้นไม้แห่งชีวิต (ยนซ.2:8-9) กรณีนี้ชี้บ่งว่า มนุษย์มีสิทธิพิเศษที่จะรับสุขต้นไม้นี้. แต่เนื่องจากการตกต่ำของมนุษย์ พระเจ้าจึงใช้สง่าราศี, การแบ่งแยกบริสุทธิ์, และความชอบธรรมของพระองค์มาปิดกั้นมนุษย์ไม่ให้เข้าสู่ต้นไม้แห่งชีวิต (ยนซ.3:24). แต่โดยการไถ่ของพระคริสต์ที่ได้ตอบสนองต่อข้อเรียกร้องแห่งสง่าราศี, การแบ่งแยกบริสุทธิ์, และความชอบธรรมทั้งสิ้นของพระเจ้า จึงทำให้หนทางที่จะไปสู่ต้นไม้แห่งชีวิตได้เปิดออกต่อผู้เชื่ออีกครั้งหนึ่ง (ฮร.10:19-20). ด้วยเหตุนี้ทุกคนที่ชำระเสื้อคลุมของตนด้วยพระโลหิตแห่งการไถ่ของพระคริสต์ก็จะมีสิทธิอำนาจในการรับสุขต้นไม้แห่งชีวิตเป็นส่วนที่นิรันดร์ของพวกเขาในเมืองบริสุทธิ์ คือในสวนบรมสุขเกษมของพระเจ้าในโลกนิรันดร์ (2:7).

วว. 22:14 จ วว.22:2; 2:7

วว. 22:14 ฉ วว.21:12

วว. 22:14 ช วว.21:27

วว. 22:14 5ช การเข้าไปในเมืองโดยประตูก็คือการเข้าสู่กรุงเยรูซาเล็มใหม่ซึ่งเป็นขอบเขตแห่งพระพรที่นิรันดร์ของพระเจ้า โดยการบังเกิดใหม่โดยพระคริสต์ที่มีชัยชนะต่อความตายและแจกจ่ายชีวิต (ดู 21:21 คำอธิบาย 2).

วว. 22:15 ก วว.21:8, 27

วว. 22:15 1ก ภายนอกหมายถึงนอกเมือง ซึ่งจะมีบึงไฟสำหรับรองรับคนบาปที่ต้องพินาศทั้งหมด (21:8 คำอธิบาย 2).

วว. 22:15 ข ฟป.3:2; มธ.7:6; 2ปต.2:22; พบญ.23:18

วว. 22:15 ค ยฮ.8:44

วว. 22:16 ก วว.1:1; 22:6

วว. 22:16 1 แปลตามตรงคือ เหนือคริสตจักรทั้งหลาย.

วว. 22:16 ข วว.1:4, 11

วว. 22:16 2ข พยานของพระเยซูที่อยู่ในหนังสือเล่มนี้เป็นพยานที่มีเพื่อคริสตจักรทั้งหลาย. ดังนั้นถ้าเราต้องการเข้าใจและถือรักษาคำพยานนี้ เราก็ต้องอยู่ในคริสตจักรทั้งหลายและจะต้องอยู่เพื่อคริสตจักรทั้งหลาย.

วว. 22:16 ค วว.5:5; ยซย.11:10

วว. 22:16 3ค ในสภาพพระเจ้าของพระคริสต์นั้น พระองค์ทรงเป็นรากของดาวิด และเป็นต้นกำเนิดของดาวิด แต่ในสภาพมนุษย์ของพระคริสต์นั้นพระองค์ทรงเป็นเชื้อสายของดาวิด และเป็นลูกหลานของดาวิด. ดังนั้นพระองค์จึงทรงเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้าซึ่งเป็นรากของดาวิด และยังทรงเป็นบุตรหลานหรือหน่อของดาวิด ซึ่งก็คือเชื้อสายของดาวิด (มธ.22:42-45; รม.1:3; ยรม.23:5).

วว. 22:16 ง มธ.1:1; 22:42; ยฮ.7:42; รม.1:3; ยรม.23:5

วว. 22:16 จ วว.2:28; เทียบ มธ.2:2; อฤธ.24:17

วว. 22:16 4จ ในขณะที่พระคริสต์เสด็จกลับมานั้น พระองค์จะทรงเป็นตะวันที่ปรากฏขึ้นสำหรับพลไพร่ของพระองค์โดยทั่วไป (มลค.4:2) แต่พระองค์จะทรงเป็นดาวประจำรุ่งสำหรับผู้ที่เฝ้าระวังและรักพระองค์เป็นพิเศษ. กรณีหลังจะเป็นบำเหน็จสำหรับผู้มีชัยชนะ (2:28). การที่พระคริสต์ทรงเป็นรากและเชื้อสายของดาวิดนั้นมีส่วนเกี่ยวข้องกับชาวอิสราเอลและอาณาจักร ส่วนการที่พระคริสต์ทรงเป็นดาวประจำรุ่งที่สุกใสนั้นมีส่วนเกี่ยวข้องกับคริสตจักรและการถูกรับขึ้นไป. ดาวประจำรุ่งจะปรากฏขึ้นในเวลาที่มืดมิดที่สุดก่อนฟ้าสาง. ช่วงภัยพิบัติใหญ่ก็คือเวลาที่มืดมิดที่สุดนี้หลังจากนั้นแสงของวันใหม่แห่งอาณาจักรก็จะเบิกฟ้า. ในอาณาจักรนั้นองค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงปรากฏต่อพลไพร่ของพระองค์อย่างเปิดเผยในฐานะที่ทรงเป็นดวงตะวัน แต่ในช่วงก่อนภัยพิบัติใหญ่นั้นพระองค์จะทรงปรากฏแก่ผู้มีชัยชนะของพระองค์อย่างลับๆ ในฐานะที่เป็นดาวประจำรุ่ง.

วว. 22:17 ก วว.2:7

วว. 22:17 1ก ในบทที่ 2 และ 3 นั้น พระวิญญาณนั้นได้ตรัสกับคริสตจักรทั้งหลาย แต่ในตอนท้ายของหนังสือเล่มนี้ พระวิญญาณนั้นกับเจ้าสาว (คริสตจักร) ได้ตรัสพร้อมกันประดุจคนคนเดียว. กรณีนี้ย่อมแสดงว่า ประสบการณ์ของคริสตจักรที่มีต่อพระวิญญาณนั้นได้ก้าวหน้าไปจนถึงขั้นที่คริสตจักรได้กลายเป็นหนึ่งกับพระวิญญาณนั้น ผู้เป็นการสำแดงที่สุดยอดของพระเจ้าตรีเอกภาพ.
การเปิดเผยทั้งหมดของพระคัมภีร์ได้แสดงให้เราเห็นถึงเรื่องราวแห่งความรักของสามีภรรยาคู่หนึ่งในจักรวาล. สามีภรรยาคู่นี้ก็คือ องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงอำนาจสิทธิ์ขาดที่ได้สร้างจักรวาลและสิ่งสารพัด คือพระเจ้าตรีเอกภาพ (พระบิดา,พระบุตร, และพระวิญญาณ) ผู้ทรงผ่านขั้นตอนต่างๆ ในการกลายเป็นเนื้อหนัง, การดำเนินชีวิตมนุษย์ การตรึงกางเขน การเป็นขึ้น การเสด็จสู่สวรรค์ และสำเร็จสุดยอดเป็นพระวิญญาณผู้ประทานชีวิตให้ พระองค์ได้สมรสกับมนุษย์ที่มีสามส่วน (วิญญาณ, จิต, และกาย) ที่ถูกเนรมิตสร้าง ได้รับการไถ่ บังเกิดใหม่ เปลี่ยนแปลง และได้รับสง่าราศี จนได้สำเร็จสุดยอดก่อรูปเป็นคริสตจักรซึ่งเป็นการสำแดงของพระเจ้า. ในโลกนิรันดร์ที่ไม่รู้สิ้นสุดนั้น ทั้งสองจะดำเนินชีวิตแห่งการผสมกลมกลืนระหว่างพระเจ้ากับมนุษย์กลายเป็นวิญญาณเดียว โดยชีวิตที่ศักดิ์สิทธิ์ เป็นนิรันดร์ และมีสง่าราศีหาใดเปรียบ. การดำเนินชีวิตดังกล่าวจะเป็นการดำเนินชีวิตที่สูงส่งเลอเลิศ และเปี่ยมล้นด้วยพระพรและความยินดี.

วว. 22:17 ข วว.21:2, 9

วว. 22:17 ค วว.22:20; 2ตธ.4:8

วว. 22:17 2ค คำว่า "เชิญมาเถิด!" เป็นคำตอบรับที่พระวิญญาณนั้นกับเจ้าสาวมีต่อคำตรัสขององค์พระผู้เป็นเจ้าในข้อ 16 และต่อคำเตือนซ้ำแล้วซ้ำเล่าขององค์พระผู้เป็นเจ้าในข้อ 7 และ 12. คำนี้ได้แสดงให้เห็นถึงความปรารถนาที่มีต่อการเสด็จมาขององค์พระผู้เป็นเจ้า. ผู้ใดก็ตามที่ได้ยินคำตอบรับนี้ก็ควรพูดว่า "เชิญมาเถิด!" ด้วยเช่นกันเพื่อแสดงความปรารถนาร่วมกันที่มีต่อการเสด็จมาขององค์พระผู้เป็นเจ้า. ผู้เชื่อทุกคนที่รักการมาปรากฏขององค์พระผู้เป็นเจ้า (2ตธ.4:8) ควรจะต้องแสดงถึงความปรารถนาร่วมกันเช่นนี้.

วว. 22:17 ค วว.22:20; 2ตธ.4:8

วว. 22:17 ง วว.21:6; ยฮ.4:14; ยซย.44:3

วว. 22:17 จ ยฮ.7:37; ยซย.55:1; มธ.11:28

วว. 22:17 3จ ในด้านหนึ่ง พระวิญญาณนั้นกับเจ้าสาวปรารถนาที่จะให้องค์พระผู้เป็นเจ้าเสด็จมา ในอีกด้านหนึ่งก็เฝ้าหวังให้คนบาปที่กระหายได้มาดื่มน้ำแห่งชีวิตเพื่อจะได้อิ่มหนำด้วย. ขณะที่เรามีความปรารถนาต่อการเสด็จมาขององค์พระผู้เป็นเจ้าอย่างจริงใจ เราก็จะมีความห่วงใยต่อการได้รับความรอดของคนบาปอย่างร้อนรนด้วย.

วว. 22:17 4 ดูข้อ 14 คำอธิบาย 1.

วว. 22:17 ฉ วว.22:1

วว. 22:18 1 ถ้าพิจารณาตามข้อ 16 และ 20 แล้ว คำว่า"ข้าพเจ้า" ในที่นี้น่าจะเล็งถึงองค์พระเยซูเจ้า แต่ถ้าพิจารณาตาม 1:2 แล้วก็อาจจะเล็งถึงโยฮันได้.อย่างไรก็ตามโยฮันก็เป็นหนึ่งกับองค์พระผู้เป็นเจ้าในวิญญาณ ขณะที่ท่านกล่าวคำเตือนที่เคร่งขรึมนี้.

วว. 22:18 ก วว.22:10

วว. 22:18 ข พบญ.4:2; 12:32; สภษ.30:6

วว. 22:18 ค วว.15:1, 6-8; 16:9, 21

วว. 22:18 2ค ภัยพิบัติหลักๆ ที่ได้เปิดเผยไว้ในหนังสือเล่มนี้ก็คือวิบัติสามประการในช่วงภัยพิบัติใหญ่และความตายครั้งที่สอง ซึ่งก็คือความพินาศในบึงไฟแห่งทั่วทั้งตัวของมนุษย์ คือทั้งวิญญาณ จิตและกาย. พระพรที่ล้ำค่าอย่างเห็นได้ชัดซึ่งได้เปิดเผยไว้ในหนังสือเล่มนี้ก็คือต้นไม้แห่งชีวิตและเมืองบริสุทธิ์. มนุษย์จะได้รับภัยพิบัติหรือจะมีส่วนในพระพร ก็ขึ้นอยู่กับว่าเขาปฏิบัติต่อคำพยากรณ์ในหนังสือเล่มนี้อย่างไร. เราไม่ควรไปเพิ่มสิ่งใดๆลงในคำพยากรณ์เหล่านี้ และก็ไม่ควรไปตัดทอนสิ่งใดๆ ออกไปด้วย. เราต้องต้อนรับสิ่งต่างๆ ตามที่ได้เขียนไว้ในหนังสือเล่มนี้.

วว. 22:19 ก พบญ.4:2; 12:32

วว. 22:19 ข วว.22:2, 14

วว. 22:19 1ข ดูข้อ 18 คำอธิบาย 2.

วว. 22:19 ค วว.21:2, 10

วว. 22:20 1 นี่คือคำเตือนครั้งที่สามขององค์พระผู้เป็นเจ้าที่เตือนเราในบทนี้ว่า พระองค์จะเสด็จมาโดยเร็วพลัน

วว. 22:20 ก วว.22:7, 12

วว. 22:20 ข วว.1:6, 7; 3:14

วว. 22:20 2 นี่เป็นคำอธิษฐานของอัครทูตโยฮัน และเป็นคำตอบรับที่ท่านมีต่อคำเตือนขององค์พระผู้เป็นเจ้า และยังเป็นคำอธิษฐานครั้งสุดท้ายที่อยู่ในพระคัมภีร์ทั้งเล่มด้วย. หลังจากที่เราได้ยินข้อความในหนังสือเล่มนี้แล้ว เราก็ควรจะต้องมีการอธิษฐานและมีการตอบรับในลักษณะเดียวกันนี้ว่า "องค์พระเยซูเจ้า เชิญเสด็จมาเถิด!" พระคัมภีร์ทั้งเล่มได้สรุปจบลงด้วยความปรารถนาของเราที่มีต่อการเสด็จกลับมาใหม่ขององค์พระผู้เป็นเจ้าซึ่งได้แสดงออกกลายเป็นคำอธิษฐาน.

วว. 22:20 ค วว.22:17; 1กธ.16:22

วว. 22:21 ก วว.1:4; 2กธ.13:14; 2ตธ.4:22; ฆต.6:18

วว. 22:21 1ก หลังจากที่เราได้เห็นนิมิตทั้งหมด และได้ยินคำพยากรณ์ทั้งหมดในหนังสือนี้แล้ว เรายังคงต้องการพระคุณขององค์พระผู้เป็นเจ้า. มีเพียงพระคุณขององค์พระเยซูเจ้าเท่านั้นที่ทำให้เราสามารถเป็นอยู่และดำเนินชีวิตตามนิมิตและคำพยากรณ์เหล่านี้ได้. ไม่เพียงหนังสือเล่มนี้เท่านั้นแต่พระคัมภีร์ทั้งเล่มก็ได้สรุปลงด้วยพระคุณนี้ซึ่งทำให้เรามีประสบการณ์ต่อพระคริสต์ผู้ครอบคลุมสรรพสิ่งและมีส่วนในพระเจ้าตรีเอกภาพเพื่อจะให้เรากลายเป็นการสำแดงแห่งกลุ่มชนที่นิรันดร์ของพระองค์ และจะสำเร็จพระประสงค์ที่นิรันดร์ของพระองค์ ซึ่งทำให้พระองค์และเราได้รับสุขความอิ่มหนำอย่างสิ้นเชิงและการพักสงบที่ครบสมบูรณ์ซึ่งกันและกันตลอดไปเป็นนิตย์.

วว. 22:21 2 สำเนาต้นฉบับเก่าแก่บางฉบับเพิ่มคำว่า"พระคริสต์."

วว. 22:21 ข วว.5:8; 8:3; 11:18; 13:7, 10; 14:12; 16:6; 17:6; 18:24; 19:8; 20:9

วว. 22:21 3ข สำเนาต้นฉบับเก่าแก่บางฉบับเป็น คนทั้งปวง.

วว. 22:21 ค 1คนก. 16:36; บพส.89:52; นฮย.8:6

วว. 22:21 4ค สำเนาต้นฉบับเก่าแก่บางฉบับไม่มีคำว่า "เอเมน."
กรุงเยรูซาเล็มใหม่ซึ่งเป็นประเด็นสำคัญประการสุดท้ายที่ได้เปิดเผยไว้ในหนังสือเล่มนี้ ไม่ได้เป็นเพียงการสรุปจบลงของพระคัมภีร์ทั้งเล่มเท่านั้น แต่ยังเป็นการสำเร็จสุดยอดของหัวข้อสำคัญทั้งหมดที่ได้เปิดเผยไว้ในพระคัมภีร์ด้วย.ทั้งพระเจ้าตรีเอกภาพ แผนการบริหารของพระเจ้าตรีเอกภาพ การไถ่ของพระคริสต์ การช่วยให้รอดของพระเจ้า ผู้เชื่อ คริสตจักร และอาณาจักรก็ล้วนสรุปลงที่กรุงเยรูซาเล็มใหม่ซึ่งเป็นหัวข้อสรุปสุดยอดนี้. ดังนั้นการกล่าวว่ากรุงเยรูซาเล็มใหม่เป็นเมืองฝ่ายวัตถุ จึงไม่เข้ากับหลักเหตุผลโดยไม่สอดคล้องกับหลักการของหนังสือเล่มนี้ที่ได้ใช้เครื่องหมายต่างๆ มาเปิดเผยถึงเรื่องราวที่ลึกลับต่างๆ. ถ้าพิจารณาตามการเปิดเผยทั้งหมดในพระคัมภีร์ทั้งเล่ม กรุงเยรูซาเล็มใหม่ซึ่งเป็นบทสรุปของพระคัมภีร์ทั้งเล่มก็คือการผสมกลมกลืนอันศักดิ์สิทธิ์ระหว่างพระเจ้าตรีเอกภาพที่ผ่านขั้นตอนกับมนุษย์ที่มีสามส่วนซึ่งได้รับการไถ่และเปลี่ยนแปลงซึ่งเป็นการผสมกลมกลืนระหว่างสภาพพระเจ้ากับสภาพมนุษย์ที่ได้กลายเป็นตัวตนที่ลึกลับของกลุ่มชนแห่งจักรวาล ซึ่งตัวตนนี้ก็คือ
(1) ภรรยาของพระเมษโปดก (21:9)
(2) การสำเร็จสุดยอดแห่งพลับพลาและพระวิหารของพระเจ้า อันเป็นที่อาศัยซึ่งกันและกันที่นิรันดร์ของพระเจ้ากับมนุษย์ (21:3, 22)
(3) การสำเร็จสุดยอดของการทรงสร้างใหม่ในสิ่งทรงสร้างเก่าของพระเจ้าในทุกยุคทุกสมัย(กจ.4:11; ยฮ.2:19; มธ.16:18; 1กธ.3:9-12; 1ปต.2:4-5) และ
(4) การสำเร็จสุดยอดแห่งแผนการบริหารที่นิรันดร์ของพระเจ้าและความสำเร็จอันศักด์สิทธิ์ของพระองค์.