วิวรณ์ บทที่ 20

วว. 20:1 ก วว.1:18; 9:1

วว. 20:1 ข วว.9:1

วว. 20:1 ค ยด.6

วว. 20:2 ก วว.12:3

วว. 20:2 ข วว.12:9

วว. 20:2 ค ยด.6

วว. 20:2 1ค หลังจากที่ผู้ต่อต้านพระคริสต์พ่ายแพ้แล้วซาตานก็จะถูกมัดและจองจำไว้ เพื่อให้แผ่นดินแห่งการกบฏนี้จะได้รับการชำระสะสาง และอาณาจักรของพระคริสต์จะได้มาถึง (ข้อ 4-6).

วว. 20:3 ก ยซย.14:15; ยอค.28:8; เทียบ 2ปต.2:4

วว. 20:3 ข เทียบ อฤธ.16:33

วว. 20:3 ค วว. 20:8, 10; 12:9

วว. 20:3 ง วว.20:7

วว. 20:4 ก มธ.19:28; วว.3:21

วว. 20:4 1 ผู้ที่นั่งอยู่บนพระที่นั่งก็คือเหล่าผู้มีชัยชนะ. เมื่อถึงเวลานี้ พวกเขาได้นั่งอยู่บนพระที่นั่งและได้รับอำนาจแห่งการพิพากษา. การได้รับอำนาจแห่งการพิพากษาก็หมายถึงการได้รับอาณาจักรนั่นเอง (เทียบ ดนอ.7:10, 18, 22). กรณีนี้แสดงว่า พวกเขาได้รับอำนาจแล้วและกำลังรับสุขอาณาจักรอยู่.

วว. 20:4 ข วว.6:9

วว. 20:4 2 คนเหล่านี้ก็คือผู้ที่ได้พลีชีพมาตลอดทุกยุคของคริสตจักร ดังที่กล่าวไว้ใน 6:9.

วว. 20:4 ค วว.1:2

วว. 20:4 3 คนเหล่านี้คือผู้ที่ได้พลีชีพในระหว่างภัยพิบัติใหญ่ (13:7, 15).

วว. 20:4 ง วว.13:15

วว. 20:4 จ วว. 13:16-17

วว. 20:4 4 คือได้เป็นขึ้นมาจากตาย.

วว. 20:4 ฉ วว.5:10; 2ตธ.2:12; ฮร.2:5-8; บพส.2:8-9; เทียบ วว.22:5

วว. 20:5 ก ลก.14:14; 20:35-36; ยฮ.5:29; ฟป.3:11

วว. 20:5 1ก คำว่า "ครั้งแรก" หรือ "ที่ดีที่สุด." การเป็นขึ้นครั้งแรกก็คือการเป็นขึ้นที่ดีที่สุด. สิ่งนี้ไม่เพียงเป็นการเป็นขึ้นของชีวิต (ยฮ.5:29; 1กธ.15:23; 1ธซ.4:16) เท่านั้น แต่ยังเป็นการเป็นขึ้นแห่งบำเหน็จ (ลก.14:14), การเป็นขึ้นที่เลอเลิศ หรือการเป็นขึ้นที่โดดเด่นซึ่งอัครทูตเปาโลได้แสวงหา (ฟป.3:11), และการเป็นขึ้นที่มีอำนาจในการเป็นกษัตริย์ซึ่งเป็นบำเหน็จที่จะประทานให้แก่ผู้มีชัยชนะ เพื่อพวกเขาจะได้เป็นกษัตริย์ร่วมกับพระคริสต์ในอาณาจักรพันปี (ข้อ 4, 6). ดังนั้น บุคคลผู้ใดมีส่วนในการเป็นขึ้นครั้งแรกนี้ก็ได้รับพร (ข้อ 6).

วว. 20:5 ข 1กธ. 15:23-24

วว. 20:5 2ข คนตายเหล่านี้ก็คือผู้ที่ไม่ได้รับความรอด.พวกเขาจะมีส่วนในการเป็นขึ้นแห่งการพิพากษา (ยฮ.5:28-29; 1กธ.15:23-24; วว.20:12) หลังจากอาณาจักรพันปี.

วว. 20:6 1 ผู้ที่มีส่วนในการเป็นขึ้นครั้งแรกนั้นไม่ได้มีเพียงผู้มีชัยชนะที่เป็นขึ้น ดังเช่นบุตรชายใน 12:5 และผู้พลีชีพรุ่นหลังใน 15:2 เท่านั้น แต่ยังรวมถึงผู้มีชัยชนะที่ถูกรับขึ้นไปในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่ดังเช่นผลสุกงอมรุ่นแรกใน 14:1-5 ด้วย.

วว. 20:6 ก วว.1:3

วว. 20:6 2ก หรือ เป็นสุข. พระพรที่สูงสุดก็คือการได้รับอาณาจักรของพระเจ้าที่มาปรากฏอยู่บนแผ่นดินโลกเป็นมรดก และยังได้ร่วมเป็นกษัตริย์ด้วยกันกับพระคริสต์ในอาณาจักรนั้น.

วว. 20:6 ข วว.3:7; 22:11

วว. 20:6 ค วว.2:11; 20:14

วว. 20:6 3ค ดู 2:11 คำอธิบาย 2.

วว. 20:6 ง วว.1:6

วว. 20:6 4ง ในอาณาจักรพันปีนั้น ผู้มีชัยชนะจะเป็นปุโรหิตที่ได้ใกล้ชิดกับพระเจ้าและพระคริสต์ และจะเป็นกษัตริย์ที่จะร่วมครองอำนาจเหนือประเทศต่างๆ ด้วยกันกับพระคริสต์ (2:26-27; 12:5). ในฐานะที่พวกเขาเป็นปุโรหิต พวกเขาจะกระทำให้พระเจ้าและพระคริสต์รับสุขและอิ่มหนำจากการปรนนิบัติของพวกเขา. ส่วนในฐานะที่พวกเขาเป็นกษัตริย์ พวกเขาจะครองอำนาจแทนพระเจ้าและจะเป็นตัวแทนของพระเจ้า เพื่อมาเลี้ยงดูผู้คนให้มนุษย์ได้รับสุขและอิ่มหนำ. สิ่งนี้ก็คือบำเหน็จที่ทรงประทานให้แก่ผู้มีชัยชนะ. ส่วนผู้เชื่อที่พ่ายแพ้ในยุคนี้จะสูญเสียไปซึ่งบำเหน็จนี้. อย่างไรก็ตาม เมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าได้จัดการกับพวกเขาในอาณาจักรพันปีแล้ว ผู้ที่พ่ายแพ้เหล่านี้ก็จะมีส่วนในพระพรแห่งบำเหน็จนี้ในฟ้าสวรรค์ใหม่และแผ่นดินโลกใหม่ นั่นคือจะได้ปรนนิบัติพระเจ้าและเป็นตัวแทนของพระเจ้าในการครองอำนาจไปตราบชั่วนิรันดร์ (22:3, 5).

วว. 20:6 5 มีสำเนาต้นฉบับเก่าแก่บางฉบับเป็น หนึ่งพันปีนั้น (มีคำนำหน้านามที่เฉพาะเจาะจง).

วว. 20:7 1 เหวลึก (ข้อ 3) จะเป็นที่คุมขังชั่วคราวของมาร. เมื่อผ่านไปหนึ่งพันปีแล้ว มันก็จะถูกปล่อยออกมาจากที่คุมขัง เพื่อให้พระเจ้าใช้เป็นเครื่องมือในการทดสอบมนุษย์ครั้งสุดท้าย.

วว. 20:8 ก วว.20:3

วว. 20:8 ข วว.7:1

วว. 20:8 1ข แปลตามตรงคือ สี่มุม.

วว. 20:8 2 ถ้าพิจารณาดูตาม ยอค.38:2-3 กับ 39:1-2 แล้ว โฆฆและมาโฆฆก็ต้องเป็นประเทศรัสเซีย.ใน ยอค.38:2 ชี้บ่งว่า โฆฆและมาโฆฆนั้นขึ้นกับโรศ, เมเซ็ค, และธูบัล. โรศก็เทียบได้กับรัสเซีย, เมเซ็คเทียบได้กับกรุงมอสโค, และธูบัลก็เทียบได้กับเมืองโทโบลสก์ (Tobolsk). ใน ยอค.39:2 ได้กล่าวว่า สถานที่แห่งนี้คือ "ส่วนที่อยู่เหนือสุด." เรื่องราวเกี่ยวกับโฆฆและมาโฆฆที่ได้กล่าวไว้ในยะเอศเคลบทที่ 38 และ 39 นั้นจะเกิดขึ้นก่อนอาณาจักรพันปีส่วนเรื่องราวของโฆฆและมาโฆฆที่บันทึกไว้ในบทนี้จะเกิดขึ้นหลังอาณาจักรพันปี. กรณีนี้อาจเป็นเครื่องบ่งชี้ว่า การที่ซาตานไปล่อลวงนานาประเทศทั้งสี่ทิศทั่วแผ่นดินโลกนั้นก็คือการที่มันไปล่อลวงโฆฆและมาโฆฆนั่นเอง. สิ่งนี้อาจเป็นเครื่องบ่งชี้ว่า ในครั้งสุดท้ายที่มนุษยชาติกบฏต่อพระเจ้าเนื่องจากการยุยงของซาตานนั้นโฆฆและมาโฆฆจะเป็นผู้นำ และนานาประเทศจะติดตามไป.

วว. 20:8 ค ยนซ.10:2; ยอค.38:2; 39:1, 6

วว. 20:8 ง เทียบ ยอค.38:15; 39:2

วว. 20:8 3 นี่คือสงครามครั้งสุดท้ายบนแผ่นดินโลก. สงครามครั้งนี้จะมีต้นเหตุมาจากการกบฏครั้งสุดท้ายของมนุษยชาติซึ่งถูกซาตานผู้เป็นศัตรูของพระเจ้ามายุยง และจะเกิดขึ้นหลังอาณาจักรพันปี. แม้มนุษยชาติจะได้รับการฟื้นฟูถึงหนึ่งพันปีแต่นิสัยธรรมชาติแห่งการเป็นกบฏก็ยังคงดำรงอยู่. นิสัยธรรมชาติแห่งการเป็นกบฏนี้จะถูกเปิดโปงออกมาโดยการยุยงครั้งสุดท้ายของซาตานและจะถูกขจัดไปจนหมดโดยการพิพากษาครั้งสุดท้ายขององค์พระผู้เป็นเจ้าที่มีต่อมนุษยชาติ.

วว. 20:9 ก ยอค. 38:9, 16

วว. 20:9 1 แปลตามตรงคือ ตลอดความกว้างใหญ่ของแผ่นดินโลก.

วว. 20:9 ข บพส.87:2- 3

วว. 20:9 2ข ค่ายของพวกวิสุทธิชนคือที่อาศัยชั่วคราวของผู้เชื่อที่มีชัยชนะซึ่งได้ประกอบขึ้นเป็นเหล่ากองทัพฝ่ายสวรรค์ (19:14) ที่ตั้งค่ายอยู่บนแผ่นดินโลก. เมืองที่รักก็คือกรุงเยรูซาเล็ม อันเป็นที่อาศัยของชาวอิสราเอลที่เหลืออยู่. ในอาณาจักรพันปี ผู้เชื่อที่มีชัยชนะและชาวอิสราเอลที่เหลืออยู่นั้นจะเป็นพลไพร่ที่สัตย์ซื่อของพระเจ้าบนแผ่นดินโลก ซึ่งจะยืนหยัดอยู่ด้วยกันกับพระเจ้าและเพื่อพระเจ้า. เมื่อถึงตอนท้ายของอาณาจักรพันปี ซาตานจะไปยุยงมนุษยชาติที่เป็นกบฏจากส่วนที่อยู่เหนือสุดให้มาโจมตีคนเหล่านี้.

วว. 20:9 ค วว.11:5; ยอค.38:22; 39:6

วว. 20:9 3 มีสำเนาต้นฉบับที่มีอิทธิพลบางฉบับแทรกคำว่า "จากพระเจ้า."

วว. 20:10 ก วว.2:10

วว. 20:10 ข วว.19:20; มธ.25:41

วว. 20:10 1ข บึงไฟนั้นถูกเตรียมไว้สำหรับมารกับเหล่าทูตของมัน (มธ.25:41). ทั้งสัตว์ร้าย ผู้เผยพระวจนะเทียมเท็จ ตลอดจนแพะใน มธ.25:32-33, 41 จะถูกโยนลงในบึงไฟไปก่อนมารหนึ่งพันปี (19:20). หนึ่งพันปีหลังจากนั้น มารก็จะถูกโยนลงในบึงไฟด้วย.

วว. 20:10 ค วว.14:10

วว. 20:11 1 สีขาวในที่นี้เป็นเครื่องหมายเล็งถึงความชอบธรรม ซึ่งบ่งชี้ว่า พระที่นั่งใหญ่ขององค์พระผู้เป็นเจ้าซึ่งมีเพื่อการพิพากษานั้นชอบธรรม.

วว. 20:11 2 พระองค์ผู้ประทับบนพระที่นั่งต้องเล็งถึงองค์พระเยซูเจ้าอย่างแน่นอน. พระเจ้าพระบิดาได้ทรงมอบเรื่องการพิพากษาให้กับพระบุตร (ยฮ.5:22) และได้ทรงกำหนดให้พระองค์เป็นผู้ที่พิพากษาทั้งคนเป็นและคนตาย (กจ.10:42; 17:31; 2ตธ.4:1; รม.2:16). ใน มธ.25:31-46 ได้กล่าวถึงองค์พระผู้เป็นเจ้าว่า ก่อนอาณาจักรพันปีพระองค์จะทรงเป็นผู้พิพากษาคนเป็น. ส่วนในที่นี้ได้กล่าวว่าหลังอาณาจักรพันปีองค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงเป็นผู้พิพากษาคนตาย.

วว. 20:11 ก มธ.5:18; ฮร.1:11-12; 2ปต.3:10

วว. 20:11 3ก ฟ้าสวรรค์เก่าแผ่นดินโลกเก่าจะถูกเปลี่ยนไป (ฮร.1:11-12). ฟ้าสวรรค์เก่าจะผ่านพ้นไปและองค์ประกอบต่างๆ ของฟ้าสวรรค์เก่าจะถูกเผาจนละลายไป ทั้งแผ่นดินโลกเก่าก็จะต้องถูกเผาไหม้ไปเสียสิ้น (2ปต.3:10). จากท่ามกลางการเปลี่ยนแปลงนี้ก็จะก่อกำเนิดฟ้าสวรรค์ใหม่และแผ่นดินโลกใหม่ออกมา (21:1) ซึ่งจะกลายเป็นจักรวาลแห่งสิ่งทรงสร้างใหม่ เพื่อใช้เป็นที่ตั้งของกรุงเยรูซาเล็มใหม่ในโลกนิรันดร์.

วว. 20:11 4 แปลตามตรงคือ จะหาไม่พบที่สำหรับพวกเขา (แผ่นดินโลกและท้องฟ้า) อีกต่อไป.

วว. 20:12 ก กจ.10:42; 2ตธ.4:1

วว. 20:12 1 คำว่า "ยืน" ในที่นี้บ่งชี้ว่า คนที่ตายแล้วได้เป็นขึ้นมา. นี่คือการเป็นขึ้นของผู้ที่ไม่เชื่อ ซึ่งอยู่หลังอาณาจักรพันปี อันเป็นการเป็นขึ้นแห่งการพิพากษานั่นเอง (ยฮ.5:28-29; 1กธ.15:23-24).

วว. 20:12 ข ดนอ.7:10

วว. 20:12 2ข หนังสือม้วนเหล่านี้ได้จารึกการงานและการประพฤติของคนที่ไม่เชื่อ. พวกเขาจะได้รับการพิพากษาตามข้อความที่จารึกไว้.

วว. 20:12 3 นี่คือสมุดทะเบียนที่ได้บันทึกชื่อของผู้เชื่อ (13:8; 17:8; ลก.10:20).

วว. 20:12 ค วว.3:5

วว. 20:12 ง รม.2:6

วว. 20:13 ก วว.21:1

วว. 20:13 1ก เนื่องจากบรรดาผู้ที่ไม่เชื่อซึ่งจมน้ำตายในทะเลก็ถูกครอบคลุมอยู่ท่ามกลางคนตายที่อยู่ในแดนมรณาอยู่แล้ว ด้วยเหตุนี้ผู้ตายที่ทะเลได้ส่งมอบออกมาในที่นี้จึงไม่ได้ครอบคลุมถึงมนุษย์ที่ไม่เชื่อแต่อย่างใด. ผู้ตายเหล่านี้อาจเป็นวิญญาณ (พวกผีในทุกวันนี้—มธ.8:31-32; 12:43) ของสิ่งมีชีวิตในยุคก่อนอาดาม (ดู บทเรียนชีวิตหนังสือเยเนซิศ ตอนที่ 2). กรณีนี้อาจเป็นเครื่องชี้บ่งว่า ผีในทุกวันนี้และมนุษย์ที่ไม่เชื่อจะต้องถูกพิพากษาที่พระที่นั่งใหญ่สีขาวพร้อมกัน.

วว. 20:13 ข วว.6:8; ลก.16:23; สภษ.23:14; 27:20

วว. 20:14 ก 1กธ.15:26; วว.21:4

วว. 20:14 1ก บึงไฟเป็นถังขยะของทั่วทั้งจักรวาล เป็นที่ซึ่งเรื่องราวและสิ่งของด้านลบทุกอย่าง รวมทั้งความตายและแดนมรณาจะต้องถูกโยนทิ้งลงไป. ความตายเป็นศัตรูตัวสุดท้ายที่องค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงทำลาย (1กธ.15:26).

วว. 20:14 ข วว.19:20

วว. 20:14 ค วว.20:6

วว. 20:14 2ค ในความตายครั้งที่หนึ่งของมนุษย์ที่ตกต่ำจิตและวิญญาณของเขาจะแยกจากร่างกาย และจะพินาศในแดนมรณาส่วนที่ทนทุกข์ (ลก.16:22-24). ในความตายครั้งที่สองนั้น จิตและวิญญาณของพวกเขาจะเข้าสนิทกับร่างกายของตนที่เป็นขึ้นมาใหม่อีกครั้งหนึ่ง จากนั้นจะถูกโยนลงในบึงไฟไปพร้อมกับร่างกายนั้น. กรณีนี้หมายความว่า ทั่วทั้งตัวของผู้ที่ไม่เชื่อทั้งวิญญาณ, จิต, และร่างกายนั้นจะต้องพินาศอยู่ในความทุกข์ทรมานที่นิรันดร์แห่งบึงไฟ.

วว. 20:15 1 แม้บรรดาผู้ที่ไม่เชื่อซึ่งต้องพินาศนั้นจะได้รับการพิพากษาตามการกระทำที่จารึกไว้ในม้วนหนังสือเหล่านั้น (ข้อ 12-13) แต่พวกเขาจะถูกโยนลงในบึงไฟตามสมุดทะเบียนแห่งชีวิต. กรณีนี้ชี้บ่งว่า คนเหล่านั้นถูกองค์พระผู้เป็นเจ้าปรับโทษเพราะการกระทำชั่วของตน แต่พินาศเพราะความไม่เชื่อซึ่งทำให้เขาไม่มีชื่อจดไว้ในสมุดทะเบียนแห่งชีวิต.การไม่เชื่อองค์พระเยซูเจ้า นั้นเป็นความบาปเพียงหนึ่งเดียวที่จะทำให้ผู้คนพินาศ (ยฮ.16:9).

วว. 20:15 ก วว.13:8

วว. 20:15 2 แปลตามตรงคือ หนังสือม้วน.

วว. 20:15 3 บึงไฟนั้นถูกเตรียมไว้สำหรับมารกับเหล่าทูตของมัน (มธ.25:41). ในเมื่อผู้ที่ไม่เชื่อได้ติดตามมาร พวกเขาจึงต้องมีส่วนในการพิพากษาที่มารได้รับด้วย (ยฮ.16:11) และจะร่วมในความทุกข์ทรมานที่นิรันดร์ด้วยกันกับมาร. พวกผีโสโครกที่ติดตามมารด้วยก็ต้องประสบชะตากรรมเดียวกัน.