วิวรณ์ บทที่ 11

วว. 11:1 ก วว.21:15; ยอค.40:3

วว. 11:1 1ก ไม้อ้อนั้นมีไว้สำหรับการรังวัดเพื่อครอบครอง ดังเช่นใน 21:15 และ ยอค.40:3; 42:16-19 ส่วนไม้เท้านั้นมีความหมายเป็นนัยถึงการลงโทษ (สภษ.10:13; ยซย.10:5; 11:4). ดังนั้น ไม้อ้อ... รูปร่างเหมือนไม้เท้า จึงชี้บ่งถึงการใช้การลงโทษมารังวัดเพื่อจะเข้าครอบครอง.

วว. 11:1 ข วว.21:15; ยอค.40:5; 42:15-20; ซคย.2:2

วว. 11:1 2ข หมายถึง แบ่งแยกบริสุทธิ์, รักษา, และครอบครอง (อฤธ.35:2, 5; ยอค.45:1-3; 42:15, 20; 48:8, 12, 15). การวัดพระวิหารของพระเจ้าและแท่นเผาเครื่องหอมในสวรรค์ทั้งหลายชี้ให้เห็นว่า ระหว่างภัยพิบัติใหญ่นั้นสวรรค์ทั้งหลายจะถูกรักษาไว้ให้พ้นจากการทำลาย เพราะในช่วงสามปีครึ่งนั้นซาตานจะถูกโยนจากสวรรค์ลงมาสู่แผ่นดินโลก.

วว. 11:1 ค วว.11:19; 3:12; 7:15; 14:15, 17; 15:5, 6, 8; 16:1; 21:22

วว. 11:1 3ค ภาษากรีกเล็งถึงพระวิหารชั้นใน.

วว. 11:1 ง วว.8:3; 9:13

วว. 11:1 4ง เนื่องจากแท่นบูชาในที่นี้อยู่รวมกับพระวิหาร ดังนั้นจึงเล็งถึงแท่นทองคำที่ใช้เผาเครื่องหอม ไม่ใช่แท่นทองเหลืองที่ใช้เผาเครื่องบูชาซึ่งอยู่บริเวณภายนอกของวิหาร (ข้อ 2).

วว. 11:1 จ วว.7:9-10

วว. 11:2 ก อซด. 27:9, 18; ยอค.40:17

วว. 11:2 1ก ลานภายนอกอยู่บนแผ่นดินโลก. ทั้งพระวิหารบนแผ่นดินโลกและกรุงเยรูซาเล็มบนแผ่นดินโลกจะต้องถูกมอบให้ผู้ต่อต้านพระคริสต์และพวกคนต่างชาติมาเหยียบย่ำ.

วว. 11:2 2 ดูข้อ 1 คำอธิบาย 3.

วว. 11:2 ข ลก.21:24

วว. 11:2 ค ยซย.52:1; มธ.27:53

วว. 11:2 3ค เมืองบริสุทธิ์ในที่นี้ก็คือกรุงเยรูซาเล็มบนแผ่นดินโลก (ยซย.52:1; มธ.27:53).

วว. 11:2 ง วว.13:5; ดนอ.7:25; 12:7

วว. 11:2 4ง เมื่อถึงวาระสุดปลายแห่งยุคสมัยนี้ ผู้ต่อต้านพระคริสต์จะตั้งพันธสัญญากับชาวยูดายเป็นเวลาสัปตหนึ่ง (เจ็ดปี) ซึ่งก็คือสัปตสุดท้ายในเจ็ดสิบสัปตที่พระเจ้าได้กำหนดไว้สำหรับชาติยูดายใน ดนอ.9:24-27. ในครึ่งหลังของสัปตสุดท้ายนั้น (หลังจากที่สามปีครึ่งแรกได้ผ่านพ้นไปแล้ว) ผู้ต่อต้านพระคริสต์จะเลิกพันธสัญญาและจะทำลายการนมัสการพระเจ้า (ดนอ.9:27). จากนั้นมันจะหมิ่นประมาทพระเจ้าและข่มเหงพลไพร่ของพระเจ้าเป็นเวลาสามปีครึ่ง (13:5-7; ดนอ.7:25; 12:7) ซึ่งก็เท่ากับสี่สิบสองเดือนที่ได้กล่าวไว้ในที่นี้ และก็คือครึ่งหลังของสัปตสุดท้ายที่กล่าวไว้ใน ดนอ. 9:27 ด้วย. ในเวลานั้นผู้ต่อต้านพระคริสต์จะทำลายเมืองบริสุทธิ์คือกรุงเยรูซาเล็มด้วย. ตาม มธ.24:15, 21 แล้ว สามปีครึ่งสุดท้ายนี้จะต้องเป็นช่วงเวลาแห่งภัยพิบัติใหญ่ซึ่งจะมาทดลองบรรดาผู้ที่อาศัยอยู่บนแผ่นดินโลก (3:10).

วว. 11:3 ก เทียบ วว.1:5; 2:13

วว. 11:3 1ก คำพยานของพยานบุคคลสองคนย่อมมีความเพียงพอ (พบญ.17:6; 19:15; มธ.18:16). พยานทั้งสองคนนี้ก็คือโมเซและเอลียา. สิ่งที่ทั้งสองได้กระทำในข้อ 5-6 นั้นก็เหมือนกับสิ่งที่โมเซและเอลียาได้กระทำ (อซด.7:17, 19; 9:14; 11:1; 2พกษ.1:10-12; 1พกษ.17:1). พวกเขาเคยปรากฏอยู่ต่อเบื้องพระพักตร์องค์พระผู้เป็นเจ้าบนภูเขาแห่งการเปลี่ยนรูปลักษณะ (มธ.17:1-3). โมเซซึ่งเป็นตัวแทนของกฎบัญญัติ และเอลียาซึ่งเป็นตัวแทนของผู้เผยพระวจนะ (ลก.16:16) ทั้งสองล้วนเป็นพยานเพื่อพระเจ้า. พระคัมภีร์เคยพยากรณ์ถึงภารกิจที่เอลียาจะต้องมาทำ (มลค.4:5; มธ.17:11). เขาทั้งสองก็คือต้นมะกอกเทศสองต้นและบุตรแห่งน้ำมันสองคนใน ซคย.4:3, 11-14 นั่นเอง (ดู มธ.25:9 คำอธิบาย 2).

วว. 11:3 ข 2ซมอ.3:31; 2พกษ.19:1; ยอล.1:13

วว. 11:3 2ข ผ้าป่านเนื้อหยาบเป็นสัญลักษณ์ของความโศกเศร้า (2ซมอ.3:31). พยานทั้งสองคนนุ่งห่มเสื้อผ้าที่ใช้ในงานศพเพื่อเป็นการเตือนผู้ที่อาศัยอยู่บนแผ่นดินโลกให้หลีกเลี่ยงจากการไปกราบไหว้ผู้ต่อต้านพระคริสต์ เพื่อพวกเขาจะได้พ้นจากการพิพากษาของพระเจ้า.

วว. 11:3 ค วว.12:6; เทียบ ดนอ. 12:11-12

วว. 11:3 3ค นี่ก็คือระยะเวลาสี่สิบสองเดือนที่กล่าวไว้ในข้อ 2 ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ผู้ต่อต้านพระคริสต์จะหมิ่นประมาทพระเจ้า (13:5-6) และจะข่มเหงพลไพร่ของพระเจ้า (12:6, 14). ภายใต้อิทธิพลและการข่มเหงที่ชั่วร้ายของมัน พยานทั้งสองคนก็จะกล่าวคำพยากรณ์ คือพูดเพื่อพระเจ้าและเป็นพยานต่อสู้การกระทำที่ชั่วร้ายของผู้ต่อต้านพระคริสต์.

วว. 11:4 ก ซคย. 4:3, 11, 14

วว. 11:4 1ก ต้นมะกอกเทศผลิตน้ำมันสำหรับจุดดวงประทีป. น้ำมันเป็นเครื่องหมายเล็งถึงพระวิญญาณบริสุทธิ์. ใน ซคย.4:14 ได้เรียกพยานทั้งสองคนที่อยู่ในที่นี้ว่า "บุตรแห่งน้ำมันทั้งสอง" (แปลตามตรง) ซึ่งชี้บ่งว่า เขาทั้งสองเต็มด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์.

วว. 11:4 ข ซคย.4:2; เทียบ วว.1:20

วว. 11:4 2ข คันประทีปให้ความสว่างโดยน้ำมันจากต้นมะกอกเทศ. ในยุคคริสตจักรนั้น คริสตจักรทั้งหลายคือคันประทีปเพื่อเป็นพยานของพระเจ้า (1:20) ส่วนในสามปีครึ่งสุดท้ายของยุคสุดปลายนี้พยานทั้งสองจะเป็นคันประทีปเพื่อพยานของพระเจ้า.

วว. 11:4 ค ซคย.4:14; มคา.4:13

วว. 11:5 ก 2พกษ. 1:10-12; ลก.9:54

วว. 11:6 ก ลก.4:25

วว. 11:6 ข 1พกษ. 17:1; ยก.5:17

วว. 11:6 ค อซด. 7:17, 19

วว. 11:6 ง อซด.9:14; 11:1

วว. 11:7 ก วว.1:2, 9; 6:9; 12:11

วว. 11:7 1ก ในระหว่างภัยพิบัติใหญ่นั้น พยานทั้งสองคนจะเป็นพยานให้กับพระเจ้าอย่างพอเพียง (ข้อ 4) และจะเป็นพยานต่อต้านกับผู้ต่อต้านพระคริสต์.

วว. 11:7 ข วว.13:1

วว. 11:7 2ข สัตว์ร้ายในที่นี้ก็คือผู้ต่อต้านพระคริสต์ซึ่งจะขึ้นมาจากเหวลึก (17:8) และขึ้นมาจากทะเล (13:1) และจะทำสงครามสู้รบกับพยานทั้งสองคนและบรรดาวิสุทธิชน (13:7).

วว. 11:7 ค วว.17:8; 9:11

วว. 11:7 ง วว.13:7; ดนอ.7:21

วว. 11:8 ก วว.11:2

วว. 11:8 1ก เมืองใหญ่หมายถึงเมืองบริสุทธิ์ในข้อ 2 ซึ่งก็คือกรุงเยรูซาเล็มบนแผ่นดินโลกนั่นเอง.

วว. 11:8 ข ยนซ.18:20; ยซย.1:9- 10; 3:9; ยรม.23:14; รม.9:29

วว. 11:8 2ข หลังจากที่ประเทศอิสราเอลได้กอบกู้เอกราชคืนมาในปี ค.ศ.1948 แล้ว ชาวยูดายที่ได้กลับมายังมาตุภูมิของตนก็ยังคงไม่เชื่อ. พวกเขาจะเต็มด้วยบาปเช่นเดียวกับเมืองซะโดม (เทียบ ยซย.1:9-10; 3:9; ยรม.23:14) และเต็มด้วยฝ่ายโลกเช่นเดียวกับอียิปต์ (เทียบ ยอค.23:3, 8, 19, 27) จนกว่าพระคริสต์ผู้เป็นพระมาซีฮาของพวกเขาจะเสด็จกลับมา ซึ่งในเวลานั้น ?พวกอิสราเอลทั้งปวงก็จะได้รับความรอด? (รม.11:26).

วว. 11:8 ค ยอค.23:3, 8, 19, 27

วว. 11:8 ง ยฮ. 19:17-18; ฮร.13:12

วว. 11:9 ก วว.17:15

วว. 11:9 ข เทียบ บพส .79:2-3

วว. 11:10 ก วว.3:10

วว. 11:11 1 สามวันครึ่งนี้จะต้องครอบคลุมอยู่ในหนึ่งพันสองร้อยหกสิบวันที่พวกเขากล่าวคำพยากรณ์และเป็นพยานเพื่อองค์พระผู้เป็นเจ้านั้น มิฉะนั้นก็จะเกินเวลาของภัยพิบัติใหญ่เสีย.

วว. 11:11 ก ยนซ.2:7; ยอค.37:5, 9, 10, 14

วว. 11:11 2ก หรือ พระวิญญาณแห่งชีวิต.

วว. 11:11 3 แปลตามตรงคือ ยืนอยู่บนเท้าของพวกเขา. การที่พวกเขาลุกขึ้นยืนก็ชี้บ่งว่า พวกเขาได้เป็นขึ้นแล้ว. การเป็นขึ้นของพวกเขาถูกแยกออกจากการเป็นขึ้นใหม่ที่พยากรณ์ไว้ใน 1ธซ.4:16.

วว. 11:11 4 แปลตามตรงคือ ความกลัวเป็นอันมากได้ตกลงบนตัวของคนทั้งหลายที่มองดูเขาทั้งสอง.

วว. 11:12 ก เทียบ 2พกษ.2:11; กจ1:9

วว. 11:12 1ก กรณีนี้ชี้บ่งว่าเขาถูกรับขึ้นไปแล้ว. การที่พวกเขาถูกฆ่า, เป็นขึ้นมา, และถูกรับขึ้นไปนั้นล้วนเป็นส่วนหนึ่งแห่งพยานของพวกเขาและจะต้องอยู่ช่วงเวลาหนึ่งพันสองร้อยหกสิบวันแห่งการปฏิบัติของพวกเขาด้วย. ดังนั้นการที่พวกเขาถูกรับขึ้นไปจะต้องเกิดขึ้นในวันสุดท้ายแห่งการปฏิบัติของพวกเขาอย่างแน่นอน ซึ่งก็คือวันสุดท้ายของภัยพิบัติใหญ่ด้วย. เหตุการณ์นี้จะเกิดขึ้นในวันเดียวกันกับการถูกรับขึ้นไปที่พยากรณ์ไว้ใน 1ธซ.4:17 และอาจเป็นเวลาเดียวกันหรืออาจจะเกิดขึ้นหลังจากนั้นก็ได้.

วว. 11:13 ก วว.6:12

วว. 11:13 1 แปลตามตรงคือ ส่วนที่หนึ่งในสิบ

วว. 11:13 ข วว.11:2, 8

วว. 11:13 2ข เมืองในที่นี้เล็งถึงเมืองใหญ่ในข้อ 8 ซึ่งก็คือกรุงเยรูซาเล็ม. เนื่องจากแผ่นดินไหวที่กล่าวไว้ในข้อนี้ กรุงเยรูซาเล็มก็จะถล่มลงมาหนึ่งในสิบส่วน. เมื่อถึงแผ่นดินไหวครั้งสุดท้าย เมืองนั้นก็จะแยกเป็นสามส่วนดังที่ได้กล่าวไว้ใน 16:19.

วว. 11:13 3 แปลตามตรงคือ รายชื่อของผู้คน. กรณีนี้มีความหมายเป็นนัยถึง คนที่มีชื่อเสียง.

วว. 11:13 4 แปลตามตรงคือ ถูกฆ่า.

วว. 11:13 ค วว.14:7

วว. 11:13 ง วว.16:11; อษร.5:11; บพส. 136:26; ดนอ. 2:19, 44

วว. 11:14 ก วว.8:13; 9:12

วว. 11:14 ข วว.11:15; 16:1

วว. 11:14 1ข วิบัติที่สามเป็นส่วนหนึ่งของเนื้อหาทางด้านลบของแตรที่เจ็ด (ดูข้อ 15 คำอธิบาย 1) ซึ่งประกอบด้วยขันทั้งเจ็ดที่เต็มด้วยพระพิโรธของพระเจ้า (บทที่ 16). เนื่องจากการเป่าแตรที่เจ็ดถูกบันทึกไว้ต่อจากนิมิตเกี่ยวกับการทำลายกรุงเยรูซาเล็มในช่วงสามปีครึ่งสุดท้าย (ข้อ 2) และขันทั้งเจ็ดก็เป็นภัยพิบัติครั้งสุดท้ายในเวลาที่พระพิโรธของพระเจ้าจะสรุปลง (15:1; 16:1) ดังนั้นวิบัติที่อยู่ในแตรที่เจ็ดจะต้องเป็นเครื่องหมายแห่งการสิ้นสุดของภัยพิบัติใหญ่อย่างแน่นอน (มธ.24:21). ดู 9:12 คำอธิบาย 1; 11:2 คำอธิบาย 4.

วว. 11:15 ก วว.10:7

วว. 11:15 1ก แตรที่เจ็ดซึ่งเป็นแตรสุดท้าย (1กธ.15:52)มีสองด้านคือ ด้านลบและด้านบวก.
ด้านลบครอบคลุมถึง (1) ภัยพิบัติครั้งสุดท้ายซึ่งก็คือภัยพิบัติที่มาจากขันทั้งเจ็ดซึ่งทำให้พระพิโรธของพระเจ้าจบสิ้นลง (15:1; 16:1-21) และเป็นวิบัติสุดท้ายที่จะเกิดขึ้นกับมนุษย์ผู้อาศัยอยู่บนแผ่นดินโลก (8:13; 9:12; 11:14) — ข้อ 18; (2) ทำลายบรรดาผู้ที่ทำลายแผ่นดินโลกทันทีที่พระคริสต์เสด็จกลับมาถึงแผ่นดินโลก (17:14; 18:1-2; 19:19-20:3) — ข้อ 18.
ด้านบวกครอบคลุมถึง (1) การมาถึงของอาณาจักรนิรันดร์ของพระคริสต์ ซึ่งก็คือการปรากฏเป็นจริงของอาณาจักร — ข้อ 15, 17; (2) การพิพากษาคนตาย (ดูข้อ 18 คำอธิบาย 2) ก่อนการเป็นขึ้นของเหล่าวิสุทธิชน — ข้อ 18; และ (3) การประทานบำเหน็จแก่บรรดาผู้เผยพระวจนะและวิสุทธิชนที่หน้าบัลลังก์แห่งการพิพากษาของพระคริสต์ (2กธ.5:10) หลังจากที่เหล่าวิสุทธิชนเป็นขึ้นมาและถูกรับขึ้นไปแล้ว (1กธ.15:23, 52; 1ธซ.4:16-17) และการประทานบำเหน็จให้แก่ผู้ที่ยำเกรงพระนามของพระเจ้า (14:6-7) ที่หน้าพระที่นั่งแห่งสง่าราศีของพระเจ้า (มธ.25:31-34) — ข้อ 18.
ดังนั้นแตรที่เจ็ดจึงครอบคลุมถึงทุกสิ่งที่อยู่ในตอนท้ายของภัยพิบัติใหญ่จนถึงนิรันดร์กาลในอนาคตได้แก่ ภัยพิบัติครั้งสุดท้ายที่มาจากขันทั้งเจ็ด (บทที่ 16); การเป็นขึ้นและการถูกรับขึ้นไปของวิสุทธิชน (รวมทั้งพยานทั้งสองคนด้วย); การประทานบำเหน็จหรือตัดสินลงโทษแก่เหล่าวิสุทธิชน; การสมรสของพระเมษโปดก (19:7-9); การที่พระคริสต์เสด็จกลับมายังแผ่นดินโลก; การทำลายผู้ต่อต้านพระคริสต์, ผู้เผยพระวจนะเทียมเท็จ, บรรดาผู้ที่ติดตามพวกมัน, เมืองบาบิโลนใหญ่ในด้านฝ่ายวัตถุ, ซาตาน (18:1-19:4; 19:11-20:3); การครองอำนาจในอาณาจักรพันปี (20:4-6); การพิพากษาครั้งสุดท้ายต่อแผ่นดินโลกและซาตาน (20:7-10); การพิพากษาครั้งสุดท้ายต่อคนตาย (20:11-15); และการสำเร็จสุดยอดในฟ้าสวรรค์ใหม่และแผ่นดินโลกใหม่และกรุงเยรูซาเล็มใหม่ไปชั่วนิจกาล (21:1-22:5).

วว. 11:15 ข 1กธ.15:52; 1ธซ.4:16

วว. 11:15 2ข ในเวลาที่เป่าแตรที่เจ็ดนั้น ไม่เพียงแต่ภัยพิบัติใหญ่จะสิ้นสุดลงเท่านั้น, แต่ยุคสมัยนี้จะสิ้นสุดลง, ข้อลับลึกของพระเจ้าจะสำเร็จ (10:7), และอีกยุคสมัยหนึ่ง ซึ่งก็คือยุคอาณาจักร (อาณาจักรพันปี) ก็จะเริ่มต้นขึ้นอีกด้วย.

วว. 11:15 ง มธ.4:8

วว. 11:15 3ง หลังจากที่พระคริสต์ได้เสด็จมาพิพากษานานาประเทศแล้ว อาณาจักรแห่งโลกนี้จะกลายเป็นอาณาจักรของพระคริสต์ (ดนอ.7:13-14; 2:44-45).

วว. 11:15 จ วว.12:10; ดนอ.2:44

วว. 11:15 ฉ กจ.4:26

วว. 11:15 ช วว.19:6; 20:4, 6; บพส. 146:10; ลก.1:33

วว. 11:15 4ช การที่องค์พระผู้เป็นเจ้าจะเป็นกษัตริย์อยู่สืบๆ ไปเป็นนิตย์นั้นก็คือการที่องค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงเป็นกษัตริย์อยู่ในอาณาจักรพันปีและในฟ้าสวรรค์ใหม่และแผ่นดินโลกใหม่สืบๆ ไปเป็นนิตย์ (22:5). กรณีนี้ชี้บ่งว่า แตรที่เจ็ดนั้นครอบคลุมถึงฟ้าสวรรค์ใหม่และแผ่นดินโลกใหม่และกรุงเยรูซาเล็มใหม่อีกด้วย.

วว. 11:15 ค เทียบ วว.16:17; 19:1

วว. 11:16 ก วว.4:4

วว. 11:17 ก วว.1:8

วว. 11:17 ข บพส.66:7; มธ.6:13

วว. 11:18 ก บพส.2:1; ยอล.3:9-13

วว. 11:18 ข วว.16:1; บพส.2:5; 110:5

วว. 11:18 1ข พระพิโรธในที่นี้หมายถึงพระพิโรธที่บรรจุไว้ในขันทั้งเจ็ดในบทที่ 16 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเนื้อหาด้านลบที่อยู่ในแตรที่เจ็ด.

วว. 11:18 2 เนื่องจากได้กล่าวถึงการพิพากษาคนที่ได้ตายแล้ว ก่อนที่จะกล่าวถึงการประทานบำเหน็จแก่ผู้ทาสของพระองค์ ดังนั้นการพิพากษาคนที่ได้ตายแล้วในที่นี้จึงไม่ใช่การพิพากษาที่หน้าพระที่นั่งใหญ่สีขาวซึ่งเกิดขึ้นหลังอาณาจักรพันปี (วว.20:11-15) แต่เล็งถึงการพิพากษาซึ่งเกิดขึ้นเมื่อสิ้นสุดยุคสมัยนี้ก่อนอาณาจักรพันปีตามที่กล่าวไว้ใน ยฮ.5:27-29 ซึ่งเป็นการตัดสินว่าบรรดาคนที่ตายแล้วนั้นใครจะมีส่วนในการเป็นขึ้นแห่งชีวิตก่อนอาณาจักรพันปี (1กธ.15:23; วว.20:4-6) และใครจะถูกละทิ้งไว้สำหรับการเป็นขึ้นแห่งการพิพากษาหลังอาณาจักรพันปี (20:11-12).

วว. 11:18 ค วว.20:12; กจ.10:42; 2ตธ.4:1

วว. 11:18 ง วว.22:12; มธ.16:27; 1กธ.3:14; 2กธ.5:10; ฮร.10:35

วว. 11:18 3ง องค์พระผู้เป็นเจ้าจะประทานบำเหน็จให้แก่ผู้ที่สัตย์ซื่อของพระองค์ในเวลาที่พระองค์จะเสด็จกลับมา (22:12; มธ.16:27). หลังจากการเป็นขึ้นและถูกรับขึ้นไปของเหล่าวิสุทธิชนแล้ว (1กธ.15:23, 52; 1ธซ.4:16-17) พระคริสต์จะทรงพิพากษาบรรดาผู้เผยพระวจนะและวิสุทธิชนที่หน้าบัลลังก์แห่งการพิพากษาของพระองค์ (2กธ.5:10) เพื่อตัดสินว่า ในท่ามกลางผู้ที่ได้รับความรอดนั้น ผู้ใดคู่ควรที่จะได้รับบำเหน็จ และผู้ใดยังต้องรับการตีสอน.

วว. 11:18 จ วว.15:4; 19:5; บพส.115:13

วว. 11:18 4จ บรรดาผู้ที่ยำเกรงพระนามของพระเจ้านี้ก็คือ "แกะ" ที่กล่าวไว้ใน มธ.25:33-40. พวกเขาได้ต้อนรับกิตติคุณที่นิรันดร์ไว้ จึงยำเกรงพระเจ้าและนมัสการพระองค์ แต่ไม่กราบไหว้ผู้ต่อต้านพระคริสต์กับรูปจำลองของมัน (14:6-7). พวกเขาจะดูแลพลไพร่ขององค์พระผู้เป็นเจ้าที่มีความต้องการปัจจัยต่างๆ ซึ่งพลไพร่เหล่านี้ก็คือพี่น้องผู้เล็กน้อยของพระองค์ (ซึ่งก็คือบรรดาผู้เชื่อที่ถูกข่มเหงและพวกยูดายที่ยำเกรงพระเจ้า). ดังนั้นพวกเขาจะถูกโยกย้ายเข้าไปสู่ อาณาจักรพันปีเพื่อเป็นพลเมืองในประเทศต่างๆ ที่อยู่บนแผ่นดินโลก (2:26; 12:5).

วว. 11:18 5 บรรดาผู้ที่ทำลายแผ่นดินโลกก็หมายถึงเมืองบาบิโลนใหญ่ (18:2-3), ผู้ต่อต้านพระคริสต์ (13:3), ผู้เผยพระวจนะเทียมเท็จ (13:14), ซาตาน (20:7-10), และบรรดาผู้ที่ติดตามพวกมัน (17:12-14; 19:19; 20:8-9). พวกเขาทั้งหมดจะถูกทำลายในแตรที่เจ็ด.

วว. 11:19 ก วว.11:1; 15:5

วว. 11:19 1ก ในภาษากรีกเล็งถึงพระวิหารชั้นใน. ข้อความที่อยู่ใน 15:5 นั้นต่อเนื่องจากข้อนี้. ในด้านลบนั้น พระที่นั่งที่มีรุ้งกินน้ำล้อมรอบนั้น (4:2-3) เป็นศูนย์กลางแห่งการพิพากษาทั้งหมดของพระเจ้าที่ปฏิบัติต่อแผ่นดินโลกในบทที่ 6-11 ส่วนในด้านบวกนั้น พระวิหารที่มีหีบพันธสัญญานั้นเป็นศูนย์กลางของทุกสิ่งที่พระเจ้าได้กระทำสำเร็จในจักรวาลในบทที่ 12-22.

วว. 11:19 ข อซด.40:3; ฮร.9:4

วว. 11:19 ค วว.4:5; 8:5; 16:18

วว. 11:19 2 หนังสือเล่มนี้ได้พยากรณ์ถึงแผ่นดินไหวสี่ครั้งด้วยกัน. ครั้งที่หนึ่งซึ่งอยู่ใน 6:12 นั้นเกิดขึ้นในตราที่หก; ครั้งที่สองที่อยู่ใน 8:5 นั้นเกิดขึ้นก่อนแตรที่เจ็ด; ครั้งที่สามซึ่งอยู่ใน 11:13 นั้นเกิด ขึ้นในขณะที่พยานทั้งสองคนถูกรับขึ้นไป ซึ่งน่าจะอยู่ในช่วงเริ่มต้นเป่าแตรที่เจ็ด ก่อนที่จะเทขันทั้งเจ็ดลงมา; ส่วนครั้งที่สี่ซึ่งอยู่ในข้อนี้ก็ยังคงอยู่ ในช่วงเวลาของแตรที่เจ็ด ซึ่งก็คืออยู่ใน 16:17-20 ที่เป็นเวลาของขันที่เจ็ดอันเป็นภัยพิบัติที่ร้ายแรงที่สุดในเนื้อหาทางด้านลบของแตรที่เจ็ด.

วว. 11:19 ง วว.16:21