ยะโฮซูอะ บทที่ 5

ยฮซ. 5:1 1 ดู อฤธ.21:1 คำอธิบาย 1.

ยฮซ. 5:1 2 ต้นฉบับโบราณบางฉบับใช้คำว่า พวกเรา.

ยฮซ. 5:1 ก ยฮซ.2:11; อซด.15:15

ยฮซ. 5:2 1 จุดประสงค์ของการรับพิธีสุหนัตคือการทำให้พลไพร่ที่พระเจ้าทรงเลือกสรรไว้กลายเป็นพลไพร่ใหม่เพื่อที่จะรับเอาดินแดนที่พระเจ้าทรงสัญญาไว้เป็นมรดก (เทียบ ยนซ.17:7–12). การรับพิธีสุหนัตของอิสราเอลใหม่เป็นแบบเล็งถึงการสำเร็จเป็นจริงแห่งพิธีสุหนัตของพระคริสต์โดยการตายของพระองค์ ซึ่งถูกปรับใช้กับผู้เชื่อในการละทิ้งร่างกายฝ่ายเนื้อหนัง เพื่อพวกเขาจะสามารถรับเอาพระคริสต์ที่อยู่ในการเป็นขึ้นเป็นมรดกในฐานะที่ทรงเป็นส่วนที่พระเจ้าแบ่งให้แก่พวกเขา (กซ.2:11–12; 1:12).
การรับพิธีสุหนัตฝ่ายวิญญาณคือการสานต่อของการถูกฝังไว้ในการตายของพระคริสต์. เมื่ออิสราเอลเก่าได้ข้ามแม่น้ำจอร์แดน พวกเขาก็ได้ถูกฝังไว้ และอิสราเอลใหม่ก็ได้ก่อกำเนิดขึ้น. นี่ก็คือการงานที่พระเจ้าทรงกระทำทางทัศนะภายนอก. ชนชาติอิสราเอลยังจำเป็นต้องปรับใช้การงานนี้กับเนื้อหนังของพวกเขาด้วย. ดังนั้นการรับพิธีสุหนัตของพวกเขาจึงเป็นการปรับใช้ที่เป็นจริงถึงสิ่งที่พระเจ้าได้ทรงกระทำในการข้ามแม่น้ำจอร์แดน. ในพันธสัญญาใหม่ การรับพิธีสุหนัตฝ่ายวิญญาณคือการปรับใช้การตายของพระคริสต์กับเนื้อหนังของเราอย่างต่อเนื่อง (ฟป.3:3; กซ.2:11 และคำอธิบาย). แม้ว่าในข้อเท็จจริงเราจะได้รับบัพติศมาเข้าสู่การตายของพระคริสต์และได้ถูกฝังและเป็นขึ้นร่วมกับพระองค์แล้วก็ตาม (รม.6:3–4) แต่ในด้านภาคปฏิบัติ เราก็ยังคงต้องปรับใช้พิธีสุหนัตแห่งกางเขนกับเนื้อหนังของเราโดยอาศัยพระวิญญาณนั้นทุกๆ วัน (รม.8:13; ฆต.5:24). นี่ก็คือความเที่ยงแท้และภาคปฏิบัติที่เป็นจริงของการคงอยู่ในการตายและการฝังของพระคริสต์. ดู ฆต.5:24 คำอธิบาย 2 และ รม.8:13 คำอธิบาย 2.

ยฮซ. 5:4 ก อฤธ.14:29; 26:64–65; 1กธ.10:5; ฮร.3:17

ยฮซ. 5:5 1 แปลตามตรงคือ พวกเขา.

ยฮซ. 5:6 ก อฤธ.14:33; พบญ.1:3; 2:7; 8:2, 4; บพส.95:10

ยฮซ. 5:6 ข อฤธ.14:23; บพส.95:11; ฮร.3:11

ยฮซ. 5:6 ค อซด.3:8

ยฮซ. 5:9 ก ยนซ.34:14

ยฮซ. 5:9 1 หมายถึง กลิ้ง.

ยฮซ. 5:10 ก พบญ.16:1; 2พกษ.23:21–23

ยฮซ. 5:10 1ก เทศกาลปัศคาถูกจัดขึ้นเพื่อเป็นการระลึกถึงการที่พระยะโฮวาทรงไถ่ชนชาติอิสราเอลออกจากการพิพากษาแห่งความตายที่มีต่อบุตรหัวปีของพวกเขา (อซด.12:3–7, 11–14) และยังเป็นการที่พระยะโฮวาทรงช่วยชนชาติอิสราเอลออกจากอียิปต์และออกจากการกดขี่ข่มเหงของฟาโรห์ด้วย (อซด.14:13–30). การถือเทศกาลปัศคาจึงบ่งชี้ว่าพระยะโฮวาได้ทรงช่วยชนชาติอิสราเอลจากฟาโรห์และอียิปต์อย่างไร พระองค์ก็จะทรงทำลายเผ่าต่างๆ ของคะนาอันและช่วยชนชาติอิสราเอลจากพวกเขาอย่างนั้นเหมือนกัน. การที่ชนชาติอิสราเอลถือเทศกาลปัศคาเป็นแบบเล็งถึงการที่ผู้เชื่อทั้งหลายยึดถืองานเลี้ยงขององค์พระผู้เป็นเจ้า เพื่อที่จะระลึกถึงองค์พระผู้เป็นเจ้า ซึ่งเป็นพระผู้ไถ่และพระผู้ช่วยของพวกเขา (มธ.26:26–28).

ยฮซ. 5:10 ข อซด.12:6; อฤธ.9:5

ยฮซ. 5:12 ก อซด.16:35

ยฮซ. 5:12 1ก การที่มานาหยุดลงเมื่อพลไพร่เริ่มกินผลผลิตของดินแดนนั้นบ่งชี้ว่าผลผลิตของดินแดนเป็นการสานต่อของมานา. มานาที่ชนชาติอิสราเอลกินในขณะที่พวกเขาเร่ร่อนอยู่ในป่ากันดารนั้น (อซด.16) เป็นแบบเล็งถึงพระคริสต์ผู้ทรงเป็นอาหารฝ่ายสวรรค์ที่พระเจ้าประทานให้แก่พลไพร่ที่พระองค์ทรงเลือกสรรโดยตรง ซึ่งผู้ที่กินนั้นไม่จำเป็นต้องไปตรากตรำ. ส่วนผลผลิตที่อุดมสมบูรณ์ของดินแดนที่ทรงสัญญาไว้ ซึ่งพระเจ้าได้ประทานให้แก่ชนชาติอิสราเอลในขณะที่พวกเขาสู้รบอยู่ในคะนาอันนั้น (พบญ.8:7–10) เป็นแบบเล็งถึงพระคริสต์ผู้ทรงเป็นการหล่อเลี้ยงแห่งชีวิตที่สำเร็จสุดยอด (พระวิญญาณผู้ประทานชีวิต — ฆต3:14) ที่พระเจ้าประทานให้แก่ผู้เชื่อทั้งหลาย ซึ่งพวกเขาจำเป็นต้องไปตรากตรำบนตัวของพระองค์. ตามแบบเล็งที่ถูกบรรยายไว้ในที่นี้ หลังจากที่เราได้ครอบครองพระคริสต์ผู้เป็นดินแดนแล้ว เราก็จำเป็นต้องไปตรากตรำบนตัวของพระองค์ เพื่อที่จะได้ก่อกำเนิดบางสิ่งจากพระองค์ ซึ่งจะกลายมาเป็นอาหารของเรา เป็นการหล่อเลี้ยงของเรา. เมื่อเรากินพระคริสต์และรับสุขพระองค์เป็นผลผลิตของแผ่นดินงาม เราก็จะถูกก่อรูปด้วยตัวของพระองค์ คือถูกกระทำให้เป็นเหมือนกับพระองค์ในชีวิต, นิสัย, และการสำแดง (ฟป.1:19–21ก). ในที่สุด การรับสุขพระคริสต์เป็นมรดกของเรา เป็นทรัพย์สมบัติของเรานั้นจะก่อรูปเราให้กลายเป็นมรดกของพระเจ้า เป็นทรัพย์ล้ำค่าและทรัพย์สมบัติของพระองค์ (อฟ.1:11–14, 18ข; เทียบ อซด.19:5).
เมื่อชนชาติอิสราเอลอยู่ในอียิปต์ พวกเขาได้กินอาหารอียิปต์ (เป็นเครื่องหมายเล็งถึงสิ่งของฝ่ายโลก) จึงทำให้พวกเขาถูกก่อรูปกลายเป็นพลไพร่ฝ่ายโลก. ชนชาติอิสราเอลได้ประสบการณ์ต่อการช่วยให้รอดของพระเจ้าโดยการผ่านการกินสามระยะ. ในระยะแรก พวกเขาได้กินแกะปัศคาในอียิปต์ (อซด.12) ซึ่งได้เพิ่มกำลังให้พวกเขาสามารถเดินทางออกจากอียิปต์ และถูกแบ่งแยกออกจากโลกของชนชาติอียิปต์. ในระยะที่สอง พวกเขาได้กินมานาในป่ากันดาร (อซด.16) ซึ่งได้ก่อรูปพวกเขาขึ้นใหม่ด้วยองค์ประกอบฝ่ายสวรรค์ เพื่อจะกลายเป็นพลไพร่ฝ่ายสวรรค์. ในระยะที่สาม พวกเขาได้กินผลผลิตที่อุดมสมบูรณ์ในแผ่นดินงาม ซึ่งได้ก่อรูปพวกเขามากยิ่งขึ้น เพื่อจะกลายเป็นพลไพร่ที่มีชัยชนะ. โดยการรับสุขความอุดมสมบูรณ์ของแผ่นดินงามเช่นนี้ ชนชาติอิสราเอลจึงได้มีชัยชนะต่อเผ่าต่างๆ ที่อยู่ในดินแดน, ได้ก่อตั้งอาณาจักรของพระเจ้า, และก่อสร้างพระวิหารซึ่งเป็นที่ประทับของพระเจ้าบนแผ่นดินโลก. การกินทั้งสามระยะของชนชาติอิสราเอลนั้นเป็นแบบเล็งถึงการที่ผู้เชื่อทั้งหลายรับสุขพระคริสต์ในสามระยะโดยการกินพระองค์ (ยฮ.6:51–57; 1กธ.5:7–8; 10:3–4; ฟป.1:19). การกินในสองระยะแรกทำให้ผู้เชื่อได้รับการเสริมกำลังเพื่อออกจากโลกและถูกก่อรูปด้วยพระคริสต์ผู้เป็นองค์ประกอบฝ่ายสวรรค์. แต่ถ้าจะบรรลุถึงเป้าหมายแห่งแผนการบริหารของพระเจ้า ผู้เชื่อของพระคริสต์ทุกคนจำเป็นต้องก้าวหน้าต่อไปจนกว่าพวกเขาจะบรรลุถึงระยะที่สูงที่สุดในการกินพระคริสต์เป็นผลผลิตที่อุดมสมบูรณ์ของแผ่นดินงาม ซึ่งก็คือพระวิญญาณผู้ครอบคลุมสรรพสิ่ง เพื่อพวกเขาจะสามารถมีชัยชนะต่อเหล่าศัตรูฝ่ายวิญญาณ, สามารถถูกก่อสร้างขึ้นจนกลายเป็นที่ประทับของพระเจ้า, และถูกก่อตั้งขึ้นเป็นอาณาจักรของพระเจ้าบนแผ่นดินโลก.

ยฮซ. 5:13 1 นิมิตนี้ได้เปิดเผยให้ยะโฮซูอะมองเห็นว่าพระคริสต์ทรงเป็นจอมพลโยธาของพระยะโฮวา (ข้อ 14). ยะโฮซูอะเป็นจอมพลโยธาของพระยะโฮวาที่มองเห็นได้ แต่พระคริสต์เป็นจอมพลโยธาที่มองไม่เห็น. พระคริสต์ทรงเป็นจอมพลโยธาเช่นนี้ ทรงสู้รบกับทั้งเจ็ดเผ่าของคะนาอันเพื่อชนชาติอิสราเอล. ด้วยเหตุนี้ ยะโฮซูอะจึงจำเป็นต้องยืนอยู่บนฐานะที่แบ่งแยกบริสุทธิ์ (ความบริสุทธิ์) อยู่ตลอดเวลา (ข้อ 15). ดู รม.1:2 คำอธิบาย 3.

ยฮซ. 5:13 ก อฤธ.22:23, 31

ยฮซ. 5:14 ก อซด.23:20–22

ยฮซ. 5:15 ก อซด.3:5; กจ.7:33

ยฮซ. 5:15 ข ปต.1:18