ยะโฮซูอะ บทที่ 1

ยฮซ. 1:1 1 แบบเล็งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในพันธสัญญาเดิมก็คือประวัติศาสตร์ของพลไพร่ชาวอิสราเอลผู้เป็นแบบเล็งถึงคริสตจักร ซึ่งประกอบขึ้นด้วยเหล่าผู้เชื่อในพันธสัญญาใหม่ที่พระเจ้าได้ทรงเลือกสรรไว้ (1กธ.10:1–13). หลังจากหนังสือกฎบัญญัติห้าเล่ม ซึ่งก็คือหนังสือของโมเซนั้น หนังสือยะโฮซูอะก็คือหนังสือประวัติศาสตร์ของชนชาติอิสราเอลเล่มแรกจากทั้งหมดสิบสองเล่ม คือตั้งแต่หนังสือยะโฮซูอะไปจนถึงหนังสือเอศเธระ. หนังสือประวัติศาสตร์ทั้งสิบสองเล่มนี้ ไม่เพียงกล่าวถึงประวัติศาสตร์เท่านั้น แต่ยังเป็นส่วนหนึ่งของการเปิดเผยอันศักดิ์สิทธิ์ที่เกี่ยวข้องกับแผนการบริหารที่นิรันดร์ของพระเจ้าด้วย ซึ่งเกี่ยวกับพระคริสต์ผู้เป็นการแปรสภาพเป็นรูปธรรมของพระเจ้าและคริสตจักรในฐานะที่เป็นพระกายอินทรีย์ของพระคริสต์ เพื่อจะสำเร็จสุดยอดเป็นกรุงเยรูซาเล็มใหม่. การเปิดเผยทางภายในของหนังสือประวัติศาสตร์ที่อยู่ในพันธสัญญาเดิมนั้นมีเพื่อเปิดเผยให้เราเห็นว่าพระเจ้าทรงทำให้แผนการบริหารที่นิรันดร์ของพระองค์สำเร็จลุล่วงบนแผ่นดินโลกโดยผู้ที่พระองค์ทรงเลือกสรรได้อย่างไร. แผนการบริหารที่นิรันดร์ของพระเจ้านั้นมีความเกี่ยวข้องกับพระคริสต์และมีเพื่อพระคริสต์อย่างสิ้นเชิง ซึ่งโดยหลักแล้วได้เน้นถึงฐานันดรของพระคริสต์และอาณาจักรของพระคริสต์. ในเรื่องฐานันดรของพระคริสต์นั้น บทบันทึกทางประวัติศาสตร์ในพันธสัญญาเดิมได้รักษาไว้ซึ่งเส้นทางแห่งลำดับวงศ์ของพระคริสต์เพื่อพระองค์จะเสด็จมาโดยการกลายเป็นเนื้อหนังคือมาเป็นมนุษย์ได้. ส่วนในเรื่องของอาณาจักรของพระคริสต์นั้น ประวัติศาสตร์ในพันธสัญญาเดิมได้รักษาไว้ซึ่งเส้นทางแห่งอาณาจักรของพระเจ้า เพื่อพระคริสต์จะทรงก่อตั้งอาณาจักรอันศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์บนแผ่นดินโลกได้. ทั้งสองเรื่องนี้ได้ก่อร่างขึ้นเป็นเส้นทางที่ควบคุมการเปิดเผยอันศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ในหนังสือประวัติศาสตร์ของชนชาติอิสราเอล.
การเข้าไปครอบครองดินแดนที่พระเจ้าทรงสัญญาไว้เพื่อพระคริสต์และการตระเตรียมบุคคลที่ถูกต้องเพื่อจะนำพระคริสต์มาสู่มนุษยชาตินั้นเป็นวิญญาณและความหมายทางภายในของหนังสือประวัติศาสตร์สามเล่มในพันธสัญญาเดิม ซึ่งก็คือหนังสือยะโฮซูอะ, หนังสือวินิจฉัย, และหนังสือประวัตินางรูธ. แนวคิดศูนย์กลางของหนังสือยะโฮซูอะคือการที่พระเจ้าทรงมุ่งหมายที่จะทำให้พระสัญญาเกี่ยวกับแผ่นดินงามนั้นสำเร็จเป็นจริง เพื่อชนชาติอิสราเอลจะสามารถมีสถานที่ที่จะมาทำให้แผนการบริหารของพระเจ้าสำเร็จลุล่วงได้ โดยเฉพาะในการรักษาไว้ซึ่งเส้นทางที่จะนำพระคริสต์มาสู่แผ่นดินโลก โดยการกลายเป็นเนื้อหนังของพระองค์.

ยฮซ. 1:1 ก อซด.14:31; อฤธ.12:7; พบญ.34:5; ยฮซ.1:13, 15; ฮร.3:5

ยฮซ. 1:1 ข อซด.24:13; พบญ.1:38

ยฮซ. 1:1 2ข หมายถึง พระยะโฮวาพระผู้ช่วยให้รอด หรือความรอดของพระยะโฮวา. ชื่อนี้ในรูปภาษากรีกคือคำว่า เยซู (ดู มธ.1:21 คำอธิบาย 1). ยะโฮซูอะเป็นผู้เขียนหนังสือเล่มนี้. พระเจ้าทรงนำพลไพร่ชาวอิสราเอลออกจากอียิปต์, ผ่านป่ากันดาร, ไปยังชายแดนของแผ่นดินงามโดยผ่านโมเซ. หลังจากโมเซแล้ว ยะโฮซูอะก็ได้นำชนชาติอิสราเอลเข้าสู่ดินแดนที่พระเจ้าทรงสัญญาไว้ และเข้าไปยึดครอง, ครอบครอง, แบ่งสันปันส่วน, และรับสุขดินแดนนี้.
ยะโฮซูอะเป็นแบบเล็งถึงพระคริสต์ และยังเป็นแบบเล็งถึงพระคุณ (พระคริสต์) ที่ได้มาแทนที่กฎบัญญัติ (โมเซ) ด้วย (ยฮ.1:17). เมื่อโมเซผู้นำกฎบัญญัติมาให้นั้นสิ้นชีวิตแล้ว ยะโฮซูอะก็เข้ามา (ข้อ 2) เพื่อนำพลไพร่เข้าสู่แผ่นดินงาม (ข้อ 6) ซึ่งเป็นแบบเล็งว่าองค์พระเยซูเจ้าทรงนำพลไพร่ของพระเจ้าเข้าสู่การพักสงบ, เข้าสู่การรับสุขที่มีต่อพระคริสต์ผู้ครอบคลุมสรรพสิ่ง (ฮร.4:8) ในฐานะที่เป็นพระพรทั้งสิ้นที่พระเจ้าทรงกำหนดไว้ (อฟ.1:3–14). พระคริสต์ได้ทรงนำเราเข้าสู่แผ่นดินงาม พระองค์ทรงครอบครองดินแดนนั้นเพื่อเรา และได้ทรงแบ่งสันปันส่วนดินแดนนั้นเพื่อมาเป็นมรดกให้เราได้รับสุข. พระคริสต์ทรงได้แผ่นดินงามนี้มาเพื่อเรา และในที่สุดพระองค์ก็จะทรงกลายเป็นแผ่นดินงามเพื่อให้เราได้รับสุข (ดู พบญ.8:7 คำอธิบาย 1).

ยฮซ. 1:2 1 คำกำชับที่พระเจ้ามีต่อยะโฮซูอะคือให้เขาเข้าสู่ดินแดนที่พระเจ้าทรงสัญญาไว้. ดินแดนคะนาอัน พร้อมทั้งความอุดมสมบูรณ์ทั้งสิ้นในดินแดนนั้นเป็นแบบเล็งถึงพระคริสต์ที่พระเจ้าได้ประทานให้ พร้อมด้วยความอุดมสมบูรณ์อันหาที่สุดไม่ได้ของพระองค์ (อฟ.3:8; กซ.1:12–13). ในการที่พระเจ้าจะทำให้แผนการบริหารของพระองค์สำเร็จลุล่วงได้นั้น พระองค์จำเป็นต้องมีพลไพร่กลุ่มหนึ่งและดินแดนผืนหนึ่ง (ดู ยนซ.15:3 คำอธิบาย 1). สำหรับฐานันดรของพระคริสต์ในแผนการบริหารของพระเจ้าแล้ว พระองค์จำเป็นต้องมีพลไพร่กลุ่มหนึ่งเพื่อมาเป็นลำดับวงศ์ให้พระองค์สามารถเสด็จเข้าสู่สภาพมนุษย์ได้. สำหรับอาณาจักรของพระคริสต์แล้ว พระองค์จำเป็นต้องมีดินแดนผืนหนึ่ง. แม้ว่าพระเจ้าจะทรงเนรมิตสร้างแผ่นดินโลก แต่ซาตานก็ได้แย่งชิงแผ่นดินโลกไปแล้ว. ดังนั้นพระเจ้าจึงต้องใช้พลไพร่ของพระเจ้ามายึดครองแผ่นดินโลกส่วนหนึ่งที่ซาตานได้แย่งชิงไป เพื่อมาเป็นฐานให้พระองค์สามารถก่อตั้งอาณาจักรของพระองค์ได้.

ยฮซ. 1:3 ก ข้อ 3–5: พบญ.11:24–25

ยฮซ. 1:3 ข ยฮซ.14:9

ยฮซ. 1:3 1ข ด้านหนึ่ง พระเจ้าได้ประทานแผ่นดินงามให้แก่ชนชาติอิสราเอล; อีกด้านหนึ่ง ชนชาติอิสราเอลก็ยังคงจำเป็นต้องยึดครองดินแดนนี้ โดยการลุกขึ้นมาเพื่อทำให้การมอบหมายของพระเจ้าสำเร็จเป็นจริง (เทียบ ฟป.3:7–16). การที่พระเจ้าจะได้รับแผ่นดินโลกที่ถูกมือของซาตานแย่งชิงไปกลับมาใหม่นั้น พลไพร่ของพระเจ้าจำเป็นต้องให้ความร่วมมือและร่วมประสานกับพระเจ้าอย่างเต็มที่ในหลักการของการกลายเป็นเนื้อหนัง (ดู 1กธ.7:40 คำอธิบาย 2). พวกเขาจะต้องสละตัวเอง, ปฏิเสธตัวเอง, ละทิ้งไปซึ่งผลประโยชน์และความรักชอบของตัวเองทั้งหมด, เชื่อพึ่งในการเคลื่อนไหวและการดำเนินการของพระเจ้าอย่างสิ้นเชิง, และเสี่ยงชีวิตของตัวเองเพื่อทำให้แผนการบริหารที่นิรันดร์ของพระเจ้าสำเร็จลุล่วง.

ยฮซ. 1:4 ก ยนซ.15:18; อซด.23:31; วว.9:14

ยฮซ. 1:4 1 หรือ ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน. เหมือนกันตลอดทั้งเล่ม. ดู พบญ.11:24 คำอธิบาย 1.

ยฮซ. 1:5 ก อซด.3:12; พบญ.31:8, 23; ยฮซ.1:9, 17; 3:7; 6:27; กจ.18:10

ยฮซ. 1:5 ข พบญ.4:31; 31:6; 1คนก.28:20; ฮร.13:5

ยฮซ. 1:6 ก พบญ.31:6–7; ยฮซ.1:7, 9, 18; อฟ.6:10

ยฮซ. 1:8 ก บพส.119:23, 48, 148

ยฮซ. 1:8 1ก ยะโฮซูอะจะต้องถูกพระคำของพระเจ้ายึดครองและยอมให้พระคำนั้นยึดครองเขา (เทียบ กซ.3:16). เมื่อเขาถูกยึดครองและเติมเต็มด้วยพระคำแล้ว เขาก็จะมีความเจริญรุ่งเรืองและประสบความสำเร็จในการยึดเอาแผ่นดินงามที่พระเจ้าทรงสัญญาไว้. ดู บพส.119:15 คำอธิบาย 1.

ยฮซ. 1:9 ก ยฮซ.1:6

ยฮซ. 1:9 ข ยฮซ.8:1; 10:25; 1คนก.22:13; 28:20; 2คนก.32:7

ยฮซ. 1:9 ค ยฮซ.1:5

ยฮซ. 1:11 ก พบญ.9:1; 11:31; 12:10; ยฮซ.1:2

ยฮซ. 1:12 1 คำกำชับที่มีต่อคนรูเบ็น, คนฆาด, และคนมะนาเซครึ่งเผ่าในข้อ 12–15 เป็นการเตือนความจำถึงถ้อยคำของโมเซในอาฤธโมบทที่ 32. คำกำชับนี้บ่งชี้ว่าการครอบครองและรับสุขดินแดนที่พระเจ้าทรงสัญญาไว้นั้นเป็นเรื่องของกลุ่มชนในท่ามกลางพลไพร่ทั้งหลายที่พระเจ้าทรงเลือกสรร ซึ่งเรียกร้องให้ผู้ที่พระเจ้าทรงเลือกสรรทุกคนนั้นจะต้องลุกขึ้นสู้รบเพื่อดินแดน และร่วมกันสู้รบ เพื่อจะได้รับและครอบครองดินแดน ให้ทุกคนสามารถเข้าสู่ส่วนที่พิเศษของพวกเขาและมีการพักสงบได้ (เทียบ อฟ.3:17–19).

ยฮซ. 1:13 ก พบญ.3:18–20; อฤธ.32:20–30

ยฮซ. 1:14 ก ยฮซ.4:12; 6:7, 9, 13

ยฮซ. 1:17 1 ชนชาติอิสราเอลเห็นด้วยกับยะโฮซูอะในการตอบรับต่อการมอบหมายของพระเจ้า. การตอบรับของพวกเขาบ่งชี้เป็นนัยถึงความยินดี, ความพร้อม, และความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันของพวกเขา ซึ่งไม่เพียงมีต่อยะโฮซูอะเท่านั้น แต่ยังมีต่อพระยะโฮวาพระเจ้าของพวกเขาด้วย ซึ่งจะเห็นได้จากการที่พวกเขาอวยพรยะโฮซูอะในพระนามของพระเจ้าของพวกเขา. พวกเขาเป็นหนึ่งกับพระเจ้าตรีเอกภาพในการเคลื่อนไหวแห่งแผนการบริหารของพระเจ้า ซึ่งมีจุดประสงค์ที่จะได้มาซึ่งแผ่นดินงามนั่นเอง.