ยาโกโบ บทที่ 2

ยก. 2:1 ก ยก.2:5, 14; 1:2

ยก. 2:1 ข รม.3:22; ฆต.2:15-16; 3:22, 26

ยก. 2:1 1ข หรือ ความเชื่อในองค์พระเยซูเจ้า.... เทียบ รม.3:22 คำอธิบาย 1. สิ่งนี้ชี้บ่งว่า จดหมายฉบับนี้ โดยเฉพาะในบทนี้ ได้เขียนให้กับผู้เชื่อในองค์พระเยซูคริสต์เจ้าแห่งสง่าราศีในพันธสัญญาใหม่.

ยก. 2:1 2 ผู้แปลส่วนใหญ่มักเติมคำว่า "องค์พระผู้เป็นเจ้า" เข้าไปอีกคำหนึ่ง โดยเป็น องค์พระเยซูคริสต์เจ้าของเรา ผู้เป็นองค์พระผู้เป็นเจ้าแห่งสง่าราศี.

ยก. 2:1 ค 1กธ.2:8

ยก. 2:1 ง ยก.2:9; พบญ.1:17; 16:19; มธ.22:16; รม.2:11; โยบ 34:19

ยก. 2:2 ก 1ตธ.2:9; 1ปต.3:3

ยก. 2:2 1 ศัพท์ในภาษากรีกเป็นการประกอบกันขึ้นของคำว่า "ร่วมกัน" กับคำว่า "นำมา" ดังนั้นจึงหมายถึงการรวบรวม, การชุมนุม, กลุ่มชนที่มาชุมนุม, และมีความหมายแผลงไปเป็น สถานที่ซึ่งใช้ชุมนุมกัน. ศัพท์คำนี้ถูกใช้ในพันธสัญญาใหม่เพื่อชี้บ่งถึงกลุ่มชนชาวยูดายที่มาชุมนุมกัน (กจ.13:43; 9:2; ลก.12:11) และสถานที่ซึ่งพวกเขามาชุมนุมกัน (ลก.7:5) เพื่อแสวงหาความรู้เกี่ยวกับพระเจ้าโดยการศึกษาพระคัมภีร์ (ลก.4:16-17; กจ.13:14-15). กรุงเยรูซาเล็มมีธรรมศาลาอยู่เป็นจำนวนมากไว้สำหรับพวกยูดายกลุ่มต่างๆ (กจ.6:9). ในที่นี้การที่ยาโกโบใช้คำว่า "ธรรมศาลา" อาจเป็นสิ่งที่บ่งชี้ได้ว่า ผู้เชื่อชาวยูดายยังเห็นว่าการประชุมของพวกเขาและสถานที่ซึ่งเขามาประชุมกันนั้นก็เป็นธรรมศาลาอีกแบบหนึ่งในท่ามกลางพวกยูดาย. ถ้าเป็นเช่นนี้จริง สิ่งนี้ก็แสดงถึงลักษณะพิเศษของชาวยูดายที่อยู่ในหนังสือจดหมายเล่มนี้และยังอาจชี้บ่งด้วยว่า วิสุทธิชนชาวยูดายยังอาจนึกว่าเขายังคงเป็นส่วนหนึ่งของชนชาติยูดาย ซึ่งเป็นพลไพร่ที่พระเจ้าได้ทรงเลือกสรรไว้ตามพันธสัญญาเดิม และชี้บ่งด้วยว่า พวกเขาขาดนิมิตที่ชัดเจนเกี่ยวกับความแตกต่างระหว่างพลไพร่ที่พระเจ้าได้ทรงเลือกสรรในพันธสัญญาเดิมกับผู้เชื่อที่อยู่ในพระคริสต์ของพันธสัญญาใหม่. ดู 1:1 คำอธิบาย 3.

ยก. 2:2 ข ฆต.2:10; สภษ.18:23; 19:17; 22:9

ยก. 2:4 ก เทียบ ยก.3:17

ยก. 2:4 1ก ในท่ามกลางพวกท่าน หรือ ในตัวพวกท่าน. ในท่ามกลางพี่น้องคริสเตียนนั้น หากยังมีการแบ่งแยกระหว่างคนรวยกับคนจน ก็จะนำความอัปยศมาสู่องค์พระผู้เป็นเจ้าและการช่วยให้รอดแห่งชีวิตอันศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์.

ยก. 2:5 ก 1กธ.1:27-28

ยก. 2:5 1 หรือ ต่อชาวโลก ซึ่งก็คือในสายตาของชาวโลกนั่นเอง.

ยก. 2:5 ข ลก.12:21; 2กธ.8:9; 1ตธ.6:18; วว.2:9

ยก. 2:5 ค ลก.12:32

ยก. 2:5 2ค อาณาจักรของพระเจ้าในที่นี้ก็คืออาณาจักรของพระคริสต์ด้วย ซึ่งจะเป็นมรดกของผู้เชื่อที่มีชัยชนะในยุคหน้า (อฟ.5:5; ฆต.5:21; 1กธ.6:10; วว.20:4, 6). ความเที่ยงแท้ของอาณาจักรนี้ (มธ.5:3 คำอธิบาย 4) ไม่ควรถูกนำไปปฏิบัติอยู่ในธรรมศาลาของชาวยูดาย แต่ควรมีภาคปฏิบัติอยู่ในคริสตจักรของพวกคริสเตียน คือในพระกายของพระคริสต์ (รม.14:17).

ยก. 2:5 ง ยก.1:12

ยก. 2:5 จ 1กธ.2:9

ยก. 2:5 3จ เราเชื่อในองค์พระผู้เป็นเจ้าก็เพื่อเราจะได้รับความรอด (กจ.16:31). เรารักพระเจ้า (1ยฮ.2:5, 15) เพื่อเราจะมีชัยชนะ คือได้รับอาณาจักรตามคำสัญญานั้นเป็นบำเหน็จ (ดู ฮร.12:28 คำอธิบาย1; 10:35 คำอธิบาย 1).

ยก. 2:6 ก 1กธ.11:22

ยก. 2:6 ข ยก.5:1

ยก. 2:6 ค กจ.8:3; 16:19; 18:12

ยก. 2:6 1 หรือ สถานที่ตัดสินคดี.

ยก. 2:7 ก ยซย.63:19; 65:1; อมศ.9:12; กจ.15:17

ยก. 2:7 1ก แปลตามตรงคือ พระนามอันดีเลิศ. คำนี้เล็งถึงพระนามอันทรงเกียรติของพระเยซูคริสต์.

ยก. 2:7 2 ดู กจ.15:17 และคำอธิบาย.

ยก. 2:8 1 พระราชบัญญัติก็คือพระบัญญัติที่ว่า "จงรักเพื่อนบ้านเหมือนรักตัวเอง." นี่เป็นเจ้าแห่งบัญญัติทั้งหลาย ทั้งยังได้ครอบคลุมและได้สำเร็จกฎบัญญัติทั้งหลาย (ฆต.5:14; รม.13:8-10).

ยก. 2:8 ก ลวต.19:18

ยก. 2:8 2ก การรักพระเจ้า (ข้อ 5) และรักเพื่อนบ้านนี่เป็นข้อเรียกร้องที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งกฎบัญญัติ. กฎบัญญัติทั้งหมดล้วนเกี่ยวพันอยู่กับสองสิ่งนี้ (มธ. 22:36-40).

ยก. 2:9 ก ยก.2:1

ยก. 2:9 1 แปลตามตรงคือ กระทำออกซึ่ง.

ยก. 2:10 1 ถ้อยคำในข้อ 8-11 ชี้ให้เห็นว่า ในสมัยของยาโกโบนั้น ผู้เชื่อชาวยูดายยังคงมีภาคปฏิบัติในการถือรักษากฎบัญญัติในพันธสัญญาเดิม ซึ่งสอดคล้องกับถ้อยคำใน กจ.21:20 ที่ยาโกโบกับเหล่าผู้อาวุโสในกรุงเยรูซาเล็มได้พูดกับเปาโล. ทั้งตัวของยาโกโบเอง, เหล่าผู้อาวุโสในกรุงเยรูซาเล็ม, และผู้เชื่อชาวยูดายอีกนับหมื่นคนยังคงเอาหลักความเชื่อของคริสเตียนกับกฎบัญญัติของโมเซมาปะปนกัน. พวกเขายังได้แนะนำให้เปาโลกระทำตามวิธีปฏิบัติที่ปะปนแบบกึ่งยูดายนี้ด้วย (กจ.21:17-26). พวกเขาไม่ตระหนักว่ายุคของกฎบัญญัติได้สิ้นสุดลงแล้ว และยุคของพระคุณควรจะต้องได้รับการเคารพนับถือ และการละเลยต่อข้อ แตกต่างระหว่างสองยุคนี้เป็นการต่อต้านการปกครองแห่งยุคสมัยของพระเจ้า และจะก่อให้เกิดความเสียหายอย่างใหญ่หลวงต่อโครงการแห่งแผนการบริหารของพระเจ้าในการก่อสร้างคริสตจักรอันเป็นการสำแดงของพระคริสต์. ด้วยเหตุนี้หนังสือจดหมายฉบับนี้จึงถูกเขียนขึ้นภายใต้เมฆหมอกแห่งการปะปนแบบกึ่งยูดาย คืออยู่ภายใต้เบื้องหลังที่มืดมัวไม่ชัดเจน. อย่างไรก็ดีมีหลายคนที่มีภาคปฏิบัติในการเป็นคนธัมมะธัมโมตามทัศนะแห่งธรรมชาติของตนกลับได้ละเลยเบื้องหลังที่อยู่ในหนังสือเล่มนี้ไป.

ยก. 2:10 ก พบญ.27:26; ฆต.3:10

ยก. 2:10 ข มธ.5:19

ยก. 2:11 ก อซด.20:13-14; พบญ.5:17-18

ยก. 2:12 ก ยก.3:1

ยก. 2:12 ข ยก.1:25

ยก. 2:12 1ข ในเมื่อข้อ 8-11 กล่าวถึงการถือกฎบัญญัติแห่งตัวอักษร ถ้ายึดเอาข้อพระคัมภีร์เหล่านั้นเป็นพื้นฐาน กฎบัญญัติแห่งเสรีภาพในที่นี้และใน 1:25 ก็ต้องชี้ถึงกฎบัญญัติแบบเดียวกัน คือกฎบัญญัติของโมเซ. เมื่อพิจารณาตามบริบทแล้ว พระราชบัญญัติ (ข้อ 8), กฎบัญญัติของโมเซ, และกฎบัญญัติแห่งเสรีภาพก็คือกฎบัญญัติแบบเดียวกัน. ยาโกโบสอนให้ผู้เชื่อชาวยิวถือกฎบัญญัติในพันธสัญญาเดิมดังนี้เอง (4:11; เทียบ กจ.15:21; 21:20-25). แต่ถ้าว่าตามแผนการบริหารแห่งพันธสัญญาใหม่ของพระเจ้าแล้ว ผู้เชื่อทั้งหลายควรพูดและกระทำสิ่งต่างๆ ตามกฎแห่งชีวิตซึ่งสูงล้ำกว่ากฎบัญญัติแห่งตัวอักษร. พวกเขาควรมีชีวิตเป็นอยู่ตามกฎแห่งชีวิต. การดำเนินชีวิตเช่นนี้ย่อมเหนือล้ำกว่าการถือกฎบัญญัติแห่งตัวอักษร. ผู้ที่ไม่เชื่อจะถูกพิพากษา ณ พระที่นั่งใหญ่สีขาว (วว.20:11-15) โดยกฎบัญญัติแห่งตัวอักษรซึ่งก็คือกฎบัญญัติของโมเซ ขณะที่ผู้เชื่อทั้งหลายจะถูกพิพากษา ณ บัลลังก์แห่งการพิพากษาของพระคริสต์ (2กธ.5:10) โดยกฎแห่งชีวิต ซึ่งก็คือกฎของพระคริสต์.

ยก. 2:13 ก ยก.3:17; เทียบ โยบ 22:6-11; บพส.18:25-26; สภษ.21:13; ยอค.25:12-14; มธ.18:32-35

ยก. 2:13 1 หรือ โอ้อวดเหนือ, โอ้อวดต่อ.

ยก. 2:14 1 หากพิจารณาดูตามเนื้อความแล้ว นี่ก็คือการช่วยให้รอดจากการพิพากษาที่ไร้ความเมตตาที่เบื้องบัลลังก์แห่งการพิพากษาของพระคริสต์ (ข้อ 13). เราจำต้องมีการประพฤติที่เปี่ยมด้วยเมตตาและต้องมีความรักต่อผู้เชื่อ เราจึงจะได้รับความรอดพ้นจากการพิพากษาที่ไร้ความเมตตานี้.

ยก. 2:15 ก โยบ 31:19-20

ยก. 2:15 1 คำว่า "เป็นประจำ" แสดงว่าคนนั้นได้อยู่ในสภาพการณ์เช่นนี้มาชั่วระยะเวลาหนึ่งแล้ว.

ยก. 2:16 1 แปลตามตรงคือ จงไปเสีย.

ยก. 2:16 ก 1ยฮ.3:17-18

ยก. 2:16 2 ในชีวิตคริสตจักรนั้น ถ้าไม่มีการคำนึงถึงความต้องการของวิสุทธิชนที่ยากจน ก็เป็นเรื่องที่น่าอับอาย. อย่างไรก็ตาม ถ้อยคำที่ยาโกโบใช้เสริมทัศนะเกี่ยวกับความครบสมบูรณ์ของคริสเตียนในภาคปฏิบัติให้หนักแน่นขึ้น ในที่นี้ยังมีกลิ่นไอของการห่วงใยคนจนแบบพันธสัญญาเดิมอยู่ (พบญ.15:7-8).

ยก. 2:17 1 ความเชื่อเป็นของฝ่ายชีวิต. ความเชื่อนี้มีชีวิตและดำเนินการโดยความรัก (ฆต.5:6) ไม่เช่นนั้นแล้วก็จะเป็นความเชื่อที่ตายไม่ใช่ความเชื่อที่แท้จริง (ข้อ 20, 26).

ยก. 2:17 ก ยก.2:26

ยก. 2:17 2 ใน แปลตามตรงคือ ตาม.

ยก. 2:18 ก ยก.3:13

ยก. 2:19 ก พบญ.6:4; รม.3:30; 1กธ.8:6

ยก. 2:19 ข มธ.8:28-29

ยก. 2:20 1 หรือ ไม่เกิดผล. สำเนาต้นฉบับบางฉบับเป็น ตายแล้ว.

ยก. 2:21 ก ยนซ.22:9; ฮร.11:17

ยก. 2:22 ก 1ธซ.1:3; ฆต.5:6

ยก. 2:23 ก ยนซ.15:6; รม.4:3; ฆต.3:6

ยก. 2:23 ข เทียบ บพส.106:31

ยก. 2:23 ค 2คนก.20:7; ยซย.41:8

ยก. 2:24 1 การโปรดให้ชอบธรรมโดยความเชื่อมีเพื่อให้เราได้รับชีวิตอันศักดิ์สิทธิ์ (รม.5:18) ส่วนการโปรดให้ชอบธรรมโดยการประพฤตินั้นเกิดขึ้นได้โดยอาศัยการดำเนินชีวิตออกซึ่งชีวิตอันศักดิ์สิทธิ์นี้. ในเมื่อการดำเนินชีวิตเป็นผลมาจากชีวิต ด้วยเหตุนี้การโปรดให้ชอบธรรมโดยการประพฤตินั้นจึงเป็นผลมาจากการโปรดให้ชอบธรรมโดยความเชื่อ. การที่อับราฮามได้ถวายยิศฮาคเป็นเครื่องบูชาและการที่นางราฮาบได้รับรองพวกทูตและได้แอบส่งเขาไปนั้นเป็นการประพฤติซึ่งเกิดจากความเชื่อที่มีชีวิตของพวกเขา. ต้นไม้ที่มีชีวิตย่อมต้องเกิดผล. การโปรดให้ชอบธรรมโดยการประพฤตินั้นไม่ได้ขัดแย้งกับการโปรดให้ชอบธรรมโดยความเชื่อ. ประการหลังนั้นเป็นเหตุที่ทำให้เกิดประการแรก. ประการแรกเป็นผล, ผลลัพธ์, และข้อพิสูจน์ของประการหลัง.
ในบทนี้เริ่มต้นด้วยการไม่ปฏิบัติต่อกันด้วยการเลือกหน้าคน (ข้อ 1-13) จนมาจบลงที่การคำนึงถึงความต้องการของวิสุทธิชนที่ยากจน ซึ่งเป็นการประพฤติที่ทำให้เราได้รับการโปรดให้ชอบธรรมโดยมีความเชื่อเป็นพื้นฐาน (ข้อ 14-26). ตามทัศนะของยาโกโบนั้น คุณธรรมเหล่านี้ล้วนถือได้ว่าเป็นลักษณะพิเศษของความครบสมบูรณ์ของคริสเตียนในภาคปฏิบัติทั้งสิ้น.

ยก. 2:24 ก เทียบ รม.3:20, 28; ฆต.2:16

ยก. 2:24 ข รม.3:30-31

ยก. 2:25 ก ยฮซ.2:1-21; 6:23; ฮร.11:31

ยก. 2:25 1 หรือ เร่งเร้า.

ยก. 2:26 1 วิญญาณได้ให้ชีวิตแก่ร่างกาย (ยนซ.2:7) การประพฤติได้ชี้บ่งและสำแดงถึงชีวิตที่อยู่ในความเชื่อ.

ยก. 2:26 ก ยก.2:17