เฮ็บราย บทที่ 5

ฮร. 5:1 ก ฮร.7:28

ฮร. 5:1 ข ฮร.2:17

ฮร. 5:1 1 เครื่องบรรณาการนั้นมีเพื่อเป็นที่ชอบพระทัยของพระเจ้า ส่วนเครื่องบูชามีไว้สำหรับความบาปของเรา.

ฮร. 5:1 2 ในภาษากรีกเป็นพหูพจน์.

ฮร. 5:1 ค ฮร.7:27; 8:3; 10:11

ฮร. 5:2 ก ฮร.2:18

ฮร. 5:2 1 ภาษากรีกเปิดเผยเป็นนัยถึงความรู้สึกต่อคนที่ไม่รู้และคนหลงผิดที่ไม่เข้มงวดหรือผ่อนผันจนเกินไป. การปฏิบัติต่อผู้อื่นด้วยความเห็นใจก็คือการตัดสินสถานการณ์ของพวกเขาด้วยความเหมาะสมและอ่อนโยน. แนวคิดในข้อนี้ต่อเนื่องมาจากแนวคิดที่อยู่ใน 4:15. แม้พระคริสต์ผู้เป็นมหาปุโรหิตของเราจะไม่ถูกรุมล้อมด้วยความอ่อนแอเหมือนมหาปุโรหิตที่เลือกจากมนุษย์แต่พระองค์ก็ผ่านการล่อลวงมาทุกด้านเช่นเดียวกับเรา. ดังนั้นเมื่อพระองค์สามารถเข้าใจในความอ่อนแอของเราเช่นนี้ พระองค์จึงสามารถปฏิบัติต่อคนที่ไม่รู้และคนที่หลงผิดเช่นเราด้วยความเห็นใจได้.

ฮร. 5:2 ข ฮร.9:7

ฮร. 5:2 ค ยก.5:19; 1ปต.2:25

ฮร. 5:2 ง ฮร.4:15

ฮร. 5:3 1 ภาษากรีกเป็นพหูพจน์.

ฮร. 5:3 ก ฮร.7:27

ฮร. 5:4 ก อฤธ.18:7

ฮร. 5:4 ข อซด.28:1; 1คนก.23:13

ฮร. 5:5 1 แปลตามตรงคือ ถวายสง่าราศีแด่พระองค์เอง.

ฮร. 5:5 2 ในข้อนี้ใช้คำว่า "สง่าราศี" แทนคำว่า "เกียรติยศ" ที่อยู่ในข้อที่แล้ว. มหาปุโรหิตที่เลือกมาจากมนุษย์มีเพียงเกียรติยศ ซึ่งเป็นเรื่องของตำแหน่งเท่านั้น. แต่พระคริสต์ผู้เป็นมหาปุโรหิตไม่เพียงมีเกียรติยศเท่านั้น แต่ยังมีสง่าราศีด้วย คือไม่เพียงมีความล้ำค่าในตำแหน่งของพระองค์เท่านั้น แต่ยังมีความสง่างามแห่งตัวตนของพระองค์ด้วย. ดู 2:9 คำอธิบาย 1.

ฮร. 5:5 ก ฮร.2:17; 4:15; 5:10; 7:26

ฮร. 5:5 ข ฮร.1:5; บพส.2:7; กจ.13:33

ฮร. 5:5 3 กรณีนี้ชี้ถึงการเป็นขึ้นของพระคริสต์ (กจ.13:33) ซึ่งทำให้พระองค์มีคุณสมบัติที่จะเป็นมหาปุโรหิตของเรา. ในการที่พระคริสต์จะมาเป็นมหาปุโรหิตของเรานั้น พระองค์จะต้องรับส่วนในสภาพมนุษย์ของเรา ดังที่ได้กล่าวไว้ใน 2:14-18 และยังต้องนำสภาพมนุษย์นี้เข้าสู่การเป็นขึ้นด้วย. ในสภาพมนุษย์ของพระองค์นั้น พระองค์สามารถที่จะเห็นใจในความอ่อนแอของเราและเมตตาเราได้ (4:15; 2:17). ในการเป็นขึ้น ในสภาพพระเจ้าของพระองค์นั้น พระองค์สามารถที่จะกระทำทุกสิ่งเพื่อเราและยังทรงสัตย์ซื่อต่อเราด้วย (7:24-25; 2:17).

ฮร. 5:6 ก บพส.110:4

ฮร. 5:6 1ก กรณีนี้ชี้ถึงการเสด็จสู่สวรรค์และการประทับบนพระที่นั่งของพระคริสต์ (บพส.110:1-4) อันเป็นคุณสมบัติอีกประการหนึ่งที่นอกเหนือไปจากการเป็นขึ้นซึ่งได้ทำให้พระองค์สามารถเป็นมหาปุโรหิตของเราได้ (7:26).

ฮร. 5:6 2 ลำดับชั้นของมัลคีเซเด็คนั้นสูงส่งกว่าลำดับชั้นของอาโรน. ลำดับชั้นของอาโรนนั้นมีเพื่อตำแหน่งปุโรหิตที่อยู่ในสภาพมนุษย์เท่านั้นแต่ลำดับชั้นของมัลคีเซเด็คนั้น มีเพื่อตำแหน่งปุโรหิตทั้งที่อยู่ในสภาพมนุษย์และสภาพพระเจ้าด้วย. ประเด็นนี้จะมีการอธิบายไว้อย่างครบถ้วนในบทที่ 7.

ฮร. 5:6 ข ฮร.5:10; 6:20; 7:11, 17

ฮร. 5:7 ก ยฮ.1:14; ฮร.2:14

ฮร. 5:7 ข มธ.26:39, 42, 44

ฮร. 5:7 1 การพ้นจากความตายในที่นี้ไม่ได้มีความหมายว่า พระคริสต์ไม่ได้เข้าสู่ความตาย หรือไม่ได้รับการทนทุกข์แห่งความตาย แต่หมายความว่าพระองค์จะเป็นขึ้นพ้นจากความตาย. ก่อนที่พระคริสต์จะสิ้นพระชนม์ก็ทรงอธิษฐานเพื่อสิ่งนี้แล้ว พระเจ้าก็ทรงตอบรับโดยให้พระองค์เป็นขึ้นมาจากท่ามกลางคนตาย.

ฮร. 5:8 ก ฟป.2:8

ฮร. 5:8 1ก พระเจ้าทรงกำหนดให้พระคริสต์ต้องตายและพระคริสต์ก็ได้ทรงเชื่อฟัง (ฟป.2:8). พระองค์ได้ทรงเรียนรู้ที่จะเชื่อฟังโดยความทุกข์ยากแห่งความตาย.

ฮร. 5:8 ข ลก.24:26

ฮร. 5:9 ก ฮร.2:10

ฮร. 5:9 1ก ดู 2:10 คำอธิบาย 5.

ฮร. 5:9 2 ในภาษากรีกนั้นมีความหมายเป็นนัยถึงการเป็นผู้ริเริ่มและต้นกำเนิด.

ฮร. 5:9 ข ฮร.2:3, 10

ฮร. 5:9 3ข ไม่ใช่ความรอดที่ถาวร แต่เป็นความรอดที่นิรันดร์, ประสิทธิภาพ, ประโยชน์, และผลลัพธ์ทั้งหมดของความรอดนี้ล้วนมีธาตุแท้ที่นิรันดร์ซึ่งสูงส่งเหนือเงื่อนไขและขีดจำกัดของกาลเวลา.

ฮร. 5:10 1 มีความหมายเป็นนัยถึง การชี้หมาย, การแสดงความยินดี.

ฮร. 5:10 ก ฮร.5:5

ฮร. 5:10 ข ฮร.5:6

ฮร. 5:12 1 เค้าโครงเบื้องต้น หรือ หลักการในระยะแรกเริ่ม.

ฮร. 5:12 ก ฮร.6:1

ฮร. 5:12 2 คือการตรัสที่ศักดิ์สิทธิ์.

ฮร. 5:12 ข 1กธ.3:2; 1ปต.2:2

ฮร. 5:12 3ข แม้ข้อนี้จะกล่าวถึง ครู และ การสอน แต่กลับเปรียบพระคำของพระเจ้าเป็นเหมือนน้ำนมและอาหารแข็งที่ใช้เลี้ยงดูผู้คน. กรณีนี้สอดคล้องกับพระคำขององค์พระผู้เป็นเจ้าใน มธ.4:4 และคำของผู้เผยพระวจนะใน ยรม.15:16. ทั้งเปาโลและเปโตรก็ล้วนมีทัศนะความคิดที่เหมือนกันในเรื่องพระคำอันศักดิ์สิทธิ์ (1กธ.3:2; 1ปต.2:2).

ฮร. 5:12 ค มธ.4:4; ยรม.15:16

ฮร. 5:13 ก เทียบ ฮร.6:1, 5; กจ.14:3; 20:32; ฟป.2:16

ฮร. 5:13 1ก น้ำนมในที่นี้เล็งถึงเค้าโครงเบื้องต้นแห่งพระดำรัสของพระเจ้าซึ่งกล่าวไว้ในข้อ 12 ส่วนถ้อยคำแห่งความชอบธรรมเล็งถึงอาหารแข็งใน ข้อ 12. ถ้อยคำอันดีงามที่กล่าวไว้ใน 6:5 ก็คือพระคำเบื้องต้นของพระคริสต์ (6:1). แต่ถ้อยคำแห่งความชอบธรรมนั้นลึกซึ้งกว่าเค้าโครงเบื้องต้นแห่งพระดำรัสของพระเจ้า เพราะถ้อยคำนี้ได้กล่าวไว้อย่างเป็นรูปธรรมถึงแนวคิดที่ลึกซึ้งกว่าเกี่ยวกับความยุติธรรมและความชอบธรรมของพระเจ้าในการจัดการกับพลไพร่ของพระองค์ในแผนการบริหารและในการปกครองของพระองค์. ถ้อยคำนี้สังเกตรู้ได้ยากกว่าถ้อยคำแห่งพระคุณ (กจ.14:3; 20:32) และพระคำแห่งชีวิต (ฟป.2:16).

ฮร. 5:13 ข 1กธ.3:1; 1ปต.2:2

ฮร. 5:14 ก ฮร.6:1; 1กธ.2:6; ฟป.3:15

ฮร. 5:14 1 หรือ ประสาทสัมผัส โดยมีความหมายเป็นนัยถึงความสามารถในการรับรู้ ซึ่งไม่เพียงขึ้นอยู่กับความสามารถทางความคิดเท่านั้น แต่ยังขึ้นอยู่กับความเข้าใจทางด้านฝ่ายวิญญาณด้วย.

ฮร. 5:14 2 ความดีชั่วในที่นี้เป็นการเปรียบเทียบระหว่างสิ่งที่สูงส่งกับสิ่งที่ต่ำต้อย เช่น ความสูงส่งของพระคริสต์เมื่อเทียบกับความต่ำต้อยของทูตสวรรค์, โมเซ, และอาโรน, หรือความสูงส่งแห่งพันธสัญญาใหม่เมื่อเทียบกับความต่ำต้อยแห่งพันธสัญญาเดิม. ตามเนื้อความในข้อนี้ การแยกแยะดีหรือชั่วเช่นนี้ก็คล้ายกับการแยกแยะอาหารต่างๆ และไม่เกี่ยวข้องกับลักษณะทางศีลธรรมของสิ่งเหล่านั้นเลย.