ฟิเลโมน บทที่ 1

ฟม. 1:1 ก ฟม.9; อฟ.3:1

ฟม. 1:1 ข 1ตธ.1:2; 1ธซ.1:1; 3:2

ฟม. 1:1 ค ฟม.24; รม.16:3, 21

ฟม. 1:2 ก รม.16:1

ฟม. 1:2 1 ถ้าพิจารณาตามแก่นแท้ที่เป็นครอบครัวซึ่งอยู่ในหนังสือจดหมายฉบับนี้ อัปเฟียจะต้องเป็นภรรยาของฟิเลโมน และอะระคีโปก็ต้องเป็นลูกชายของฟิเลโมนอย่างแน่นอน.

ฟม. 1:2 ข กซ.4:17

ฟม. 1:2 ค ฟป.2:25

ฟม. 1:2 ง รม.16:5; 1กธ.16:19; กซ.4:15

ฟม. 1:2 2ง ฟิเลโมนอาศัยอยู่ในเมืองโกโลซาย (ข้อ 2 เทียบ กซ. 4:17; ข้อ 10 เทียบ กซ.1:2; 4:9). ตามประวัติศาสต์นั้น ท่านเป็นผู้อาวุโสของคริสตจักรในเมืองนั้น. คริสตจักรที่อยู่ในเมืองโกโลซายจะต้องประชุมกันอยู่ในบ้านของท่านอย่างแน่นอน. ดังนั้นจึงเป็นคริสตจักรในบ้านของท่าน.

ฟม. 1:4 ก รม.1:8

ฟม. 1:4 ข อฟ.1:16

ฟม. 1:5 1 การดำเนินชีวิตของผู้เชื่อนั้นเริ่มต้นด้วยความเชื่อก่อน จากนั้นความรักได้ก่อกำเนิดมาจากความเชื่อ (ฆต.5:6; อฟ.1:15; กซ.1:4; ดู 1ตธ.1:14 คำอธิบาย 2; อฟ.6:23 คำอธิบาย 2). แต่ตรงนี้กล่าวถึงความรักก่อน แล้วจึงมากล่าวถึงความเชื่อ เพราะเรื่องความเสมอภาคของผู้เชื่อที่กล่าวไว้ในหนังสือจดหมายฉบับนี้เป็นเรื่องของความรัก ซึ่งมาจากความเชื่อ. ใ่นคนใหม่นั้นอวัยวะทั้งหมดรักซึ่งกันและกันในความเชื่อ (ตต.3:15). ความสัมพันธ์ของพวกเขานั้นมาจากความรักโดยอาศัยความเชื่อ. อัครทูตชื่นชมการสามัคคีธรรมแห่งความเชื่อของฟิเลโมน (ข้อ 6) และได้รับการหนุนใจเนื่องจากความรักของเขา (ข้อ 7) ดังนั้นท่านจึงวิงวอนฟิเลโมนให้ต้อนรับโอเนซิโมเพราะเห็นแก่ความรักนี้ (ข้อ 9). อัครทูตได้กล่าวถึงคุณธรรมทั้งสองอย่างนี้พร้อมกันคือความรักและความเชื่อ ซึ่งฟิเลโมนก็มีคุณธรรมทั้งสองอย่างนี้ ไม่เพียงมีต่อองค์พระผู้เป็นเจ้า แต่ยังมีต่อวิสุทธิชนทั้งหลายด้วย.

ฟม. 1:6 ก ฟป.1:9; กซ.1:9; 3:10

ฟม. 1:6 1ก คือ การยอมรับ, ชื่นชม, และเข้าใจในทางประสบการณ์อย่างเต็มที่.

ฟม. 1:6 2 ไม่ใช่เรื่องราวตามธรรมชาติ (เทียบ รม.7:18) แต่เป็นความดีที่อยู่ฝ่ายวิญญาณและศักดิ์สิทธิ์ เช่น ความรักและความเชื่อที่ฟิเลโมนมีต่อพระเยซูเจ้า. ความดีเหล่านี้มีอยู่ในผู้เชื่อที่บังเกิดใหม่อย่างเรา แต่ไม่ได้อยู่ในมนุษย์ธรรมชาติ.

ฟม. 1:6 3 สำเนาต้นฉบับบางฉบับเป็น พวกเรา.

ฟม. 1:6 4 แปลตามตรงคือ คืนสู่, มุ่งสู่. ความดีที่อยู่ฝ่ายวิญญาณและศักดิ์สิทธิ์ทุกอย่างซึ่งมีอยู่ในเราล้วนต้องกลับคืนสู่พระคริสต์, มุ่งสู่พระคริสต์, และเพื่อพระคริสต์. อัครทูตได้อธิษฐานขอให้การสามัคคีธรรม, การไปมาหาสู่, หรือการแบ่งปันแห่งความเชื่อของฟิเลโมนที่มีต่อวิสุทธิชนทั้งหลายนั้นเกิดประสิทธิภาพอยู่ภายในเขาทั้งหลายในองค์ประกอบและขอบเขตแห่งการรู้จักและการ เข้าใจอย่างเต็มที่ต่อความดีทุกอย่างซึ่งมีอยู่ในเราเพื่อพระคริสต์ เพื่อทำให้เขาทั้งหลายยอมรับ, ชื่นชม, และเข้าใจถึงความดีที่อยู่ฝ่ายวิญญาณและศักดิ์สิทธิ์ทุกอย่างซึ่งมีอยู่ในผู้เชื่อเพื่อพระคริสต์.

ฟม. 1:7 1 คำว่า "เพราะว่า" ชี้ถึงสาเหตุที่อัครทูตได้อธิษฐานขอให้ความเชื่อของฟิเลโมนกลายเป็นสิ่งที่มีประสิทธิภาพอยู่ในวิสุทธิชนทั้งหลาย (ข้อ 6). กรณีนี้เป็นเพราะความรักของฟิเลโมนทำให้จิตใจของวิสุทธิชนได้ชื่นใจ ดังนั้นอัครทูตจึงมีความยินดีและมีความชูใจเป็นอันมาก.

ฟม. 1:7 ก ฟม.20, 16; มธ.23:8; ลก.22:32; ยฮ.21:23; ฆต.6:18; วว.1:9

ฟม. 1:7 ข ฟป.2:2

ฟม. 1:7 ค 2กธ.7:4, 13; กซ.4:11

ฟม. 1:7 ง ฟม.12, 20.

ฟม. 1:7 2ง แปลตามตรงคือ ส่วนที่อยู่ภายใน.

ฟม. 1:7 จ ฟม.20; 2ตธ.1:16

ฟม. 1:7 3จ คือได้รับการประเล้าประโลม, รู้สึกสบาย.

ฟม. 1:8 ก 2กธ.3:12

ฟม. 1:8 ข 1ตธ.1:18

ฟม. 1:8 ค อฟ.5:4

ฟม. 1:9 ก รม.12:1

ฟม. 1:9 1 หรือ เป็นราชทูต (อฟ.6:20).

ฟม. 1:9 ข ฟม.1

ฟม. 1:9 2ข นักโทษ ในที่นี้ นักโทษในข้อ 23, และ ถูกล่ามโซ่ ในข้อ 13 ชี้บ่งว่าหนังสือฉบับนี้ถูกเขียนขึ้นในขณะที่อัครทูตถูกจำจองในกรุงโรมครั้งแรก. ดู 2ตธ.4:6 คำอธิบาย 2.

ฟม. 1:10 ก 1ตธ.1:2

ฟม. 1:10 ข กซ.4:9

ฟม. 1:10 1ข ชื่อนี้ ตามภาษากรีกหมายถึง ที่มีประโยชน์, ที่ใช้ประโยชน์ได้, ที่ช่วยเหลือได้ ซึ่งเป็นชื่อที่พวกทาสใช้อยู่เสมอ. เขาเป็นทาสที่ฟิเลโมนซื้อมา ซึ่งตามกฎหมายของโรมันนั้น เขาไม่มีสิทธิเหมือนคนทั่วๆ ไป. เขาได้หนีไปจากนายของตนซึ่งถือเป็นความผิดที่มีโทษถึงตาย. ขณะที่เขาอยู่ในคุกด้วยกันกับอัครทูต ก็ได้รับความรอดโดยอัครทูต. บัดนี้อัครทูตได้ส่งเขากลับไปหานาย ของตนพร้อมทั้งให้นำหนังสือจดหมายฉบับนี้ไปด้วย.

ฟม. 1:10 ค 1กธ.4:14-15; ฆต.4:19

ฟม. 1:10 2ค ชี้ถึงการให้กำเนิดโดยพระวิญญาณนั้นด้วยชีวิตนิรันดร์ของพระเจ้า (ยฮ.3:3; 1:13).

ฟม. 1:10 ง ฟม.13; ฟป.1:7

ฟม. 1:11 1 หรือ ไม่มีประโยชน์อะไร. กรณีนี้ชี้ถึงการที่โอเนซิโมได้หลบหนีไปจากฟิเลโมน.

ฟม. 1:11 2 หรือ มีประโยชน์. กรณีนี้เป็นเพราะโอเนซิโมได้กลับใจเชื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าแล้ว และยังยินดีกลับไปหาฟิเลโมน.

ฟม. 1:12 1 แปลตามตรงคือ ส่วนที่อยู่ภายใน. เหมือนข้อ 7, 20; ฟป.1:8; 2:1 (ความเอ็นดู), และกซ.3:12 ซึ่งเป็นเครื่องหมายเล็งถึงความรัก, ความเอ็นดู, ความกรุณา. ความรักและความกรุณาที่อยู่ภายในของเปาโลพร้อมด้วยโอเนซิโมได้ไปถึงฟิเลโมน.

ฟม. 1:13 ก ฟม.10

ฟม. 1:14 1 แปลตามตรงคือ เมื่อยังไม่มี. เหมือนกับการที่องค์พระผู้เป็นเจ้าจะไม่ทรงทำอะไร ถ้าไม่มีความเห็นชอบจากเรา.

ฟม. 1:14 ก 2กธ.9:7; 1ปต.5:2

ฟม. 1:14 ข เทียบ รม.12:8

ฟม. 1:15 1 คำว่า "เพราะ" ได้ชี้ถึงสาเหตุที่ส่งเขากลับไปในข้อ 12.

ฟม. 1:15 2 วลีที่ว่า "อาจเป็นไปได้ว่า" ไม่เพียงแสดงถึงการถ่อมตัวเท่านั้นแต่ยังแสดงถึงการไม่มีอคติอีกด้วย.

ฟม. 1:15 3 คือได้ครอบครองทั้งหมด.

ฟม. 1:16 1 จุดประสงค์เพียงหนึ่งเดียวของหนังสือจดหมายที่สั้นๆ ฉบับนี้ก็คือเพื่อแสดงให้เราเห็นถึงความเสมอภาคของอวัยวะทั้งหมดของพระกายแห่งพระคริสต์ในชีวิตนิรันดร์และในความรักอันศักดิ์สิทธิ์ของพระเจ้า. เปาโลอยู่ในยุคสมัยที่ค่อนข้างจะป่าเถื่อน ชีวิตของพระคริสต์ได้ทำลายระบบทาสอันแข็งแกร่งในท่ามกลางผู้เชื่อลงแล้ว. ใ่นการสามัคคีธรรมของคริสเตียนนั้น เมื่ออารมณ์แห่งความรักมีพลังและมีชัยชนะเช่นนี้ การแบ่งชั้นวรรณะของสังคมที่ชั่วร้ายในท่ามกลางมนุษยชาติที่ตกต่ำก็ถูกละเลยไปอย่างอัตโนมัติ โดยไม่จำเป็นต้องมีการยกเลิกระบบของสังคมใดๆ อีก. เพราะเหตุการกำเนิดอันศักดิ์สิทธิ์และการที่พวกเขาดำเนินชีวิตตามชีวิตอันศักดิ์สิทธิ์นั้น ผู้เชื่อในพระคริสต์ทุกคนล้วนมีฐานะที่เท่าเทียมกันในคริสตจักร ซึ่งคริสตจักรก็คือคนใหม่ในพระคริสต์ที่ไม่มีการแบ่งแยกระหว่างผู้เป็นทาสและเป็นไท (กซ.3:10-11). สิ่งนี้มีพื้นฐานอยู่บนข้อเท็จจริงสามประการดังนี้คือ (1) การตายบนกางเขนของพระคริสต์ได้ทำลายกฎเกณฑ์ของรูปแบบในการดำเนินชีวิตที่ต่างกันเสียแล้ว เพื่อจะทรงเนรมิตสร้างคนใหม่คนเดียว (อฟ.2:15); (2) เราได้บัพติศมาเข้าสู่พระคริสต์ และถูกทำให้เป็นหนึ่งอยู่ในพระองค์ โดยไม่มีข้อแตกต่างใดๆ อีก (ฆต.3:27-28); และ (3) ในคนใหม่นั้น พระคริสต์ทรงเป็นสารพัดและดำรงอยู่ในสารพัด (กซ.3:11). ชีวิตเช่นนี้ร่วมกับความรักที่อยู่ในการสามัคคีธรรมที่เสมอภาคกันนี้เพียงพอที่จะรักษาระเบียบที่ดีในคริสตจักรไว้ (ในหนังสือติโต), เพื่อสำเร็จแผนการบริหารที่พระเจ้าทรงมีต่อคริสตจักร (ในหนังสือติโมเธียวฉบับที่หนึ่ง), และต่อต้านกระแสที่เสื่อมถอยของคริสตจักร (ในหนังสือติโมเธียวฉบับที่สอง). การเรียงลำดับในพันธสัญญาใหม่ได้เรียงหนังสือเล่มนี้ให้อยู่ต่อจากหนังสือสามเล่มที่อยู่ก่อนหน้านั้นก็เป็นไปตามอำนาจสิทธิ์ขาดของพระเจ้า.

ฟม. 1:16 ก 1กธ.7:22

ฟม. 1:16 2 หรือ เหนือกว่าทาส. ยิ่งกว่านั้น โอเนซิโมยังเหนือกว่าผู้ที่มีเสรีภาพเสียอีก เพราะเขาได้เป็นพี่น้องที่รัก.

ฟม. 1:16 ข ฟม.7; กซ.4:9; 1ตธ.6:2

ฟม. 1:16 3ข วลีที่ว่า "พี่น้องที่รัก" (ชาย) ในข้อนี้ "พี่น้องหญิง" (ข้อ 2) ผู้เป็นที่รักและเป็นผู้ร่วมงานของเรา (ข้อ 1) ผู้ร่วมเป็นทหารด้วยกันกับเรา (ข้อ 2) ผู้ร่วมงานของข้าพเจ้า (ข้อ 24) ผู้เป็นนักโทษด้วยกันกับข้าพเจ้า (ข้อ 23), และ หุ้นส่วน (ข้อ 17) ทั้งหมดนี้เป็นการเรียกที่ใกล้ชิดสนิทสนม ซึ่งชี้บ่งถึงอารมณ์ที่ใกล้ชิดสนิทสนมของอัครทูต เมื่อกล่าวถึงความสัมพันธ์ของท่านกับอวัยวะทั้ง หลายในคนใหม่.

ฟม. 1:16 4 แปลตามตรงคือ เป็นพิเศษ.

ฟม. 1:16 5 คือ เป็นทาสในเนื้อหนัง เป็นพี่น้องในองค์พระผู้เป็นเจ้า. ในเนื้อหนังนั้น โอเนซิโมเป็นพี่น้องที่มีฐานะเป็นทาส แต่ในองค์พระผู้เป็นเจ้านั้นเขาเป็นทาสที่มีฐานะเป็นพี่น้อง.

ฟม. 1:16 ค อฟ.6:5; กซ.3:22

ฟม. 1:17 1 เหมือนกับการที่คริสตจักรท้องถิ่นรวมทั้งผู้อาวุโสของท้องถิ่นนั้นก็คือหุ้นส่วนขององค์พระผู้เป็นเจ้า และองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงมอบผู้ที่เพิ่งได้รับความรอดให้แก่เขาทั้งหลาย และเหมือนกับการที่ชาวซะมาเรียที่ดีผู้นั้นได้นำผู้ที่เขาได้ช่วยมานั้นมอบให้เจ้าของโรงแรมดูแลต่อไป (ลก.10:33-35).

ฟม. 1:17 ก 2กธ.8:23

ฟม. 1:17 2ก กรณีนี้ชี้บ่งถึงความสัมพันธ์อันลึกซึ้งของการสามัคคีธรรมในองค์พระผู้เป็นเจ้า.

ฟม. 1:18 1 กรณีนี้แสดงว่า โอเนซิโมเคยฉ้อโกงนายของเขา.

ฟม. 1:18 2 ในการดูแลโอเนซิโมนั้น เปาโลได้ปฏิบัติเหมือนกับที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงกระทำเพื่อเรา.

ฟม. 1:19 ก 1กธ.16:21; ฆต. 6:11

ฟม. 1:19 1 เหมือนการที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงจ่ายราคาทุกสิ่งเพื่อผู้ที่พระองค์ทรงช่วยไถ่.

ฟม. 1:19 2 กรณีนี้แสดงว่า เปาโลได้นำพาฟิเลโมนให้ได้รับความรอดด้วยตัวของท่านเอง.

ฟม. 1:20 ก ฟม.7

ฟม. 1:20 1 ภาษากรีกคือ Onaimen (โอไนเมน) ซึ่งมีเสียงคล้ายกับ โอเนซิโม (ทั้งสองคำนี้ล้วนหมายถึง มีประโยชน์). ดังนั้นคำนี้จึงชี้เป็นนัยถึงโอเนซิโม. กรณีนี้เป็นการเล่นคำซึ่งมีการกล่าวเป็นนัยว่า ในเมื่อ "ตัวท่านเองยังเป็นหนี้ข้าพเจ้าvดังนั้นสำหรับข้าพเจ้าแล้ว ท่านก็คือโอเนซิโมนั่นเอง ฉะนั้นท่านก็ควรมีประโยชน์ต่อข้าพเจ้าขอให้ข้าพเจ้าได้รับผลประโยชน์ในองค์พระผู้เป็นเจ้าจากท่านเถิด."

ฟม. 1:20 2 เหมือนกับในข้อ 7. ในเมื่อฟิเลโมนทำให้จิตใจของวิสุทธิชนทั้งหลายได้ชื่นใจ บัดนี้หุ้นส่วนของท่านก็เรียกร้องให้ท่านปฏิบัติต่อเขาเช่นนี้ในองค์พระผู้เป็นเจ้าด้วย.

ฟม. 1:20 ข ฟม.7

ฟม. 1:20 3ข คือได้รับการประเล้าประโลม, รู้สึกสบาย.

ฟม. 1:21 ก 2กธ.2:3

ฟม. 1:22 ก กจ.28:23

ฟม. 1:22 1 ชี้ถึงความหวังที่จะได้รับการปล่อยตัวจากเรือนจำและสามารถไปเยี่ยมเยียนคริสตจักรทั้งหลายได้อีก. ท่านเคยแสดงความหวังนี้มาแล้วใน ฟป.1:25; 2:24.

ฟม. 1:22 ข 2กธ.1:11; ฟป.1:19

ฟม. 1:22 2 เปาโลถือว่า การไปเยี่ยมเยียนของท่านนั้นเป็นของประทานแห่งพระคุณอย่างหนึ่งที่ให้แก่คริสตจักร.

ฟม. 1:22 ค ฮร.13:19

ฟม. 1:23 ก กซ.1:7; 4:12

ฟม. 1:23 1ก เป็นชื่อย่อของเอปาฟาโรดีโต (ฟป.2:25; 4:18).

ฟม. 1:23 ข รม.16:7; กซ.4:10

ฟม. 1:24 ก กจ.12:12, 25; กซ.4:10

ฟม. 1:24 ข กจ.19:29; กซ.4:10

ฟม. 1:24 ค กซ.4:14; 2ตธ.4:10

ฟม. 1:24 ง กซ.4:14; 2ตธ.4:11

ฟม. 1:24 จ ฟม.1

ฟม. 1:25 ก ฆต.6:18; ฟป.4:23

ฟม. 1:25 1ก ในคำขึ้นต้นและถ้อยคำสรุปของหนังสือจดหมายของอัครทูตนั้นมักจะฝากคำทักทายมายังผู้รับจดหมายด้วยพระคุณขององค์พระผู้เป็นเจ้าอยู่เสมอ. กรณีนี้แสดงว่าท่านได้เชื่อและวางใจในพระคุณขององค์พระผู้เป็นเจ้าว่าสามารถทำให้เขาทั้งหลายและให้ตัวของท่านเอง (1กธ.15:10) ได้กระทำสำเร็จซึ่งสิ่งที่ท่านได้เขียนให้เขาเหล่านั้น. ถ้าต้องการจะสำเร็จการเปิดเผยที่สูงส่งเหมือนกับการสำเร็จสิ่งที่อัครทูตเปาโลได้เปิดเผยไว้นั้น ความพยายามของมนุษย์ก็ไม่มีประโยชน์อันใดเลย แต่จำเป็นต้องมีพระคุณขององค์พระผู้เป็นเจ้า.

ฟม. 1:25 ข 2ตธ.4:22

ฟม. 1:25 2ข ดู ฆต. 6:18 คำอธิบาย 3.

ฟม. 1:25 3 สำเนาต้นฉบับเก่าแก่บางฉบับเพิ่มคำว่า "เอเมน" ไว้ข้างท้าย.