ติโต บทที่ 2

ตต. 2:1 ก ตต.1:9

ตต. 2:1 1ก ดู 1ตธ.1:10 คำอธิบาย 1. คำสอนที่มีพลานามัยย่อมเป็นไปตามหลักความจริง (1:14) แห่งหลักความเชื่อ (1:13) อยู่เสมอ. คำสอนนี้เป็นเนื้อหาสาระแห่งคำสอนของอัครทูต เป็นเนื้อหาสาระของแผนการบริหารแห่งพันธสัญญาใหม่ของพระเจ้า. คำสอนนี้ไม่เพียงนำการหล่อเลี้ยงแห่งชีวิตไปหล่อเลี้ยงให้แก่ผู้เชื่อและได้รักษาอาการเจ็บป่วยฝ่ายวิญญาณเท่านั้น แต่ขณะที่ทำเช่นนั้นก็ได้นำคริสตจักรเข้าสู่สภาพการณ์ที่ดีและมีความเป็นระเบียบอีกด้วย. ดังนั้นคำสอนนี้จึงถูกเน้นไว้เป็นอย่างมากในหนังสือสามเล่มนี้ (1, 2ตธ. และ ตต.) ซึ่งเป็นหนังสือที่จัดการกับความไม่เป็นระเบียบและความเสื่อมถอยของคริสตจักร.

ตต. 2:2 ก 1ตธ.5:1

ตต. 2:2 ข 1ตธ.3:2,11

ตต. 2:2 ค ตต.2:7; 1ตธ.3:4, 8, 11

ตต. 2:2 1ค ดู 1ตธ.2:2 คำอธิบาย 3.

ตต. 2:2 2 ดู 1ตธ.3:2 คำอธิบาย 4.

ตต. 2:2 ง ตต.2:5-6; 1ตธ.3:2

ตต. 2:2 จ ตต.1:13

ตต. 2:2 3จ ดู 1:13 คำอธิบาย 3.

ตต. 2:2 ฉ 1ตธ.1:14; 2ตธ.1:13

ตต. 2:2 ช รม.5:3-4

ตต. 2:3 ก 1ตธ.5:2

ตต. 2:3 1 หรือ การประพฤติ ซึ่งรวมไปถึงท่าทีและนิสัยความเคยชิน.

ตต. 2:3 ข 1ตธ.2:10

ตต. 2:3 2 ในภาษากรีกเป็นศัพท์คำเดียวกันกับคำว่า "ของบริสุทธิ์" ใน 1กธ.9:13. ดูคำอธิบาย 1.

ตต. 2:3 3 ดู 1ตธ.3:11 คำอธิบาย 2.

ตต. 2:3 ค 1ตธ.3:11; 2ตธ.3:3

ตต. 2:3 ง 1ตธ.3:3, 8

ตต. 2:3 4ง ให้เปรียบเทียบคำนี้กับคำว่า "ติด" ใน 1ตธ.3:8. การเป็นทาสสุรานั้นน่าจะเลวร้ายยิ่งกว่าการติดสุราเสียอีก.

ตต. 2:3 5 ชี้ถึงการให้คำชี้แนะที่ดี.

ตต. 2:3 จ ตต.1:8

ตต. 2:4 1 ศัพท์ในภาษากรีกหมายถึง ทำให้ผู้อื่นมีสติสัมปชัญญะหรือมีความคิดที่สมบูรณ์เป็นปกติ; ทำให้ผู้อื่นกลับมีประสาทสัมผัสที่ปกติ. ดังนั้นจึงเป็นการฝึกสอนหรือกระตุ้นให้เกิดมีการวินิจฉัยตัดสิน และการคิดหาเหตุผลที่ใช้การได้ดี.

ตต. 2:4 2 แปลตามตรงคือ ให้เป็นคนที่รักสามีของตนและเป็นคนที่รักบุตรของตน.

ตต. 2:5 ก ตต.2:2

ตต. 2:5 ข 1ปต.3:2; 2กธ.11:2

ตต. 2:5 ค 1ตธ.5:14

ตต. 2:5 1 คือมีใจเอ็นดู.

ตต. 2:5 ง อฟ.5:22, 24; 1ตธ.2:11

ตต. 2:5 จ 1ตธ.6:1

ตต. 2:5 2จ การที่พระคำของพระเจ้าถูกสอนกันในคริสตจักรท้องถิ่นหนึ่งๆ อย่างถูกต้องและเพียงพอนั้น ควรที่จะได้รับการยืนยันโดยการนอบน้อมของพี่น้องหญิงที่มีต่อสามีของพวกเธอ มิเช่นนั้นพระคำของพระเจ้าจะเป็นที่หมิ่นประมาทได้.

ตต. 2:5 3 คือถูกว่าร้าย, ถูกใส่ร้าย.

ตต. 2:6 ก 1ตธ.5:1

ตต. 2:6 ข ตต.2:2

ตต. 2:7 1 อัครทูตกำชับให้ติโตพูดในสิ่งที่สมกับคำสอนที่มีพลานามัย (ข้อ 1). บัดนี้ท่านยังได้กำชับมากขึ้นอีกขั้นหนึ่ง คือให้เขาสำแดงตนเป็นแบบอย่างในการดีต่างๆ. การสอนของเขานั้นจะต้องมีพลานามัย โดยต้องแสดงถึงสามสิ่งต่อไปนี้ในการสอนของเขาคือ (1) ความไม่เสื่อมโทรม คือไม่มีสิ่งที่เสื่อมโทรมหรือสิ่งที่จะทำให้ผู้อื่นเสื่อมโทรม แต่ทุกสิ่งที่สอนนั้นจะต้องมีเนื้อหา การแสดงออก และเจตนาที่บริสุทธิ์หมดจด จริงแท้ และสัตย์จริง (2) ความหนักแน่น คือมีความสูงศักดิ์ที่ควรค่าแก่การนับถือ; และ (3) คำพูดที่มีพลานามัย คือคำพูดที่ไม่มีผู้ใดตำหนิหรือปรับโทษได้ (ข้อ 8) ซึ่งใช้ถ้อยคำที่มีพลานามัย (1ตธ.6:3) ถ่ายทอดออกไปเพื่อนำสิ่งที่มีพลานามัยไปหล่อเลี้ยงให้แก่ผู้คน.

ตต. 2:7 ก 1ตธ.4:12; 1ปต.5:3

ตต. 2:7 ข ตต.2:2

ตต. 2:7 2ข ดู 1ตธ.2:2 คำอธิบาย 3.

ตต. 2:8 ก 1ตธ.6:3; 2ตธ.1:13

ตต. 2:8 1 คือ ตำหนิ, ปรับโทษ.

ตต. 2:8 2 แปลตามตรงคือ ผู้ที่อยู่ฝ่ายตรงข้าม อยู่ฝ่ายที่ต่อต้าน ซึ่งก็คือพวกผู้ต่อต้านชาวต่างชาติหรือชาวยูดาย.

ตต. 2:8 ข ตต.1:9; 2ตธ.2:25; 3:8

ตต. 2:8 ค 2ธซ.3:14; 1ปต.3:16

ตต. 2:8 3 คำสอนที่มีพลานามัยพร้อมด้วยคำพูดที่มีพลานามัยซึ่งประกอบไปด้วยถ้อยคำที่มีพลานามัยนั้นเป็นยาแก้พิษซึ่งมีประสิทธิภาพที่สุดในการต้านทานการพูดใส่ร้ายของผู้ต่อต้าน. คำสอนที่ส่องสว่างและแจกจ่ายชีวิตของพระคำแห่งหลักความจริงเช่นนี้ย่อมทำให้ผู้ที่ออกความเห็นทางหลักธรรมที่งูเฒ่าคอยยุยงนั้นต้องสงบปากลง.

ตต. 2:9 ก 1ตธ.6:1-2; อฟ.6:5; 1ปต.2:18

ตต. 2:9 1ก ไม่ใช่ผู้รับใช้ แต่เป็นทาสที่ซื้อกันในตลาดค้าทาสดังโคหรือม้า. เปาโลย่อมไม่เห็นด้วยกับระบบทาสอย่างแน่นอน. อย่างไรก็ดีแม้ท่านจะเป็นอาจารย์ที่พระเจ้าได้ทรงแต่งตั้งไว้และเป็นผู้ที่มีสายตาฝ่ายวิญญาณ ท่านก็ไม่ได้ไปแตะต้องระบบสังคมที่มีอยู่แต่เดิม. การไปทำเช่นนั้นอาจทำให้ผู้ที่ได้อ่านหนังสือจดหมายของท่านเกิดภาพพจน์ว่าท่านเป็นนักปฏิรูปสังคม ไม่ใช่อาจารย์ผู้สอนให้รู้จักแผนการบริหารของพระเจ้าและจะทำให้คำสอนของท่านที่เกี่ยวกับการดำเนินชีวิตออกซึ่งชีวิตอันศักดิ์สิทธิ์ของพระคริสต์ในชีวิตมนุษย์ของเราในท่ามกลางระบบสังคมทุกรูปแบบนั้นสับสนปนเปไป.

ตต. 2:10 1 คือสัตย์จริง, วางใจได้.

ตต. 2:10 ก ตต.3:4; 1ตธ.1:1

ตต. 2:10 2ก องค์พระผู้ช่วยให้รอดของเราไม่ทรงเป็นเพียงพระคริสต์เท่านั้น แต่เป็นพระเจ้าตรีเอกภาพที่ได้แปรสภาพเป็นรูปธรรมอยู่ในพระคริสต์ ดังที่ได้ชี้บ่งไว้ในข้อ 13. พระเจ้าพระผู้ช่วยให้รอดของเราไม่เพียงปรารถนาที่จะช่วยเราให้รอด แต่ยังปรารถนาที่จะสอนให้เรารู้จักหลักความจริงอย่างครบถ้วน (1ตธ.2:4). เพราะฉะนั้นในที่นี้จึงกล่าวถึงคำสอนของพระเจ้าพระผู้ช่วยให้รอดของเรา ซึ่งอาจถูกตกแต่งให้งดงามขึ้นได้โดยคุณลักษณะที่ได้รับการเปลี่ยนแปลงของคนที่ต่ำต้อยที่สุด ซึ่งได้รับความรอดโดยพระคุณของพระองค์.

ตต. 2:10 3 หรือ เครื่องประดับ. ศัพท์คำเดียวกันนี้ถูกใช้ใน 1ตธ.2:9. ความสัตย์ซื่อของทาสนั้นอาจเป็นเครื่องประดับที่ใช้ตกแต่งคำสอนของพระเจ้าพระผู้ช่วยให้รอดของเราได้. คำสอนของพระเจ้าสามารถได้รับการตกแต่งได้โดยการประพฤติของทาส!

ตต. 2:11 1 ข้อ 11-14 ได้ให้บทสรุปที่ชัดเจนของแผนการบริหารแห่งความรอดของพระเจ้า. อัครทูตใช้ข้อความนี้มาเป็นเหตุผลในการตักเตือนที่อยู่ในข้อ 1-10.

ตต. 2:11 ก ตต.3:7; 2ตธ.1:9

ตต. 2:11 2ก พระคุณของพระเจ้า ก็คือตัวของพระเจ้าเอง ที่ได้กลายมาเป็นทุกสิ่งของเราในพระคริสต์เพื่อให้เราได้รับสุข. ดู ยฮ.1:17 คำอธิบาย 1. พระคุณนี้มีบทบาทสำคัญที่สุดในแผนการบริหารแห่งความรอดของพระเจ้า.

ตต. 2:11 3 พระคุณนิรันดร์ของพระเจ้าหรือพระคุณที่ได้ช่วยเราให้รอดนั้นถูกกำหนดไว้ในพระคริสต์ เพื่อให้นำความรอดของพระเจ้ามาให้กับเรา คือความรอดที่ครบสมบูรณ์ซึ่งประกอบไปด้วยการอภัยบาป, การโปรดให้ชอบธรรม, การคืนดี, การไถ่, การบังเกิดใหม่, การแบ่งแยกบริสุทธิ์, การเปลี่ยนแปลง, การถอดแบบ; ไถ่เราคืนสู่พระเจ้า; แจกจ่ายชีวิตของพระเจ้าให้กับเรา; และนำเราเข้า สู่การเข้าสนิททางอินทรียภาพกับพระเจ้า เพื่อให้พระประสงค์ที่นิรันดร์ของพระองค์ได้ถึงที่สำเร็จ.

ตต. 2:11 ข 1ตธ.2:4

ตต. 2:11 ค ตต.3:4; 2ตธ.1:10

ตต. 2:11 4ค พระคุณนั้นได้ประทานมาโดยพระคริสต์ (ยฮ.1:17) และถูกประทานให้แก่เราในนิรันดร์กาลก่อน (2ตธ.1:9) แต่ถูกปิดซ่อนไว้ในสมัยพันธสัญญาเดิม. เมื่อมาถึงพันธสัญญาใหม่พระคุณนี้ก็ได้ปรากฏโดยการมาปรากฏครั้งแรกของพระคริสต์ (2ตธ.1:10) และได้นำความรอดมาสู่มนุษย์ทุกคนทั้งที่เป็นชาวยูดายและชาวต่างชาติ.

ตต. 2:12 ก 2ตธ.2:16

ตต. 2:12 1ก ดู 2ตธ.2:16 คำอธิบาย 2.

ตต. 2:12 ข ตต.3:3 1ตธ.6:9 1ยฮ.2:16; 1ปต.4:2

ตต. 2:12 2ข บ่งชี้ถึงตัณหาที่จะได้รับการสนองโดยโลกนี้. การไม่อยู่ในธรรมก็คือการไม่สำแดงพระเจ้า. โลกียตัณหานั้นเป็นการสำแดงแห่งเนื้อหนังของเรา. ทั้งการไม่อยู่ในธรรมและโลกียตัณหานั้นล้วนเป็นสิ่งที่ต้องปฏิเสธทิ้งไป เพื่อเราจะได้ดำเนินชีวิตที่สำแดงพระเจ้าและจำกัดเนื้อหนัง.

ตต. 2:12 ค 1ตธ.6:17; 2ตธ.4:10

ตต. 2:12 ง 2ตธ.4:5

ตต. 2:12 3ง คือเฝ้าระวัง, จำกัดตนเอง. ความมีสติในการบังคับตน เป็นสิ่งที่มีต่อตนเอง, ส่วน ความชอบธรรม นั้นเป็นสิ่งที่มีต่อผู้อื่น, สำหรับ การอยู่ในธรรม นั้นเป็นสิ่งที่มีต่อพระเจ้า.

ตต. 2:12 จ รม.14:17

ตต. 2:12 4จ คือตรงไปตรงมา.

ตต. 2:12 ฉ 2ตธ.3:12; 1ตธ.2:10

ตต. 2:13 ก 1กธ.1:7; ฟป.3:20; 1ธซ.1:10; ฮร.9:28

ตต. 2:13 1ก ชี้ถึงการรอคอยสิ่งที่ตนได้รับไว้โดยความเชื่อด้วยความคาดหวัง.

ตต. 2:13 2 ความหวังที่เป็นสุขนั้นก็คือการมาปรากฏของพระคริสต์ในสง่าราศีของพระองค์. การมาปรากฏของพระคริสต์จะนำเราไปรับส่วนแห่งบุตรอย่างครบสมบูรณ์ ซึ่งก็คือการที่ร่างกายของเราจะได้รับการไถ่ เพื่อเราจะได้รับสุขอิสรภาพของสง่าราศีแห่งบุตรทั้งหลายของพระเจ้า ซึ่งที่เราได้รับความรอดนั้นก็เพื่อการนี้เอง (รม.8:21-25). นี่คือความหวังแห่งชีวิตนิรันดร์ (1:2), ความหวังแห่งพระพรที่นิรันดร์, ความหวังที่เป็นสุขในชีวิตนิรันดร์ของพระเจ้าตรีเอกภาพ. การที่เปาโลได้เป็นอัครทูตนั้นก็อยู่บนพื้นฐานแห่งความหวังนี้เช่นกัน.

ตต. 2:13 ข 1ตธ.6:14; 2ตธ.4:1, 8; 2ธซ.2:8

ตต. 2:13 ค มธ.16:27; 25:31; 1ปต.4:13

ตต. 2:13 3ค คือสง่าราศีของพระบิดา (มธ.16:27) ที่ได้ประทานแก่พระบุตร (ยฮ.17:24) และเราผู้เป็นบุตรทั้งหลายของพระเจ้าก็จะถูกนำเข้าสู่สง่าราศีนี้ด้วย (ฮร.2:10). พระเจ้าทรงกำหนดเราไว้ตั้งแต่ก่อนยุคสมัยทั้งหลายให้รับสง่าราศีนี้ (1กธ.2:7) และพระเจ้าแห่งบรรดาพระคุณก็ทรงเรียกเราและยังได้ช่วยเราให้รอดเพื่อให้เราได้เข้าสู่สง่าราศีที่นิรันดร์นี้ (1ปต.5:10; 2ตธ.2:10). สง่าราศีที่ใหญ่ยิ่งนิรันดร์นี้ยังเป็นสิ่งที่เลิศล้ำและนิรันดร์ (2กธ.4:17) และตัวเราก็ได้รับสง่าราศีด้วยสง่าราศีนี้เอง (รม.8:17, 30). การมาปรากฏแห่งสง่าราศีของพระคริสต์ผู้เป็นพระเจ้าผู้ใหญ่ยิ่งและเป็นพระผู้ช่วยให้รอดของเรานั้นก็คือความหวังใจที่เป็นสุข ซึ่งเรากำลังเฝ้าคอยอยู่นั่นเอง.

ตต. 2:13 ง 1ตธ.1:1; 2ปต.1:1

ตต. 2:13 4ง ตลอดหลายศตวรรษที่ผ่านมานี้ได้มีการอธิบายเกี่ยวกับพระนามอันศักดิ์สิทธิ์ที่โดดเด่น, อัศจรรย์, และเลอเลิศนี้แตกต่างกันซึ่งมีสองกลุ่มด้วยกันดังนี้ (1) พระนามนี้ระบุถึงสองบุคคล คือพระเจ้าและพระคริสต์; (2) ในพระนามนี้ระบุถึงบุคคลเพียงผู้เดียวคือพระเยซูคริสต์ผู้ทรงเป็นทั้งพระเจ้าผู้ใหญ่ยิ่งและพระผู้ช่วยให้รอดของเรา ดังนั้นจึงเป็นการกล่าวถึงฐานันดรความเป็นพระเจ้าของพระคริสต์อย่างชัดแจ้ง. พวกเราเลือกใช้คำอธิบายของกลุ่มที่สอง. สิ่งนี้สอดคล้องกับพระนามอันศักดิ์สิทธิ์สองนามที่ถูกเปิดเผยไว้ในขณะที่พระองค์ประสูติคือ พระเยซู — พระยะโฮวาพระผู้ช่วยและอิมมานูเอล — พระเจ้าสถิตอยู่กับมนุษย์ (มธ.1:21-23). องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราไม่ได้เป็นเพียงพระผู้ช่วยของเราเท่านั้น แต่ยังทรงเป็นพระเจ้าด้วย และไม่ใช่เป็นเพียงพระเจ้าเท่านั้น แต่เป็นพระเจ้าผู้ใหญ่ยิ่งอีกด้วย คือทรงใหญ่ยิ่งในด้านนิสัย, สง่าราศี, อำนาจ, ฤทธิ์เดช, พระราชกิจ, ความรัก, พระคุณ, และคุณลักษณะอันศักดิ์สิทธิ์ทุกอย่าง. ใน 1ตธ.2:5 เปิดเผยว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าของเราทรงเป็นมนุษย์ ในที่นี้ได้เปิดเผยว่าพระองค์ทรงเป็นพระเจ้าผู้ใหญ่ยิ่ง. พระองค์ทรงเป็นทั้งมนุษย์และพระเจ้า. การที่พระองค์จะมาปรากฏในสง่าราศีไม่เพียงแต่ช่วยพลไพร่ของพระองค์เข้าสู่อาณาจักรนิรันดร์ของพระองค์เท่านั้น แต่ยังนำเขาเหล่านั้นเข้าสู่สง่าราศีนิรันดร์ของพระเจ้าอีกด้วย (ฮร.2:10; 1ปต.5:10). ดังนั้นการที่พระองค์จะมาปรากฏในสง่าราศีของพระองค์นั้นก็คือความหวังที่เป็นสุขของเราทั้งหลาย.

ตต. 2:14 ก 1ตธ.2:6; อฟ.5:2

ตต. 2:14 1 องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงประทานพระองค์เองเพื่อเรา มิใช่แทนที่เรา.

ตต. 2:14 ข กซ.3:13; 4:5

ตต. 2:14 2ข ทรงจ่ายราคาซื้อเรามา (1กธ.6:20; 1ปต.1:18-19; 1ตธ.2:6).

ตต. 2:14 ค 1ปต.1:18

ตต. 2:14 ง ฮร.1:3; 9:14; ยอค.37:23

ตต. 2:14 จ อซด.19:5; พบญ.14:2; 1ปต.2:9

ตต. 2:14 3จ เป็นคำที่ยืมมาจากพันธสัญญาเดิม (พบญ.7:6; 14:2; 26:18) ซึ่งชี้ถึงพลไพร่พิเศษของพระเจ้าเป็นทรัพย์ล้ำค่าของพระองค์ (อซด.19:5) คือเป็นสมบัติของพระองค์เอง (1ปต.2:9).

ตต. 2:14 ฉ ตต.3:1, 8; 2ตธ.3:17; อฟ.2:10; 1ปต.3:13

ตต. 2:15 1 คือทุกเรื่องราวที่อยู่ในข้อ 1-14.

ตต. 2:15 ก มธ.7:29; มก.1:22

ตต. 2:15 2ก แปลตามตรงคือ บัญชา. วลีที่ว่า "ใช้อำนาจทุกอย่าง" นั้นขยายทั้งคำว่า "เตือนสติ" และ "ว่ากล่าว." การใช้อำนาจทุกอย่างมาเตือนสติและว่ากล่าวก็คือการชี้แนะและว่ากล่าวในลักษณะที่เป็นคำสั่งในทุกวิถีทางโดยใช้ถ้อยคำแห่งอำนาจเหมือนกับการบังคับบัญชา.

ตต. 2:15 ข 1ตธ.4:13; 2ตธ.4:2

ตต. 2:15 ค ตต.1:13; 1ตธ.5:20

ตต. 2:15 3ค ดู 1:13 คำอธิบาย 1 และ 1:9 คำอธิบาย 6.

ตต. 2:15 4 นี่เป็นคำเตือนสติที่เชื่อมโยงกับเรื่องของอำนาจในประโยคที่แล้ว ซึ่งเป็นคำสรุปของคำกำชับทั้งหมดที่ได้ให้ไว้แก่ติโตในบทนี้. คำกำชับเหล่านี้กล่าวถึงคำสอนของท่านเป็นสำคัญ (ข้อ 1, 7-8, 15). คำสอนที่มีพลานามัยพร้อมด้วยถ้อยคำที่มีพลานามัยซึ่งสอดคล้องกับธรรมนั้นจะรักษาท่านให้คงไว้ซึ่งความหนักแน่น ทั้งจะทำให้ท่านเป็นที่น่าเคารพและยำเกรงจากผู้อื่น.

ตต. 2:15 ง 1ตธ.4:12