2 ติโมเธียว บทที่ 4

2ตธ. 4:1 ก 1ตธ.1:18; 6:13

2ตธ. 4:1 ข กจ10:42; 17:31

2ตธ. 4:1 1ข พระเจ้าได้ทรงมอบการพิพากษาทั้งสิ้นไว้กับพระคริสต์แล้วเพราะพระองค์ทรงเป็นมนุษย์ (ยฮ.5:22, 27; กจ.10:42; 17:31; รม.2:16). ในฐานะที่พระองค์เป็นผู้พิพากษาอันชอบธรรม (ข้อ 8) พระองค์จะทรงพิพากษาคนเป็นบนพระที่นั่งอันสง่าราศีของพระองค์ในการเสด็จมาปรากฏครั้งที่สองของพระองค์ (มธ.25:31-46) และจะทรงพิพากษาคนตายบนพระที่นั่งใหญ่สีขาวภายหลังอาณาจักรพันปีอีกด้วย (วว.20:11-15).

2ตธ. 4:1 2 ถ้อยคำนี้พิสูจน์แล้วว่าการดำเนินชีวิตและการงานของเปาโลนั้นได้ยึดเอาการมาปรากฏขององค์พระผู้เป็นเจ้าและอาณาจักรของพระองค์เป็นแรงกระตุ้นและเป็นเป้าหมาย. การมาปรากฏขององค์พระผู้เป็นเจ้านั้นจะมีเพื่อการพิพากษา เพื่อให้บำเหน็จแก่เราทุกคน (มธ.16:27; วว.22:12) ส่วนอาณาจักรขององค์พระผู้เป็นเจ้ามีไว้ให้พระองค์เป็นกษัตริย์ร่วมกับพวกผู้มีชัยชนะ (วว.20:4, 6). อัครทูตไม่เพียงได้ยึดเอาสองสิ่งนี้เป็นแรงกระตุ้นและเป็นเป้าหมายของตัวเองเท่านั้น แต่ก็ยังใช้สองสิ่งนี้มากำชับติโมเธียวซึ่งท่านได้นำพานั้นให้สัตย์ซื่อต่อการปฏิบัติแห่งพระคำด้วย.

2ตธ. 4:1 ค 2ตธ.4:8; 1ตธ.6:14; ตต.2:13

2ตธ. 4:1 ง 2ตธ.4:18; มธ.13:41; ลก.1:33; อฟ.5:5; กซ.1:13; ฮร.1:8; 2ปต.1:11; วว.1:9; 11:15

2ตธ. 4:2 ก กจ.4:31; 6:7; 12:24; 19:20; กซ.4:3; วว.1, 9; 6:9

2ตธ. 4:2 1ก พระคำนี้รวมไปถึงสิ่งที่ติโมเธียวได้เรียนรู้มาจากเปาโลและจากพันธสัญญาเดิม (3:14-15). นี่เป็นข้อพิสูจน์ว่าข้อ 1-2 เป็นส่วนที่ต่อเนื่องมาจาก 3:14-17. ในการดูแลคริสตจักรท้องถิ่นโดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงเวลาที่คริสตจักรเสื่อมถอยนั้น การประกาศพระคำแห่งหลักความจริงเป็นสิ่งที่สำคัญอย่างยิ่ง.

2ตธ. 4:2 2 เร่งด่วน, พร้อมรับบัญชา.

2ตธ. 4:2 3 ไม่ว่าเวลาเหมาะสมหรือไม่เหมาะสม, สะดวกหรือไม่สะดวก, จะได้รับการต้อนรับหรือไม่ได้รับการต้อนรับ.

2ตธ. 4:2 ข 1ตธ.5:20; ตต.1:13; 2:15

2ตธ. 4:2 4 มีนัยถึงการปรับโทษ, การตำหนิอย่างเข้มงวด.

2ตธ. 4:2 ค 1ตธ.4:13; 6:2

2ตธ. 4:2 ง 2ตธ.3:10; 1ธซ.5:14

2ตธ. 4:2 5ง ในภาษากรีก เป็นคำเดียวกับคำว่า "อดกลั้น" ใน 3:10.

2ตธ. 4:2 จ 2ตธ.2:24; 1ตธ.3:2; 5:17

2ตธ. 4:2 6 คำว่า "ทุกอย่าง" เป็นการขยายทั้งคำว่า "คำสอน" คือได้สอนในหลายด้านหลายทิศทาง. การสอนเช่นนี้จะสำเร็จได้นั้นจำต้องมีความอดทนนาน.

2ตธ. 4:3 ก 2ตธ.3:1

2ตธ. 4:3 1ก เล็งถึงช่วงเวลาที่ความเสื่อมถอยของคริสตจักรยิ่งเลวร้ายลง.

2ตธ. 4:3 ข 1ตธ.1:10; ตต.1:9; 2:1; 2ตธ.1:13

2ตธ. 4:3 2ข ดู 1ตธ.1:10 คำอธิบาย 1.

2ตธ. 4:3 3 เล็งถึงการเสาะหาแต่คำพูดที่รื่นหูเพื่อตนเองจะได้รู้สึกสบาย.

2ตธ. 4:4 ก ตต.1:14

2ตธ. 4:4 1ก หูที่คันและหันเหไปนี้เป็นสาเหตุหลักที่ทำให้คริสตจักรยิ่งเสื่อมถอย.

2ตธ. 4:4 2 ดู 1ตธ.2:4 คำอธิบาย 2, 3:15 คำอธิบาย 5.

2ตธ. 4:4 ข 1ตธ.1:4; 4:7; ตต.1:14

2ตธ. 4:4 3ข ดู 1ตธ.1:4 คำอธิบาย 1.

2ตธ. 4:5 ก 2ตธ.1:7; ตต.2:12; 1ปต.1:13; 4:7

2ตธ. 4:5 ข 2ตธ.1:8; 2:3

2ตธ. 4:5 ค กจ.21:8; อฟ.4:11

2ตธ. 4:5 ง 2ตธ.4:11; 1ตธ.1:12; กซ.4:17

2ตธ. 4:5 1ง การปฏิบัติแห่งพระคำ ซึ่งก็คือการนำความอุดมสมบูรณ์ทั้งหมดของพระคริสต์ (อฟ.3:8) ไปหล่อเลี้ยงแก่คนบาปและผู้เชื่อ เพื่อก่อสร้างพระกายของพระคริสต์ (อฟ.4:11-12). ในขณะที่เผชิญหน้ากับแนวโน้มของความเสื่อมถอยที่ได้พยากรณ์ไว้ในข้อ 3-4 นั้น การปฏิบัติเช่นนี้เป็นสิ่งที่จำเป็นอย่างยิ่ง.

2ตธ. 4:5 2 ทำการปฏิบัติของท่านให้สำเร็จ คือเติมให้เต็มให้มีขนาดที่ครบถ้วนแห่งการปฏิบัติของท่าน.

2ตธ. 4:6 ก ฟป.2:17

2ตธ. 4:6 1ก เล็งถึงเป็นเครื่องบูชาดื่ม (ดู ฟป.2:17 คำอธิบาย 1). การถูกเทออกก็คือการหลั่งโลหิต. วลีที่ว่า "กำลังถูกเทออก" แสดงว่าขั้นตอนนี้ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว.

2ตธ. 4:6 ข ฟป.1:23 เทียบ 2ปต.1:14

2ตธ. 4:6 2ข คือ พลีชีพจากโลกนี้ไปอยู่กับพระคริสต์ (ฟป.1:23). เปาโลได้ถูกจองจำอยู่ในกรุงโรมสองครั้ง. ครั้งแรกอยู่ระหว่างปี ค.ศ.62-64 โดยเป็นผลจากการฟ้องร้องของชาวยูดาย (กจ.28:17-20). ในช่วงระยะเวลานั้น ท่านได้เขียนหนังสือโกโลซาย, เอเฟโซ, ฟิลิปปอย, และฟิเลโมน. เมื่อท่านได้รับการปล่อยตัวแล้ว (คือการปล่อยตัวที่ท่านหวังคอยใน ฟป.1:25; 2:24; ฟม.22) ท่านต้องได้ไปเยี่ยมเยียนเอเฟโซและมณฑลมากะโดเนียเป็นแน่ (1ตธ.1:3) ซึ่งอาจเป็นไปได้ว่า ณ ที่นั่นท่านได้เขียนหนังสือ 1ติโมเธียว. จากนั้นท่านได้ไปเยี่ยมเกาะครีต (ตต.1:5), เมืองนิโกโปลี (ตต.3:12) และได้เขียนหนังสือติโต ณ ที่นั่น. ต่อมายังได้ไปเยี่ยมเมืองโตรอา, เมืองมีเลโตอีกด้วย (ข้อ 13, 20) ซึ่งอาจเป็นไปได้ว่า ณ ที่นั่นท่านได้เขียนหนังสือเฮ็บราย. ท่านได้ติดคุกครั้งที่สองประมาณปี ค.ศ.67 เพราะการข่มเหงจากซีซาร์เนโรอย่างกระทันหัน. ในเวลาที่ท่านกำลังเฝ้าคอยที่จะพลีชีพเพื่อเจ้านายของท่านอยู่นั้น ท่านก็ได้เขียนหนังสือ 2 ติโมเธียวนี้ขึ้นมา.

2ตธ. 4:7 ก 1ตธ.1:18; 6:12

2ตธ. 4:7 1ก แปลตามตรงคือ การปล้ำสู้ที่ดีเลิศ ข้าพเจ้าได้สู้มาแล้ว. การดำเนินชีวิตคริสเตียนที่ถูกต้องมีสามชั้นคือ เข้าสู่การต่อสู้ที่ดีเลิศเพื่อต่อต้านซาตานและอาณาจักรแห่งความมืดของมัน เพื่อผลประโยชน์แห่งอาณาจักรของพระเจ้า (1ตธ.6:12) วิ่งแข่งตามที่ได้กำหนดไว้เพื่อสำเร็จแผนการบริหารของพระเจ้าตามพระประสงค์ที่นิรันดร์ของพระองค์ (ฮร.12:1) ยึดถือหลักความเชื่อเพื่อมีส่วนในความอุดมสมบูรณ์อันศักดิ์สิทธิ์ในแผนการบริหารของพระเจ้า (1ตธ.3:9). ณ ที่นี้เปาโลก็ได้ตั้งแบบอย่างที่เหมาะสมให้กับเราแล้ว.

2ตธ. 4:7 ข 1กธ.9:26; ฮร.12:1

2ตธ. 4:7 2ข หลังจากที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงได้ตัวของเปาโลแล้ว เขาก็เริ่มต้นวิ่งแข่งฝ่ายสวรรค์ และได้วิ่งแข่งตลอดมาโดยมิได้หยุด (1กธ.9:24-26; ฟป.3:12-14) เพื่อจะวิ่งไปถึงที่สุดปลายทาง (กจ.20:24). บัดนี้ซึ่งเป็นเวลาสุดปลายแล้วท่านก็ประกาศอย่างมีชัยชนะว่า "ข้าพเจ้าวิ่งแข่งถึงที่สุดปลายทางแล้ว." ด้วยเหตุนี้เอง ท่านจะได้บำเหน็จคือมงกุฎแห่งความชอบธรรมจากองค์พระผู้เป็นเจ้า.

2ตธ. 4:7 ค 1ตธ.1:4

2ตธ. 4:8 ก 2ตธ.2:5; 1กธ.9:25; 1ปต.5:4

2ตธ. 4:8 1ก มงกุฎซึ่งเป็นสัญลักษณ์เล็งถึงสง่าราศีนั้น เป็นรางวัลที่นอกเหนือไปจากความรอดที่องค์พระผู้เป็นเจ้าจะประทานให้แก่ผู้มีชัยชนะที่วิ่งแข่งจนถึงที่สุดปลายทาง (1กธ.9:25). รางวัลนี้ได้มาจากความชอบธรรมโดยอาศัยการประพฤติ (มธ.16:27; วว.22:12; 2กธ.5:10) ไม่เหมือนความรอด ซึ่งมาจากพระคุณและอาศัยความเชื่อ (อฟ.2:5, 8-9). รางวัลนี้จะทรงโปรดประทานแก่ผู้เชื่อตามความชอบธรรมขององค์พระผู้เป็นเจ้า ไม่ใช่ตามพระคุณขององค์พระผู้เป็นเจ้า เพราะฉะนั้นจึงเป็นมงกุฎแห่งความชอบธรรม. ผู้ทรงประทานมงกุฎนี้คือ องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้พิพากษาอันชอบธรรม. เปาโลเชื่อมั่นว่าได้มีรางวัลนี้เก็บไว้สำหรับท่านแล้ว และจะประทานแก่ท่านในกาลวันนั้นที่องค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงมาปรากฏในครั้งที่สอง.

2ตธ. 4:8 ข 2กธ.5:10

2ตธ. 4:8 2 รักษาไว้.

2ตธ. 4:8 ค กจ.17:31

2ตธ. 4:8 3ค ไม่ใช่พระเจ้าแห่งพระเมตตา และก็ไม่ใช่องค์พระผู้ช่วยไถ่แห่งพระคุณ.

2ตธ. 4:8 ง มธ.16:27; วว.22:12

2ตธ. 4:8 จ 2ตธ.1:12, 18; 1กธ.3:13

2ตธ. 4:8 4จ ดู 1:12 คำอธิบาย 5.

2ตธ. 4:8 ฉ ตต.2:13; วว.22:20

2ตธ. 4:8 ช 2ตธ.4:1

2ตธ. 4:8 5ช การมาปรากฏขององค์พระผู้เป็นเจ้า หรือการเสด็จกลับมาขององค์พระผู้เป็นเจ้า ก็คือคำเตือน, การหนุนใจ, แรงกระตุ้นของเรา. เราควรจะต้องมีใจรักในการมาปรากฏขององค์พระผู้เป็นเจ้าและคอยท่าด้วยความร้อนรนและมีความยินดีต่อสิ่งนี้. โดยการมาปรากฏขององค์พระผู้เป็นเจ้านี้ อัครทูตจึงได้กำชับติโมเธียวให้ทำการปฏิบัติของเขาให้สำเร็จ (ข้อ 1-2, 5).

2ตธ. 4:9 ก เทียบ ตต.3:12

2ตธ. 4:10 ก กซ.4:14; ฟม:24

2ตธ. 4:10 ข 2ตธ.1:15

2ตธ. 4:10 ค 1ยฮ.2:15

2ตธ. 4:10 1ค ตรงกันข้ามกับ มีใจรักยินดีในการที่องค์พระผู้เป็นเจ้าจะมาปรากฏในข้อ 8.

2ตธ. 4:10 ง 1ตธ.6:17

2ตธ. 4:10 จ กจ.17:1

2ตธ. 4:10 ฉ กจ.16:6; 18:23; ฆต.1:2

2ตธ. 4:10 ช ตต.1:4

2ตธ. 4:10 2 คือแคว้นหนึ่งที่อยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของยุโรปซึ่งอยู่ติดกับมณฑลมากะโดเนีย.

2ตธ. 4:11 ก กซ.4:14; ฟม:24

2ตธ. 4:11 ข กจ.12:12, 25; 15:37; 1ปต.5:13

2ตธ. 4:11 ค 1ตธ.1:12; 2กธ.4:1

2ตธ. 4:12 ก กจ.20:4; อฟ.6:21; ตต.3:12

2ตธ. 4:12 ข กจ.18:19; 19:1; วว.1:11

2ตธ. 4:13 1 บางทีอาจจะเป็นเสื้อนอกหรือกระเป๋าเดินทาง.

2ตธ. 4:13 ก กจ.16:8; 20:5-6; 2กธ.2:12

2ตธ. 4:13 2ก เป็นเมืองท่าทางทะเลที่อยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเอเชียไมเนอร์ ณ ที่นั่น เปาโลเคยได้รับเสียงร้องเรียกของชาวมากะโดเนีย (กจ.16:8-11).

2ตธ. 4:13 3 เล็งถึงหนังสือม้วนที่ทำด้วยต้นกก.

2ตธ. 4:14 ก 1ตธ.1:20; เทียบ กจ.19:33

2ตธ. 4:14 1 แปลตามตรงคือ ได้ทำเรื่องร้ายมากมายให้แก่ข้าพเจ้า.

2ตธ. 4:14 ข รม.2:6

2ตธ. 4:16 ก 2ตธ.1:15

2ตธ. 4:17 ก กจ.23:11; เทียบ กจ.27:23

2ตธ. 4:17 ข 1ตธ.1:12; 2ตธ.2:1

2ตธ. 4:17 ค ตต.1:3; รม.15:19

2ตธ. 4:17 ง กจ.9:15; อฟ.3:8

2ตธ. 4:17 จ บพส.22:21; 1ซมอ.17:37

2ตธ. 4:17 ฉ 2ตธ.3:11

2ตธ. 4:17 1ฉ เป็นวิธีการพูดเปรียบเทียบถึงเรื่องชั่วร้าย (ข้อ 18) หรือคนชั่วร้าย (1กธ.15:32 คำอธิบาย 2).

2ตธ. 4:18 ก มธ.6:13

2ตธ. 4:18 1 คือ "อาณาจักรแห่งพระบิดาของพวกเขา" (มธ.13:43), "อาณาจักรแห่งพระบิดาของข้าพเจ้า" (มธ.26:29), "อาณาจักรของพระคริสต์และพระเจ้า" (อฟ.5:5), และ "อาณาจักรที่นิรันดร์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าและของพระเยซูคริสต์องค์พระผู้ช่วยของเรา" (2ปต.1:11) ซึ่งจะเป็นรางวัลให้แก่วิสุทธิชนที่มีชัยชนะ. นี่มีคุณค่าเท่ากับมงกุฎแห่งความชอบธรรมในข้อ 8 และเป็นแรงกระตุ้นของผู้เชื่อในการวิ่งแข่งฝ่ายสวรรค์ (ดู มธ.5:3 คำอธิบาย 4, ฮร.12:28 คำอธิบาย 1). สิ่งที่อัครทูตเปาโลได้กล่าวไว้ในที่นี้กับในข้อ 8 ก็พิสูจน์แล้วว่า รางวัลนี้เป็นแรงกระตุ้นของท่าน.

2ตธ. 4:18 ข 2ตธ.4:1

2ตธ. 4:18 ค รม.11:36; 16:27; ฮร.13:21

2ตธ. 4:19 ก กจ.18:2, 26; รม.16:3; 1กธ.16:19

2ตธ. 4:19 ข 2ตธ.1:16

2ตธ. 4:20 ก กจ.19:22; รม.16:23

2ตธ. 4:20 ข กจ.18:1; 19:1; 1กธ.1:2

2ตธ. 4:20 ค กจ.20:4; 21:29

2ตธ. 4:20 1 เหตุใดอัครทูตยอมปล่อยให้ผู้ที่สนิทสนมกับท่านเจ็บป่วยอยู่โดยไม่อธิษฐานรักษาโรคให้เขา? ทำไมท่านจึงไม่ใช้ของประทานแห่งการรักษาโรคของท่าน (กจ.19:11-12) มารักษาโรคกระเพาะของติโมเธียวให้หาย แต่กลับชี้แนะให้ติโมเธียวใช้วิธีธรรมชาติมารักษา (1ตธ.5:23)? คำตอบของคำถามทั้งสองข้อนี้ก็คือ ในช่วงเวลาที่ทนทุกข์นี้อัครทูตและบรรดาผู้ร่วมงานได้อยู่ภายใต้การควบคุมของชีวิตที่อยู่ภายในไม่ได้อยู่ภายใต้ฤทธิ์เดชแห่งของประทานที่อยู่ภายนอก. เรื่องแรกเป็นเรื่องของพระคุณแห่งชีวิต ส่วนเรื่องหลังเป็นเรื่องของของประทานแห่งฤทธิ์เดชที่มหัศจรรย์. ในท่ามกลางความเสื่อมถอยของคริสตจักรและในช่วงเวลาที่ทนทุกข์เพื่อคริสตจักรเช่นนี้ของประทานแห่งฤทธิ์เดชไม่มีความจำเป็นเหมือนกับพระคุณในชีวิต.

2ตธ. 4:20 ง กจ.20:15, 17

2ตธ. 4:20 2ง เป็นเมืองที่อยู่ในเอเซียไมเนอร์ใกล้เมืองเอเฟโซ (กจ.20:15, 17).

2ตธ. 4:21 ก ตต.3:12

2ตธ. 4:22 ก ฆต.6:18; ฟป.4:23; ฟม.25

2ตธ. 4:22 1ก หนังสือที่สอนถึงการต้านทานการเสื่อมถอยของคริสตจักรเล่มนี้ ได้เน้นย้ำถึงวิญญาณของเราอย่างมาก. ในตอนเริ่มต้นของหนังสือเล่มนี้ก็เน้นว่า วิญญาณที่ประกอบด้วยฤทธิ์เดช, ความรัก, และสติสัมปชัญญะได้ประทานแก่เราแล้ว ด้วยเหตุนี้เราจึงสามารถพัดของประทานของพระเจ้าให้ลุกโชติช่วงดุจไฟและร่วมทุกข์ด้วยกันกับกิตติคุณตามฤทธิ์เดชของพระเจ้ากับพระคุณแห่งการแจกจ่ายชีวิตขององค์พระผู้เป็นเจ้าได้ (1:6-10). พอมาถึงคำสรุปในหนังสือเล่มนี้ก็ได้อวยพระพรแก่เรา โดยเน้นถึงการที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงสถิตอยู่กับวิญญาณของเราเพื่อเราจะได้รับสุขพระองค์เป็นพระคุณแล้วจะได้ยืนหยัดต่อสู้กับกระแสที่ไหลลงสู่ที่ต่ำในท่ามกลางการเสื่อมถอยของคริสตจักรและได้สำเร็จแผนการบริหารของพระเจ้า โดยอาศัยพระวิญญาณของพระองค์ที่อาศัยอยู่ภายใน (1:14) กับถ้อยคำที่ได้เตรียมไว้พร้อมแล้วนั่นเอง (3:16-17).

2ตธ. 4:22 ข 1ตธ.1:14; 2ตธ.1:9; 2:1; ตต.2:11; 3:7; กซ.4:18

2ตธ. 4:22 2ข ในวันเวลาที่ทุกข์ทรมานแห่งการตกต่ำที่เลวร้ายลงของคริสตจักรนั้น สิ่งที่เราต้องการก็คือพระคุณที่นิรันดร์ของพระเจ้า พระคุณนี้ได้ประทานแก่เราในนิรันดร์กาล (1:9) และก็มีไว้ให้เราใช้ในยุคปัจจุบันด้วย. พระคุณซึ่งอยู่ในชีวิตที่ไม่อาจถูกทำลายได้นี้ก็ไม่ใช่สิ่งอื่นใดนอกเสียจากพระคริสต์ผู้เป็นพระบุตรของพระเจ้าซึ่งเป็นการแปรสภาพที่เป็นรูปธรรมแห่งชีวิตของพระเจ้าทั้ง ได้อาศัยและเป็นอยู่ในวิญญาณของเรา. เราต้องใช้วิญญาณของเรามารับสุขความอุดมสมบูรณ์ของพระคริสต์ผู้นี้ (อฟ.3:8) เพื่อเป็นพระคุณที่เพียงพอ (2กธ.12:9). เช่นนี้เราก็จะดำเนินชีวิตพระองค์มาเป็นการอยู่ในธรรมของเรา (1ตธ.4:7-8) เพื่อจะก่อสร้างคริสตจักรซึ่งเป็นพยานที่แบกรับความเที่ยงแท้อันศักดิ์สิทธิ์ (หลักความจริง) ทั้งหมดของพระองค์ไว้ตามแผนการบริหารของพระเจ้า.