2 ติโมเธียว บทที่ 1

2ตธ. 1:1 ก 1กธ.1:1; 2กธ.1:1; อฟ.1:1; กซ.1:1

2ตธ. 1:1 ข เทียบ 1ตธ.1:1; ตต.1:1

2ตธ. 1:1 ค ตต.1:2; รม.1:2; อฟ.3:6; ฮร.9:15; กจ.13:23; ฆต.3:29

2ตธ. 1:1 1ค ขณะที่อัครทูตเขียนหนังสือเล่มนี้อยู่นั้น บรรดาคริสตจักรที่ท่านได้ก่อตั้งขึ้นโดยการปฏิบัติของท่านที่อยู่ในโลกของชาวต่างชาตินั้นกำลังมีแนวโน้มที่จะตกต่ำ. ตัวของอัครทูตเองก็ถูกจองจำอยู่ในคุกที่แดนไกล. มีคนมากมายได้ละทิ้งท่าน (ข้อ 15, 4:16) แม้แต่ผู้ร่วมงานบางคนก็ยังได้ละทิ้งท่านไปด้วย (4:10). นี่คือสภาพการณ์ที่ทำให้ผู้คนเกิดท้อแท้และผิดหวัง โดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อติโมเธียวซึ่งเป็นผู้ร่วมงานที่หนุ่มแน่นและยังเป็นบุตรฝ่ายวิญญาณของท่าน. ด้วยเหตุนี้ในคำขึ้นต้นของหนังสือจดหมายที่หนุนใจ, เพิ่มกำลัง, และเสริมสร้างให้มั่นคงฉบับนี้ เปาโลจึงได้ยืนยันต่อติโมเธียวว่า ท่านเป็นอัครทูตของพระคริสต์ไม่เพียงโดยน้ำพระทัยของพระเจ้าเท่านั้น แต่ยังเป็นไปตามคำสัญญาแห่งชีวิตในพระคริสต์อีกด้วย. นี่ได้เปิดเผยเป็นนัยว่า แม้คริสตจักรจะตกต่ำและมีวิสุทธิชนเป็นอันมากได้ท้อถอยไปในความไม่สัตย์ซื่อ แต่ชีวิตนิรันดร์, ชีวิตอันศักดิ์สิทธิ์, ชีวิตที่ไม่ได้ถูกเนรมิตสร้างของพระเจ้าที่พระเจ้าได้ทรงสัญญาไว้ในถ้อยคำอันบริสุทธิ์ของพระองค์ที่ทรงประทานให้แก่อัครทูตและผู้เชื่อทั้งหมดนั้น จะดำรงอยู่และไม่เปลี่ยนไปเป็นนิตย์. รากฐานอันมั่นคงแห่งพระเจ้าก็ได้วางแล้วและได้ตั้งมั่นคงอย่างไม่สั่นคลอนด้วยชีวิตที่ไม่เปลี่ยนแปลงนี้และบนชีวิตที่ไม่เปลี่ยนแปลงนี้เอง แม้จะได้ประสบกับกระแสแห่งความตกต่ำทั้งหลายแล้วก็ตาม (2:19). ทุกคนที่แสวงหาองค์พระผู้เป็นเจ้าด้วยใจบริสุทธิ์หมดจดก็สามารถทนต่อการทดสอบแห่งความเสื่อมถอยของคริสตจักรได้โดยพึ่งชีวิตเช่นนี้ ซึ่งอัครทูตเคยกำชับติโมเธียวและคนอื่นๆ มาแล้วในหนังสือ 1 ติโมเธียวว่า ให้ยึดมั่นชีวิตนี้ (1ตธ.6:12, 19). ชีวิตนี้เองที่ได้หนุนใจและเพิ่มกำลังให้กับอัครทูตในเวลาที่ประสบอันตราย.

2ตธ. 1:1 ง 2ตธ.1:10; 1ตธ.1:16; 6:12, 19; ตต.1:2; 3:7

2ตธ. 1:2 ก 1ตธ.1:2

2ตธ. 1:2 ข 1ตธ.1:2

2ตธ. 1:2 1ข ในหนังสือจดหมายของเปาโลนั้น มีเพียงหนังสือ 1 ติโมเธียวและ 2 ติโมเธียวเท่านั้นที่อัครทูตได้กล่าวถึงพระเมตตาของพระเจ้าในคำทักทายซึ่งเป็นคำขึ้นต้นของจดหมาย. พระเมตตาของพระเจ้าบรรลุไปได้ไกลกว่าพระคุณของพระเจ้า. ในสถานการณ์ที่ตกต่ำของคริสตจักรนั้น พระเมตตาของพระเจ้าเป็นสิ่งจำเป็น. พระเมตตาของพระเจ้าจะนำมาซึ่งพระคุณอันอุดมสมบูรณ์ของพระเจ้า ซึ่งเพียงพอที่จะจัดการกับการตกต่ำใดๆ ก็ได้.

2ตธ. 1:3 ก กจ.24:14; รม.1:9

2ตธ. 1:3 1ก คือการปรนนิบัติพระเจ้าในท่ามกลางการนมัสการที่มีต่อพระเจ้า (กจ.24:14; ฟป.3:3).

2ตธ. 1:3 ข 1ตธ.3:9

2ตธ. 1:3 2ข ดู 1ตธ.3:9 คำอธิบาย 2. ในช่วงเวลาที่ตกต่ำเช่นนี้ การปรนนิบัติพระเจ้าต้องมีมโนธรรมอันบริสุทธิ์หมดจด.

2ตธ. 1:3 3 เล็งถึงการติดตามรอยเท้าของบรรพบุรุษของท่าน ทำการปรนนิบัติพระเจ้าด้วยมโนธรรมอันบริสุทธิ์หมดจด.

2ตธ. 1:3 ค ฆต.1:14

2ตธ. 1:3 ง 1ธซ.3:10; กจ.26:7

2ตธ. 1:4 ก ลก.19:41; ยฮ.11:35; ฮร.5:7; กจ.20:19, 37; 2กธ.2:4

2ตธ. 1:4 ข ฟป.1:8

2ตธ. 1:4 ค ฟป.2:2

2ตธ. 1:5 ก 1ตธ.1:5

2ตธ. 1:5 1 แปลตามตรงคือ อาศัยอยู่ภายใน.

2ตธ. 1:5 ข กจ.16:1 เทียบ 2ตธ.3:15

2ตธ. 1:6 ก 1ตธ.4:14

2ตธ. 1:6 ข 1ตธ.4:14

2ตธ. 1:6 1ข ดู 1ตธ.4:14 คำอธิบาย 4.

2ตธ. 1:6 2 การที่เปาโลเขียนเช่นนี้ ก็เพื่อหนุนใจและเพิ่มกำลังให้แก่ติโมเธียวในการปฏิบัติเพื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าของท่าน ซึ่งท่านคงจะอ่อนแรงลงเนื่องจากการที่เปาโลถูกจำคุกและจากสถานการณ์ที่ตกต่ำของคริสตจักรทั้งหลาย.

2ตธ. 1:7 ก 2ตธ.4:22; รม.8:15, 16; 12:11; ยฮ.3:6; 4:24

2ตธ. 1:7 1ก เล็งถึงวิญญาณของมนุษย์ที่ได้รับการบังเกิดใหม่และมีพระวิญญาณบริสุทธิ์อาศัยอยู่ภายใน (ยฮ.3:6; รม.8:16). การพัดของประทานของพระเจ้าให้ลุกโชติช่วงดุจไฟ (ข้อ 6) มีส่วนเกี่ยวข้องกับวิญญาณที่บังเกิดใหม่ของเรา.

2ตธ. 1:7 ข ยฮ.14:27; วว.21:8

2ตธ. 1:7 ค อฟ.3:16; 6:10

2ตธ. 1:7 2ค คำว่า "ฤทธิ์เดช" เล็งถึงความตั้งใจของเรา, ความรัก เล็งถึงอารมณ์ของเรา, ส่วนคำว่า "สติสัมปชัญญะ" เล็งถึงความคิดของเรา. สิ่งนี้ชี้บ่งว่า การมีความตั้งใจที่เข้มแข็ง, อารมณ์รัก, และสติสัมปชัญญะ มีความเกี่ยวข้องกับการมีวิญญาณที่เข้มแข็งเพื่อการใช้ของประทานของพระเจ้า ซึ่งอยู่ภายในเราเป็นอย่างมาก.

2ตธ. 1:7 ง ฆต.5:13-14; กซ.3:14

2ตธ. 1:7 จ 1ตธ.3:2; ตต.1:8; 2:2, 6

2ตธ. 1:8 1 นี่คือสาเหตุที่เปาโลได้กำชับติโมเธียวในข้อ 6-7 ให้พัดของประทานของพระเจ้าที่อยู่ภายในเขาให้ลุกโชติช่วงขึ้นมาดุจไฟโดยวิญญาณที่เข้มแข็งนั่นเอง.

2ตธ. 1:8 2 การไม่ละอายที่จะเป็นพยานเพื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา ก็คือการยืนหยัดต่อต้านกระแสที่ไหลลงต่ำในคริสตจักรที่กำลังค่อยๆ เสื่อมถอย.

2ตธ. 1:8 ก 2ตธ.1:12, 16; มก.8:38; รม.1:16

2ตธ. 1:8 ข 1กธ.1:6

2ตธ. 1:8 ค ฟม.1, 9; อฟ.3:1

2ตธ. 1:8 ง 2ตธ.2:3, 9; 4:5

2ตธ. 1:8 จ มก.8:35; 10:29

2ตธ. 1:8 3จ คำว่า "กิตติคุณ" ในที่นี้ถูกแปรสภาพเป็นตัวบุคคล (เทียบ วว.6:2 คำอธิบาย 2). เมื่อกิตติคุณถูกข่มเหง ติโมเธียวก็ควรที่จะต้องร่วมทุกข์ด้วยกันกับกิตติคุณด้วย.

2ตธ. 1:8 4 เราต้องทนรับการข่มเหงร่วมกับกิตติคุณ ไม่ใช่แค่ถึงระดับที่เราทนได้ ตามกำลังธรรมชาติของตัวเองเท่านั้น แต่ต้องให้ถึงระดับที่เราทนได้ตามฤทธิ์เดชของพระเจ้า

2ตธ. 1:8 ฉ อฟ.3:7, 20; กซ.1:29

2ตธ. 1:9 ก 1ตธ.6:12; ฮร.3:1

2ตธ. 1:9 1ก พระเจ้าไม่เพียงช่วยเราให้มารับสุขพระพรของพระองค์เท่านั้น แต่ยังได้ทรงเรียกเราด้วยการทรงเรียกอันบริสุทธิ์ (เป็นการทรงเรียกเพื่อเป้าหมายที่พิเศษ) เพื่อสำเร็จพระประสงค์ของพระองค์.

2ตธ. 1:9 ข รม.9:11; อฟ.2:9; ตต.3:5

2ตธ. 1:9 ค อฟ.1:9, 11

2ตธ. 1:9 2ค พระประสงค์ก็คือโครงการของพระเจ้าซึ่งกำหนดตามน้ำพระทัยของพระองค์ที่จะวางเราไว้ในพระคริสต์และทำให้เราเป็นหนึ่งกับพระองค์ มีส่วนในชีวิตและฐานะของพระองค์ เพี่อเราจะได้กลายเป็นพยานของพระองค์. พระคุณก็คือการหล่อเลี้ยงที่อยู่ในชีวิตของพระเจ้าที่ทรงประทานแก่เรา เพื่อให้เราได้ดำเนินชีวิตออกซึ่งพระประสงค์ของพระองค์.

2ตธ. 1:9 ง 1ตธ.1:14

2ตธ. 1:9 จ ตต.1:2; รม.16:25

2ตธ. 1:9 3จ คือก่อนโลกจะได้เริ่มต้น. พระคุณที่ทรงประทานแก่เราในพระคริสต์นั้นได้ประทานแก่เราตั้งแต่ก่อนโลกจะได้เริ่มต้น. นี่ก็คือรากฐานที่แน่นอนและไม่สั่นคลอนซึ่งสามารถยืนหยัดต่อต้านกระแสที่ไหลลงต่ำได้อย่างมั่นคง และเปิดโปงความไร้กำลังของศัตรูที่มาต่อต้านพระประสงค์ที่นิรันดร์ของพระเจ้า. อัครทูตต้องการที่จะเพิ่มกำลังให้ติโมเธียว จึงได้นำการปฏิบัติของพวกเขามาประสานสนิทเข้ากับประเด็นนี้.

2ตธ. 1:10 ก ฮร.9:26

2ตธ. 1:10 ข ตต.2:11; รม.16:26; กซ.1:26; ตต.1:3

2ตธ. 1:10 1ข พระคุณของพระเจ้าได้ประทานให้แก่เราในนิรันดร์กาลแล้ว แต่ได้ปรากฏออกมาและได้ปรับใช้มาสู่ตัวเราโดยอาศัยการเสด็จมาครั้งแรกขององค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา ซึ่งในครั้งนั้นพระองค์ได้ทรงทำให้ความตายไร้ประสิทธิภาพและทรงนำชีวิตมาให้แก่เรา.

2ตธ. 1:10 2 พระคริสต์ทรงทำให้ความตายไร้ประสิทธิภาพ คือทรงทำให้ความตายไร้ประสิทธิภาพไปโดยการตายของพระองค์ที่ได้ทำลายมาร (ฮร.2:14) และการเป็นขึ้นที่กลืนกินความตายของพระองค์ (1กธ.15:52-54).

2ตธ. 1:10 ค 1กธ.15:26, 54; ฮร.2:14, 15

2ตธ. 1:10 ง 2ตธ.1:1; 1ตธ.1:16

2ตธ. 1:10 3ง เล็งถึงชีวิตนิรันดร์ของพระเจ้า ซึ่งได้ประทานให้แก่ผู้เชื่อทั้งหมดที่อยู่ในพระคริสต์ (1ตธ.1:16) และยังเป็นองค์ประกอบที่สำคัญของพระคุณอันศักดิ์สิทธิ์ที่ได้ประทานให้แก่เราด้วย (รม.5:17, 21). ชีวิตนี้ได้พิชิตความตายแล้ว (กจ.2:24) และยังจะกลืนกินความตายอีก (2กธ.5:4). เปาโลได้เป็นอัครทูตตามคำสัญญาแห่งชีวิตนี้เอง (ข้อ 1). ชีวิตนี้และความไม่เสื่อมสลายที่ตามมากับชีวิตนั้นได้ส่องสว่างออกมาแล้ว ทำให้คนทั้งปวงได้มองเห็นโดยการประกาศกิตติคุณ.

2ตธ. 1:10 จ รม.2:7

2ตธ. 1:10 4จ ชีวิตเป็นองค์ประกอบที่ศักดิ์สิทธิ์ ยิ่งกว่านั้นก็คือตัวของพระเจ้าเอง ซึ่งได้แจกจ่ายเข้าสู่ในวิญญาณของเรา ส่วนความไม่เสื่อมสลายเป็นผลลัพธ์ของการที่ชีวิตนี้ซาบซ่านทั่วทั้งกายของเรา (รม.8:11). ชีวิตและความไม่เสื่อมสลายนี้สามารถต้านทานต่อความตายและความเสื่อมเสียที่มาจากความเสื่อมถอยในท่ามกลางคริสตจักรทั้งหลาย.

2ตธ. 1:11 1 เล็งถึงกิตติคุณแห่งพระคุณอันศักดิ์สิทธิ์และชีวิตนิรันดร์ ซึ่งสอดคล้องกันกับกิตติคุณในพระคุณและชีวิตที่อัครทูตโยฮันได้ชี้แจงไว้ (ยฮ.1:4, 16-17). เปาโลได้ถูกตั้งให้เป็นผู้ประกาศ, อัครทูต, และอาจารย์เพื่อกิตติคุณเช่นนี้.

2ตธ. 1:11 ก 1ตธ.1:12; 2:7

2ตธ. 1:11 2 ผู้ประกาศได้ประกาศและป่าวร้องกิตติคุณ, อัครทูตทำการจัดตั้งและก่อตั้งคริสตจักรทั้งหลายเพื่อการปกครองของพระเจ้า, อาจารย์ทำการสอนคริสตจักรทั้งหลายรวมทั้งวิสุทธิชนทั้งหมด. ดู 1ตธ.2:7 คำอธิบาย 1.

2ตธ. 1:12 1 อัครทูตได้ทนทุกข์ยากลำบากโดยมีสาเหตุ ซึ่งเป็นสาเหตุที่สูงส่งที่สุด คือการป่าวประกาศข่าวดีของกิตติคุณแห่งพระคุณและชีวิต เพื่อทำการก่อตั้งคริสตจักรทั้งหลายและชี้นำวิสุทธิชนทั้งหลาย. สาเหตุเช่นนี้ต้องเป็นการหนุนใจและการเพิ่มกำลังให้กับติโมเธียวในขณะที่ท่านเผชิญกับความเสื่อมลงของคริสตจักรที่เสื่อมถอย.

2ตธ. 1:12 ก 2ตธ.2:9

2ตธ. 1:12 2 ดังนั้นติโมเธียวก็ไม่ควรละอายด้วย (ข้อ 8).

2ตธ. 1:12 ข 2ตธ.1:8, 16

2ตธ. 1:12 3 อัครทูตไม่ได้เชื่อในสิ่งของหรือเรื่องราวใดๆ แต่เชื่อในบุคคลที่มีชีวิต ก็คือพระคริสต์ผู้เป็นพระบุตรของพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่ ผู้เป็นการแปรสภาพอันเป็นรูปธรรมของพระคุณอันศักดิ์สิทธิ์และของชีวิตนิรันดร์. ชีวิตนิรันดร์ที่อยู่ในพระองค์มีฤทธิ์เดชอย่างเหลือล้นเพียงพอที่จะค้ำชูผู้ที่ทนทุกข์ เพื่อพระองค์ได้จนถึงที่สุดและรักษาเขาไว้ให้รับสง่าราศีที่จะมาถึงนั้นเป็นมรดก. พระคุณที่อยู่ในพระคริสต์ก็มากล้นเพียงพอที่จะหล่อเลี้ยงความต้องการทั้งหมดของผู้ที่พระองค์ทรงใช้ไปเพื่อให้เขาได้วิ่งแข่งไปจนถึงสุดปลายทางแห่งการปฏิบัติ เพื่อจะได้รับรางวัลซึ่งอยู่ในสง่าราศี (4:7-8). ดังนั้นพระองค์จึงสามารถรักษาสิ่งซึ่งอัครทูตได้ฝากไว้กับพระองค์จนถึงวันที่พระองค์เสด็จกลับมา. การรับประกันเช่นนี้ก็เป็นการหนุนใจและเป็นการเพิ่มกำลังให้แก่ติโมเธียวที่หมดเรี่ยวแรงและทุกข์โศกด้วยเช่นกัน.

2ตธ. 1:12 ค ตต.3:8

2ตธ. 1:12 ง เทียบ 2ตธ.1:14; 1ตธ.6:20

2ตธ. 1:12 4 หรือ สิ่งที่ข้าพเจ้าได้มอบไว้กับพระองค์. อัครทูตได้มอบทั้งตัวของท่านพร้อมด้วยอนาคตอันรุ่งโรจน์ของท่านไว้กับพระองค์ ผู้สามารถรักษาสิ่งที่อัครทูตได้ฝากไว้กับพระองค์ โดยชีวิตและพระคุณของพระองค์จนถึงวันนั้นที่พระองค์จะทรงปรากฏเป็นครั้งที่สอง.

2ตธ. 1:12 จ 1ปต.4:19; บพส.10:14

2ตธ. 1:12 ฉ 2ตธ.1:18; 4:8; 1กธ.1:8; 3:13

2ตธ. 1:12 5ฉ เล็งถึงวันที่พระคริสต์ทรงมาปรากฏเป็นครั้งที่สอง.

2ตธ. 1:13 ก ตต.1:9; 1ตธ.1:19

2ตธ. 1:13 1 หรือ แบบอย่าง. ถ้อยคำในข้อ 12 เป็นแบบแผน เป็นแบบอย่างที่มีพลานามัย.

2ตธ. 1:13 ข 1ตธ.6:3; 1:10

2ตธ. 1:13 2ข ดู 1ตธ.6:3 คำอธิบาย 2.

2ตธ. 1:13 ค 2ตธ.2:2; วว.3:3

2ตธ. 1:13 ง 1ตธ.1:14; 2:15

2ตธ. 1:13 3ง ดู 1ตธ.1:14 คำอธิบาย 2.

2ตธ. 1:14 ก 1ตธ.6:20 เทียบ 2ตธ.1:12

2ตธ. 1:14 1 นี่คือการมอบหมายที่พระองค์ทรงมอบให้แก่เรา เพื่อเปรียบเทียบกับสิ่งที่เราได้ฝากไว้กับพระองค์ในข้อ 12. ตามข้อความในข้อ 13 การมอบหมายในที่นี้จะต้องเล็งถึงการมอบหมายถ้อยคำที่มีพลานามัยรวมทั้งความอุดมสมบูรณ์แห่งชีวิตในพระคำของพระองค์ซึ่งองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงส่ำสมไว้ภายในเรา. ดู 1ตธ.6:20 คำอธิบาย 1.

2ตธ. 1:14 ข ตต.3:5; รม.8:9, 11; 1กธ.3:16; 6:19

2ตธ. 1:14 2 คำว่า "อาศัย" แปลตามตรงคือ อาศัยอยู่ภายใน. พระวิญญาณบริสุทธิ์ทรงอาศัยอยู่ในวิญญาณของเรา (รม.8:16). เพราะฉะนั้นถ้าเราต้องการรักษาการมอบหมายที่ดีเลิศโดยพระวิญญาณบริสุทธิ์เราก็ต้องฝึกใช้วิญญาณของเรา.

2ตธ. 1:15 ก กจ.2:9; 19:10; 20:18; 2กธ.1:8; วว.1:4

2ตธ. 1:15 1ก คือมณฑลอาเซีย. คนทั้งปวงที่อยู่ในอาเซีย ชี้ถึงสถานการณ์ทั่วไปท่ามกลางผู้เชื่อในมณฑลอาเซีย แต่ไม่ได้รวมถึงผู้เชื่อทุกคน เพราะโอเนซิโฟโรที่ถูกกล่าวถึงในหนังสือเล่มนี้ก็มาจากมณฑลอาเซียและเคยทำให้เปาโลชื่นใจบ่อยๆ ทั้งยังได้เสาะหาเปาโลด้วย (ข้อ 16-18).

2ตธ. 1:15 ข 2ตธ.4:10, 16

2ตธ. 1:15 2ข นี่แสดงว่าผู้เชื่อในมณฑลอาเซียที่เคยต้อนรับการปฏิบัติของอัครทูตมาก่อน บัดนี้ได้ละทิ้งอัครทูตไปเสียแล้ว. ถึงแม้ว่าอัครทูตจะประสบกับการละทิ้งเช่นนี้ แต่กลับยิ่งเข้มเเข็งขึ้นในพระคุณของพระคริสต์ผู้ซึ่งเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไปชั่วนิรันดร์. อัครทูตจึงไม่ย่อท้อแต่กลับหนุนใจผู้เป็นบุตรของท่านให้ยืนหยัดมั่นคงอยู่ในการปฏิบัตินี้โดยความเชื่อ ในขณะที่คริสตจักรได้พ่ายแพ้และร้างเปล่าไป.

2ตธ. 1:15 3 ทั้งสองคนนี้จะต้องเป็นผู้นำในการหันไปจากอัครทูตเนื่องจากการที่อัครทูตถูกจำจองอย่างแน่นอน (เทียบข้อ 8).

2ตธ. 1:16 ก 2ตธ.1:18, 2; 1ตธ.1:13

2ตธ. 1:16 ข 2ตธ.4:19

2ตธ. 1:16 1ข โอเนซิโฟโรเป็นผู้มีชัยชนะ โดยมีชัยชนะต่อแนวโน้มเอียงทั่วไป ทั้งยืนหยัดต่อสู้กับกระแสที่ไหลลงต่ำ เพื่อทำให้วิญญาณ, จิต, และร่างกายของอัครทูตขององค์พระผู้เป็นเจ้าชื่นใจ และไม่ได้ละอายต่อการที่อัครทูตถูกจำจองเพื่อคำบัญชาขององค์พระผู้เป็นเจ้า.

2ตธ. 1:16 ค ฟม.7, 20; รม.15:32; 1กธ.16:18; 2กธ.7:13

2ตธ. 1:16 ง 2ตธ.1:8, 12

2ตธ. 1:16 จ กจ.28:20; ฟป.1:7

2ตธ. 1:17 ก กจ.28:14, 16, 17

2ตธ. 1:18 ก 2ตธ.1:16

2ตธ. 1:18 ข 2ตธ.1:12

2ตธ. 1:18 1ข เล็งถึงวันที่องค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงปรากฏอย่างมีชัยชนะเพื่อจะประทานรางวัลให้แก่ผู้มีชัยชนะของพระองค์ (4:8; วว.22:12).

2ตธ. 1:18 ค กจ.18:19; 19:1, 26; 1ตธ.1:3