พระบัญญัติ บทที่ 30

พบญ. 30:1 1 พระสัญญาในข้อ 1–10 เป็นคำพยากรณ์ที่จะสำเร็จเป็นจริงในช่วงเวลาแห่งการฟื้นสภาพเมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าเสด็จมาครั้งที่สอง (มธ.24:30–31).

พบญ. 30:1 ก พบญ.11:26; 28:2, 15

พบญ. 30:2 ก นฮย.1:9; ยซย.55:7; พรท.3:40; ยอล.2:12–13

พบญ. 30:3 ก บพส.126:1, 4; ยรม.29:14

พบญ. 30:3 ข ยรม.23:3; 32:37; ยอค.34:13; ซฟย.3:20; มธ.24:31

พบญ. 30:4 ก นฮย.1:9

พบญ. 30:4 ข มก.13:27

พบญ. 30:6 ก พบญ.10:16; ยรม.4:4; รม.2:29

พบญ. 30:6 ข พบญ.6:5; มธ.22:37

พบญ. 30:7 1 หรือ คำปฏิญาณ.

พบญ. 30:9 1 แปลตามตรงคือ ผลแห่งครรภ์ของท่าน.

พบญ. 30:11 1 หรือพิเศษ, อัศจรรย์.

พบญ. 30:12 ก ข้อ 12–14: รม.10:6–8

พบญ. 30:12 1ก รม.10:6–8 เปาโลได้นำถ้อยคำที่โมเซกล่าวไว้ในข้อ 11–14 ไปปรับใช้กับพระคริสต์ กรณีนี้บ่งชี้ว่าพระบัญญัติซึ่งเป็นพระคำของพระเจ้านั้น (ข้อ 11, 14) ก็คือพระคริสต์ผู้ทรงเป็นพระคำ (ยฮ.1:1; วว.19:13) พระองค์ผู้ทรงเป็นลมปราณที่ระบายออกมาจากพระโอษฐ์ของพระเจ้านั้น (เทียบ 8:3; 2ตธ.3:16ก) ทรงอยู่ในใจของเราและอยู่ในปากของเรา (ดู รม.10:8 คำอธิบาย 1). ในฐานะที่เป็นพระคำของพระเจ้า พระคริสต์ผู้ทรงกลายเป็นเนื้อหนัง, ตรึงตาย, และเป็นขึ้นที่ได้กลายเป็นพระวิญญาณผู้ประทานชีวิต เป็นลมปราณที่พระเจ้าแห่งการตรัสได้ทรงระบายออกนั้น (1กธ.15:45; ยฮ.20:22) พระองค์ทรงเป็นถ้อยคำแห่งกฎบัญญัติ — ครอบคลุมถึงพระบัญญัติ, บทบัญญัติ, และกฎเกณฑ์ (คำตัดสิน) — ที่โมเซได้กล่าวซ้ำไว้ในหนังสือเล่มนี้. ดังนั้นทุกถ้อยคำในหนังสือเล่มนี้ก็คือพระคริสต์เอง ผู้ซึ่งบัดนี้ทรงเป็นพระคำของพระเจ้าที่ให้เราต้อนรับมาเป็นชีวิตและการหล่อเลี้ยงแห่งชีวิตของเรา โดยการร้องเรียกพระองค์ (รม.10:12–13). ดู 8:3 คำอธิบาย 1 และ บพส.119:9 คำอธิบาย 1.

พบญ. 30:13 1 ในข้อนี้กล่าวถึงทะเล แต่ใน รม.10:7 เปาโลกล่าวถึง เหวลึก. ทะเลก็คือปากของเหวลึกนั่นเอง. ดู รม.10:7 คำอธิบาย 1 และ วว.13:1 คำอธิบาย 2.

พบญ. 30:15 ก พบญ.11:26; 30:1, 19; ยรม.21:8

พบญ. 30:16 1 วลีนี้เพิ่มมาจากฉบับเซ็บทัวจินต์ แต่ไม่ปรากฏในตัวบทภาษาเฮ็บราย.

พบญ. 30:19 ก พบญ.4:26; 31:28

พบญ. 30:19 ข พบญ.11:26; 30:1, 15; ยรม.21:8

พบญ. 30:20 ก พบญ.10:20; 11:22; 13:4

พบญ. 30:20 ข พบญ.32:47; ยฮ.11:25; 14:6

พบญ. 30:20 ค พบญ.1:8