พระบัญญัติ บทที่ 2
5. เร่ร่อนจากคาเดศบัรเนอะจนไปข้ามลำธารเซเร็ด
2:1–23
2:1–23
พบญ.
2:1 ครั้งนั้นเราทั้งหลายได้กหันกลับและยกเดินเข้าไปในป่ากันดารตามทางที่ไปสู่ทะเลแดงตามที่พระยะโฮวาตรัสแก่ข้าพเจ้า และเราได้เดินเวียนภูเขาเซอีรอยู่หลายวัน.
พบญ.
2:2 แล้วพระยะโฮวาตรัสแก่ข้าพเจ้าว่า
พบญ.
2:3 เจ้าทั้งหลายได้เดินเวียนที่ภูเขานี้นานพอแล้ว จงหันกลับไปทางทิศเหนือเถิด
พบญ.
2:4 กและบัญชาพลไพร่ทั้งปวงว่า เจ้าทั้งหลายจวนจะเดินผ่านเขตแดนพี่น้องของเจ้า คือลูกหลานของเอซาว ซึ่งอาศัยอยู่ที่เซอีรแล้ว และเขาทั้งหลายจะเกรงกลัวพวกเจ้า. ดังนั้นเจ้าทั้งหลายจงระมัดระวังตัวเอง
พบญ.
2:5 อย่าได้รบรากับพวกเขา เพราะเราจะไม่ให้ดินแดนของเขาแม้เพียงฝ่าเท้าเดียวแก่เจ้าเลย ด้วยว่าภูเขาเซอีรนั้นเราได้ให้เป็นกรรมสิทธิ์แก่เอซาวแล้ว.
พบญ.
2:6 เจ้าทั้งหลายจงใช้เงินซื้ออาหารจากเขาเพื่อเจ้าจะได้กิน และจงใช้เงินซื้อน้ำจากเขาด้วยเพื่อเจ้าจะได้ดื่ม.
พบญ.
2:7 เพราะพระยะโฮวาพระเจ้าของพวกเจ้าได้1อวยพระพรแก่บรรดาการที่พวกเจ้าได้กระทำ พระองค์ทรงทราบการเดินทางของเจ้าในป่ากันดารใหญ่นี้. พระยะโฮวาพระเจ้าของเจ้าทั้งหลายได้อยู่กับเจ้าเป็นระยะเวลากสี่สิบปีมานี้ พวกเจ้ามิได้ขัดสนสิ่งใดเลย”
พบญ.
2:8 ดังนั้นเราทั้งหลายจึงได้เดินเลยจากพี่น้องของเราคือพวกลูกหลานเอซาวซึ่งอาศัยอยู่ที่เซอีร, จากเส้นทางแห่งอะระบาห์, จากเอลัธ, และจากเอ็ศโยนฆาเบร และเราได้หันกลับไปตามทางสู่ป่ากันดารแห่งโมอาบ.
พบญ.
2:9 และพระยะโฮวาได้ตรัสกับข้าพเจ้าว่า เจ้าทั้งหลายกอย่าได้รบราชนชาติโมอาบหรือสู้รบกับพวกเขาเลย เพราะเราจะไม่ให้ดินแดนของเขาเป็นกรรมสิทธิ์แก่เจ้า ด้วยเราได้ให้เมืองอาระนั้นเป็นกรรมสิทธิ์แก่ลูกหลานของโลตแล้ว.
พบญ.
2:10 (แต่ก่อนชนชาติเอมีมอยู่ที่นั่นเป็นชนชาติใหญ่และมีจำนวนมากและตัวสูงอย่าง1ชนชาติอะนาค
พบญ.
2:11 คนเหล่านี้ถูกนับว่าเป็น1ชนชาติระฟายิม เหมือนกับชนชาติอะนาค แต่ชนชาติโมอาบเรียกพวกเขาว่าชนชาติเอมีม.
พบญ.
2:12 เมื่อก่อนชนชาติโฮรีก็อาศัยอยู่ที่เซอีรด้วย แต่ลูกหลานเอซาวได้ขับไล่พวกเขา และได้ทำลายพวกเขาเสียให้พ้นหน้า และได้อาศัยอยู่ในที่ของพวกเขาเหมือนที่พวกอิสราเอลได้กระทำแก่ดินแดนที่พระยะโฮวาประทานให้เขาครอบครองนั้น.)
พบญ.
2:13 บัดนี้เจ้าทั้งหลายจงลุกขึ้นยกเดินข้ามลำธารเซเร็ด. และเราทั้งหลายก็ได้ข้ามลำธารเซเร็ด.
พบญ.
2:14 ระยะเวลาตั้งแต่เราออกจากคาเดศบัรเนอะจนได้ข้ามลำธารเซเร็ดนั้นคือทั้งหมดสามสิบแปดปีจนกระทั่งคนชั่วอายุของผู้ชายทั้งหลายที่ออกรบได้ถูก1ล้างผลาญไปจากท่ามกลางค่ายนั้น ตามที่พระยะโฮวาได้ทรงกปฏิญาณไว้กับพวกเขา.
พบญ.
2:15 นอกจากนี้พระหัตถ์ของพระยะโฮวาได้ทรงต่อสู้กับพวกเขา เพื่อจะทรงทำลายเขาจากท่ามกลางค่ายนั้นจนเขาทั้งหลายถูกล้างผลาญจนหมดสิ้น.
พบญ.
2:16 ต่อมาเมื่อผู้ชายที่ออกรบได้นั้นถูกล้างผลาญจากท่ามกลางพลไพร่และตายเสียแล้ว
พบญ.
2:17 พระยะโฮวาก็ได้ตรัสแก่ข้าพเจ้าว่า
พบญ.
2:18 วันนี้เจ้าทั้งหลายจะเดินข้ามเมืองอาร์เขตแดนของโมอาบ.
พบญ.
2:19 และเมื่อเจ้าเข้าใกล้ลูกหลานของชนชาติอำโมน จงกอย่าราวีหรือรบรากับเขาเลย เพราะเราจะไม่ให้ดินแดนใดๆ ของลูกหลานชนชาติอำโมนเป็นกรรมสิทธิ์แก่เจ้าเลย ด้วยเราได้ให้ที่นั่นเป็นกรรมสิทธิ์แก่ลูกหลานของโลตแล้ว.
พบญ.
2:20 (ดินแดนนั้นก็นับว่าเป็นดินแดนของชนชาติระฟายิมด้วย แต่ก่อนชนชาติระฟายิมได้อยู่ในนั้น. แต่ชนชาติอำโมนเรียกพวกเขาว่าซัมซุมมิม
พบญ.
2:21 พวกเขาเป็นชนชาติใหญ่และมีจำนวนมากและตัวสูงอย่างชนชาติอะนาค แต่พระยะโฮวาได้ทรงทำลายพวกเขาเสียให้พ้นหน้า และชนชาติอำโมนได้ขับไล่พวกเขาและอาศัยอยู่ในที่ของพวกเขา.
พบญ.
2:22 เหมือนที่พระองค์ได้ทรงกระทำให้แก่ลูกหลานของเอซาวผู้อาศัยอยู่ที่เซอีร เมื่อพระองค์ทรงทำลายชนชาติโฮรีเสียให้พ้นหน้า. และพวกเขาได้ขับไล่ชนชาติโฮรีแล้วอาศัยอยู่ในที่ของพวกเขาจนถึงทุกวันนี้
พบญ.
2:23 ส่วนชนชาติอาวิมที่อาศัยอยู่ในชนบทจนถึงฆาซา ชนชาติคัฟโธริมซึ่งมาจากคัฟโธรก็ได้ทำลายพวกเขาและอาศัยอยู่ในที่ของพวกเขา.)
6. มีชัยชนะต่อกษัตริย์ซีโฮนกับกษัตริย์โอฆและครอบครองดินแดนของพวกเขาทางตะวันออกของแม่นํ้าจอร์แดน
2:24—3:22
2:24—3:22
พบญ.
2:24 พวกเจ้าจงลุกขึ้นและยกเดินข้ามหุบเขากอะระโนน ดูเถิด เราได้มอบซีโฮน1ชนชาติอะโมรีผู้เป็นกษัตริย์แห่งเฮ็ศโบน และดินแดนของเขาไว้ในมือของพวกเจ้า. เจ้าทั้งหลายจงตั้งต้นยึดเมืองนั้นและสู้รบกับเขา.
พบญ.
2:25 ตั้งแต่วันนี้ไปเราจะให้ชนชาติทั้งหลายทั่วใต้ฟ้าครั่นคร้ามและเกรงกลัวเจ้า พวกเขาจะได้ยินข่าวเรื่องของพวกเจ้าและจะสั่นสะเทือนสะท้านเพราะเจ้าทั้งหลาย.
พบญ.
2:26 กแล้วเราจะใช้ผู้ส่งสารจากป่ากันดารแห่งคะเดโมธไปเฝ้าซีโฮนกษัตริย์แห่งเฮ็ศโบนทูลถ้อยคำอันสันติว่า
พบญ.
2:27 ขอให้ข้าพเจ้าเดินข้ามดินแดนของท่าน. ข้าพเจ้าจะเดินไปตามทางหลวง จะไม่เลี้ยวไปทางขวาหรือซ้ายเลย.
พบญ.
2:28 ท่านจะขายเสบียงได้เงินของข้าพเจ้า เพื่อข้าพเจ้าจะได้กิน และท่านจะขายน้ำได้เงินของข้าพเจ้า เพื่อข้าพเจ้าจะได้ดื่ม ขอเพียงให้ข้าพเจ้าเดินเท้าข้ามไปเท่านั้น
พบญ.
2:29 ดังเช่นพวกลูกหลานเอซาวผู้อาศัยอยู่ที่เซอีร และชนชาติโมอาบผู้อาศัยอยู่ที่อาร์ได้กระทำแก่ข้าพเจ้านั้น จนข้าพเจ้าได้ข้ามแม่น้ำจอร์แดนเข้าไปในดินแดนที่พระยะโฮวาพระเจ้าของข้าพเจ้าทั้งหลายได้ทรงประทานแก่ข้าพเจ้า.
พบญ.
2:30 แต่ซีโฮนกษัตริย์แห่งเฮ็ศโบนไม่ยอมให้เราทั้งหลายข้ามดินแดนของเขา เพราะพระยะโฮวาพระเจ้าของพวกท่านได้ทรงกระทำให้วิญญาณของซีโฮน1กแข็งกระด้าง และกระทำให้ใจของเขาดื้อดึงไป เพื่อจะได้ทรงมอบเขาไว้ในมือของพวกท่านดังที่เป็นอยู่ทุกวันนี้.
พบญ.
2:31 และพระยะโฮวาตรัสแก่ข้าพเจ้าว่า ดูเถิด เราได้เริ่มมอบซีโฮนและดินแดนของเขาไว้ต่อหน้าเจ้า. จงตั้งต้นยึดครองที่นั่น เพื่อเจ้าจะได้ดินแดนของเขาเป็นกรรมสิทธิ์.
พบญ.
2:32 แล้วซีโฮนก็ยกออกมาต่อสู้กับเรา ทั้งเขาและประชาชนทั้งหลายของเขาที่ยาฮาศ.
พบญ.
2:33 และพระยะโฮวาพระเจ้าของเราทั้งหลายได้ทรงมอบเขาไว้ต่อหน้าเรา และเราได้ประหารชีวิตเขากับโอรสและพลโยธาทั้งหลายของเขาเสีย.
พบญ.
2:34 ครั้งนั้นเราได้ยึดเมืองทั้งปวงของเขา และเราได้1ทำลายจนหมดสิ้น คือทั้งผู้ชายผู้หญิงและเด็กทั้งหลายในทุกเมือง จนไม่มีผู้รอดชีวิตเหลืออยู่สักคนเดียว.
พบญ.
2:35 มีเพียงฝูงปศุสัตว์ที่เราได้กวาดมาเป็นของเรา ทั้งของริบในเมืองเหล่านั้นซึ่งเราได้ยึดมา.
พบญ.
2:36 ตั้งแต่อะโรเอลที่อยู่ริมหุบเขาอะระโนนและตั้งแต่เมืองที่อยู่ในหุบเขานั้นจนถึงเมืองฆีละอาด ไม่มีเมืองใดที่สูงใหญ่เกินกว่าที่เราจะยึดได้ พระยะโฮวาพระเจ้าของเราได้ทรงมอบเมืองทั้งหมดไว้ต่อหน้าเราแล้ว.
พบญ.
2:37 แต่ท่านทั้งหลายมิได้เข้าใกล้ดินแดนของลูกหลานชนชาติอำโมน คือฝั่งแม่น้ำยาโบดและเมืองที่อยู่เขตเทือกเขา และที่ใดๆ ซึ่งพระยะโฮวาพระเจ้าของเราทรงบัญชาไม่ให้เราเข้าใกล้นั้น.
คำอธิบาย พระบัญญัติ บทที่ 2
พบญ.
2:1 ก อฤธ.14:25; พบญ.1:40
พบญ.
2:4 ก ข้อ 4–8: เทียบ อฤธ.20:17–21
พบญ.
2:7 1 ในช่วงระยะเวลาหลายปีแห่งการเร่ร่อนนั้น พระเจ้าได้ทรงเมตตาพลไพร่ของพระองค์และอวยพระพรพวกเขา แม้ว่าพวกเขาจะอยู่ฝ่ายเนื้อหนัง และเต็มด้วยความไม่เชื่อก็ตาม. พระเมตตาของพระเจ้านั้นขยายไปไกลกว่าพระคุณของพระองค์ (ดู 1ตธ.1:13 คำอธิบาย 3, 2ตธ.1:2 คำอธิบาย 1, ตต.3:5 คำอธิบาย 2, และ ฮร.4:16 คำอธิบาย 2). เมื่อพระคุณของพระเจ้าขยายไปไกลจนกระทั่งมาถึงสถาพการณ์ที่เราเป็นอยู่ พระคุณนั้นก็จะกลายเป็นพระเมตตา. เมื่อพระเมตตาของพระองค์ได้มาถึงเราและบัดนี้เมื่อเราอยู่ภายใต้พระเมตตาของพระองค์ พระเจ้าก็สามารถอวยพระพรเราได้.
พบญ.
2:7 ก พบญ.8:2–4
พบญ.
2:9 ก พบญ.2:19; เทียบ ยนซ.19:36–38
พบญ.
2:10 1 ดู อฤธ.13:33 และคำอธิบาย.
พบญ.
2:11 1 เผ่าพันธุ์ของมนุษย์ยักษ์ (3:11).
พบญ.
2:14 1 จุดประสงค์ของการเร่ร่อนเป็นเวลาสามสิบแปดปีมีเพื่อล้างผลาญเนื้อหนังและความไม่เชื่อของมนุษย์, เพื่อล้างผลาญผู้ที่ไม่เชื่อทั้งหมด, และเพื่อทำให้พระเมตตาและพระพรของพระเจ้าเป็นที่ประจักษ์ (ข้อ 7). พระเจ้าทรงใช้ปีเหล่านั้นเพื่อก่อกำเนิดคนในชั่วอายุใหม่มาทำให้พระประสงค์ของพระองค์สำเร็จเป็นจริง.
พบญ.
2:14 ก อฤธ.14:28–35; พบญ.1:35; บพส.95:11; 106:26; ยอค.20:15; ฮร.3:18
พบญ.
2:19 ก พบญ.2:9
พบญ.
2:24 ก อฤธ.21:13–14; วนฉ.11:18
พบญ.
2:24 1 ดู อฤธ.21:1 คำอธิบาย 2.
พบญ.
2:26 ก ข้อ 26–37: อฤธ.21:21–26; วนฉ.11:19–22
พบญ.
2:30 ก เทียบ อซด.4:21
พบญ.
2:30 1ก เทียบ อซด.9:12 คำอธิบาย 1
พบญ.
2:34 1 แปลตามตรงคือ มอบให้ (ในกรณีนี้คือมอบให้เพื่อการทำลายล้าง) เหมือนกันตลอดทั้งหนังสือเล่มนี้.
