พระบัญญัติ บทที่ 19
(10) เกี่ยวกับการแยกเมืองลี้ภัย
19:1–13
19:1–13
พบญ.
19:1 เมื่อพระยะโฮวาพระเจ้าของท่านทั้งหลายทรงกตัดทิ้งซึ่งบรรดาชนประเทศต่างๆ ที่พระยะโฮวาพระเจ้าของท่านได้ประทานดินแดนของเขาแก่ท่าน และท่านทั้งหลายได้ขับไล่พวกเขาและเข้าไปอาศัยอยู่ในเมืองและในบ้านเรือนของเขาเหล่านั้น
พบญ.
19:2 ท่านจงแยกเมืองไว้กสาม1เมืองสำหรับพวกท่านทั้งหลายในท่ามกลางดินแดน ซึ่งพระยะโฮวาพระเจ้าของท่านประทานแก่ท่านเป็นกรรมสิทธิ์นั้น.
พบญ.
19:3 ท่านจงสำรวจระยะทาง และจงแบ่งอาณาเขตดินแดน ซึ่งพระยะโฮวาพระเจ้าของท่านประทานแก่ท่านเป็นมรดกนั้นออกเป็นสามส่วน เพื่อว่าผู้ใดที่ได้ฆ่าคนแล้วจะกหลบหนีไปอยู่ที่นั่นได้.
พบญ.
19:4 ต่อไปนี้เป็นกรณีของผู้ที่ฆ่าคนซึ่งหนีไปอยู่ในเมืองเหล่านั้นและรอดชีวิตอยู่ได้ คือผู้ที่ได้ฆ่าเพื่อนบ้านของตนโดยมิได้เจตนา โดยมิได้เกลียดชังเขามาก่อน
พบญ.
19:5 เช่น ชายคนหนึ่งเข้าไปในป่าพร้อมกับเพื่อนบ้านของเขาเพื่อจะตัดไม้ เมื่อมือของเขาเหวี่ยงขวานเพื่อจะโค่นต้นไม้ลง หัวขวานเกิดหลุดจากด้ามถูกเพื่อนบ้านของเขาและคนนั้นก็ถึงตาย ก็ให้เขาหนีไปยังเมืองใดเมืองหนึ่งเหล่านี้และมีชีวิตรอดอยู่ได้
พบญ.
19:6 ด้วยเกรงว่าเมื่อผู้แก้แค้นแทนโลหิตมีใจเดือดพล่านจะไล่ตามชายนั้นทันเพราะระยะทางไกล แล้ว1ฆ่าเขาเสีย แม้ว่าชายผู้นั้นไม่สมควรตาย เพราะเขามิได้เกลียดชังเพื่อนบ้านของเขามาก่อน.
พบญ.
19:7 เพราะฉะนั้นข้าพเจ้าจึงบัญชาท่านว่า ท่านจงจัดแยกหัวเมืองไว้สามหัวเมืองสำหรับท่านทั้งหลายเอง.
พบญ.
19:8 และถ้าพระยะโฮวาพระเจ้าของท่านทรงกขยายอาณาเขตของท่าน ดังที่พระองค์ได้ทรงปฏิญาณไว้กับบรรพบุรุษของท่าน และประทานดินแดนทั้งสิ้นซึ่งพระองค์ทรงสัญญาจะประทานแก่บรรพบุรุษของท่านให้แก่ท่าน
พบญ.
19:9 ถ้าท่านเฝ้าระวังถือรักษาพระบัญญัติทั้งหมดซึ่งข้าพเจ้าได้บัญชาท่านในวันนี้ ให้ท่านทั้งหลายรักพระยะโฮวาพระเจ้าของท่าน และดำเนินอยู่ในทางของพระองค์เสมอ แล้วท่านจงเพิ่มหัวเมืองอีกสามหัวเมืองไว้สำหรับท่านเองนอกเหนือจากสามหัวเมืองเหล่านี้
พบญ.
19:10 ด้วยเกรงว่าโลหิตของผู้ไร้ความผิดจะตกลงในดินแดน ซึ่งพระยะโฮวาพระเจ้าของท่านได้ประทานไว้แก่ท่านเป็นมรดก และทำให้ความบาปแห่งโลหิตนั้นตกลงบนตัวท่าน.
พบญ.
19:11 แต่ถ้าผู้ใดเกลียดชังเพื่อนบ้านของตน และกซุ่มคอยดักเขาอยู่และได้ลุกขึ้นฆ่าเขาจนถึงแก่ความตาย แล้วชายผู้นั้นก็หนีเข้าไปในเมืองใดเมืองหนึ่งเหล่านั้น
พบญ.
19:12 พวกผู้อาวุโสในเมืองนั้นจะส่งคนให้ไปนำตัวชายผู้นั้นมาจากที่นั่น และมอบตัวเขาไว้ในมือของผู้แก้แค้นแทนโลหิต ดังนั้นเขาจะต้องถูกลงโทษถึงตาย.
พบญ.
19:13 อย่าให้นัยน์ตาของท่านสงสารเขาเลย แต่ท่านจงกขจัดความผิดอันเนื่องมาจากโลหิตของผู้ไร้ความผิดนั้นให้สิ้นไปจากอิสราเอล เพื่อท่านทั้งหลายจะได้มีความราบรื่น.
(11) เกี่ยวกับการย้ายหลักเขตของเพื่อนบ้าน
19:14
19:14
พบญ.
19:14 ในเรื่องมรดกซึ่งท่านจะรับในดินแดนซึ่งพระยะโฮวาพระเจ้าของท่านประทานแก่ท่านเป็นกรรมสิทธิ์นั้น ท่านกห้ามย้าย1หลักเขตของเพื่อนบ้านของท่าน ซึ่งบรรพบุรุษได้ปักไว้.
(5) เกี่ยวกับการปกครองท่ามกลางพลไพร่ (ต่อ)
ง. กฎเกณฑ์เกี่ยวกับการทำผิดหรือการทำบาปใดๆ
19:15–21
19:15–21
พบญ.
19:15 กอย่าให้พยานปากเดียวยืนยันกล่าวโทษต่อผู้หนึ่งผู้ใด ไม่ว่าในเรื่องความชั่วช้า หรือในเรื่องความบาปใดๆ ซึ่งเขาได้กระทำไป ขแต่ต้องมีพยานคสองหรือสามปาก คำพยานนั้นจึงจะเป็นที่เชื่อถือได้.
พบญ.
19:16 ถ้ามีกพยานเท็จกล่าวปรักปรำความผิดของคนหนึ่งคนใด
พบญ.
19:17 ก็ให้ทั้งสองฝ่ายที่ต่อสู้คดีกันนั้นยืนอยู่ต่อเบื้องพระพักตร์พระยะโฮวา ต่อหน้ากปุโรหิตและผู้พิพากษาซึ่งประจำการอยู่ในเวลานั้น.
พบญ.
19:18 บรรดาผู้พิพากษาจะกสืบสวนอย่างถี่ถ้วน และถ้าพยานนั้นเป็นพยานเท็จเขาได้กล่าวปรักปรำพี่น้องของตนเป็นความเท็จ
พบญ.
19:19 ท่านจงกระทำต่อพยานคนนั้นดังที่เขาตั้งใจจะกระทำแก่พี่น้องของตน. ดังนี้แหละท่านจะขจัดความชั่วจากท่ามกลางท่านเสียจนหมดสิ้น.
พบญ.
19:20 คนอื่นๆ ที่เหลืออยู่กจะได้ยินและยำเกรง และไม่กระทำความชั่วร้ายเช่นนั้นท่ามกลางพวกท่านทั้งหลายอีก.
พบญ.
19:21 อย่าให้นัยน์ตาของท่านสงสาร ด้วยต้องใช้กชีวิตแทนชีวิต, ตาแทนตา,ฟันแทนฟัน, มือแทนมือ, เท้าแทนเท้า.
คำอธิบาย พระบัญญัติ บทที่ 19
พบญ.
19:1 ก พบญ.12:29
พบญ.
19:2 ก อฤธ.35:14;
พบญ.
19:2 1 สำหรับข้อ 1–13 ให้ดูคำอธิบายใน อฤธ.35:9–34.
พบญ.
19:3 ก อฤธ.35:15; พบญ.4:42; ยฮซ.20:3–4
พบญ.
19:6 1 แปลตามตรงคือ ฆ่าจิตของเขา. ในข้อ 11 ก็เช่นเดียวกัน.
พบญ.
19:8 ก อซด.34:24; พบญ.12:20; เทียบ อซด.23:31
พบญ.
19:11 ก อฤธ.35:20–21; เทียบ พบญ.27:24
พบญ.
19:13 ก พบญ.21:9; อฤธ.35:33; เทียบ 1พกษ.2:31
พบญ.
19:14 ก สภษ.22:28; 23:10; เทียบ พบญ.27:17; โยบ 24:2; ฮซอ.5:10
พบญ.
19:14 1 ท้ายที่สุดดินแดนนั้นได้ถูกแบ่งโดยการจับฉลาก (ยฮซ.14:2 และคำอธิบาย) และหลักเขตก็ถูกปักลง. การย้ายหลักเขตคือการเปลี่ยนแปลงการกำหนดของพระเจ้า. นี่เป็นสิ่งที่น่าสะอิดสะเอียนในสายพระเนตรของพระเจ้า. เราควรเรียนรู้ที่จะพอใจในส่วนของพระคริสต์ที่พระเจ้าทรงกำหนดให้แก่เรา แทนที่จะไปโลภและรุกล้ำส่วนของผู้อื่น. เทียบ รม.12:3; 2กธ.10:13–16.
พบญ.
19:15 ก อฤธ.35:30
พบญ.
19:15 ข มธ.18:16; 2กธ.13:1; 1ตธ.5:19
พบญ.
19:15 ค พบญ.17:6; มธ.26:60; ยฮ.8:17; ฮร.10:28
พบญ.
19:16 ก เทียบ อซด.23:1; บพส.35:11
พบญ.
19:17 ก พบญ.17:8–9
พบญ.
19:18 ก พบญ.13:14; 17:4
พบญ.
19:20 ก พบญ.13:11
พบญ.
19:21 ก อซด.21:23–24; ลวต.24:20;
